Αυτόνομη Πρωτοβουλία Φοιτητών

2011-01-18T17:59:00.000+02:00

ΟΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΝΟΜΙΜΟΙ Ή ΠΑΡΑΝΟΜΟΙ. ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑΙΟΙ!

2011-01-18T17:57:00.000+02:00

ΟΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΝΟΜΙΜΟΙ Ή ΠΑΡΑΝΟΜΟΙ.
ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑΙΟΙ!

Το διάστημα Σεπτεμβρίου-Νοεμβρίου του 2005 ο φοιτητικός σύλλογος της πολυτεχνικής κινητοποιήθηκε ενάντια στην ιδιωτικοποίηση της φοιτητικής λέσχης, που επιχειρήθηκε από τις πρυτανικές αρχές. Αυτό έγινε στο πλαίσιο υπεράσπισης ενός κεκτημένου του φοιτητικού κινήματος, της δημόσιας και δωρεάν σίτισης για όλους. Οι κινητοποιήσεις του συλλόγου ήταν δυναμικές με καταλήψεις, σπασίματα διαγωνισμών, πορείες και δημοσιοποίηση του ζητήματος στην τοπική κοινωνία. Αυτός ήταν και ο λόγος που βρήκε μπροστά του την αντίδραση των πρυτανικών αρχών, η οποία επιχειρήθηκε να προσωποποιηθεί στο πρόσωπο ενός συμφοιτητή μας, προχωρώντας σε μήνυση για συκοφαντική δυσφήμιση και αγωγή ζητώντας 200.000 ευρώ και έναν χρόνο φυλάκισης. Τελικά, την ημέρα της δίκης (ο τότε πρύτανης Α. Καραμπίνης) αναγκάστηκε να υπογράψει δήλωση συμβιβασμού, στην οποία ουσιαστικά παραδεχόταν ότι όσα έλεγε ήταν ανακριβή, ώστε να μην προχωρήσει δικαστικά η υπόθεση.

Αυτή η πρωτοφανής επίθεση του πρύτανη στους κινητοποιούμενους φοιτητές ήταν και ο λόγος που χτίσαμε συμβολικά την είσοδο του γραφείου του, μετά από απόφαση της γενικής συνέλευσης του Συλλόγου Φοιτητών της Πολυτεχνικής Σχολής, δείχνοντας έτσι πως οι μηνύσεις δε μπορούν να καταστείλουν τους συλλογικούς αγώνες. Το αποτέλεσμα αυτής της ενέργειας, όπως και όλων των κινήσεων αλληλεγγύης στον συμφοιτητή μας φάνηκε την ημέρα της δίκης, όπου -όπως προαναφέραμε- ο Καραμπίνης αναγκάστηκε ουσιαστικά σε άτακτη υποχώρηση.

Η κινητοποίηση αυτή, ενόχλησε ιδιαιτέρως τη συντηρητική πτέρυγα του πολιτικού κόσμου, επειδή έδειξε πως υπάρχουν δυναμικά κομμάτια του φοιτητικού κόσμου που μπορούν και υπερασπίζονται τα δικαιώματα και τα συμφεροντά τους, απέναντι σε επιθέσεις που δέχονται από την επέλαση του νεοφιλελευθερισμού. Ύστερα από επερώτηση του Έβερτ στη Βουλή και διάβημα του υπέρ εισαγγελικής παρέμβασης, η εισαγγελία της Ξάνθης κάλεσε 6 φοιτητές που συμμετείχαν στην κινητοποίηση του χτισίματος του γραφείου του Καραμπίνη και που θεωρήθηκαν υπεύθυνοι για τρία αδικήματα. Η δίκη έλαβε χώρα στις 27 του προηγούμενου Οκτώβρη στην οποία οι 6 συμφοιτητές μας κρίθηκαν αθώοι με ομόφωνη απόφαση του Τριμελούς Πλημελιοδικείου Ξάνθης και ανάλογη πρόταση του εισαγγελέα της έδρας .

Παρόλα αυτά, στο κλίμα τρομοκρατίας και με θέληση από μεριά του κράτους να διασπαστεί αλλά και να τιμωρηθεί η δράση των αγωνιζομένων ανθρώπων, η Εισαγγελέα Εφετών άσκησε έφεση και πλέον η υπόθεση θα πρέπει να δικαστεί εκ νέου στην Κομοτηνή στις 28 του Απρίλη. Σε αυτό προφανώς συνέβαλε και η κριτική για το αποτέλεσμα της δίκης ρουφιάνων μεγαλοδημοσιογράφων τύπου Παναγιωταρέας, Πρετεντέρη και Μανδραβέλη. Η υπόθεση δεν αφορά μόνο τους διωκομένους αλλά ολόκληρο το κομμάτι των ανθρώπων που επιλέγουν να συγκρουστούν με την πολιτική ιδιωτικοποίησης της εκπαίδευσης, την πολιτική της ανεργίας, της φτώχειας, της λιτότητας και της τρομοκρατίας. Το κομμάτι αυτό των ανθρώπων που επιλέγει να οργανωθεί και να δράσει συλλογικά, ώστε να αντισταθεί σε αυτά που αποφασίζουν άλλοι για αυτούς, χωρίς αυτούς. Οι συλλογικοί αγώνες μπορούν να είναι νικηφόροι και έτσι συλλογικά πρέπει να δράσουμε και τώρα.

ΚΥΡΙΑΚΗ 14/3 και ώρα 18:00 ΣΤΟ ΑΜΦΙΘΕΑΤΡΟ ΠΡΟΚΑΤ ανοιχτή συνέλευση της ΑΠΦ

ΔΕΥΤΕΡΑ 15/3 και ώρα 20.00 ΣΤΟ ΑΜΦΙΘΕΑΤΡΟ ΠΡΟΚΑΤ ΕΚΔΗΛΩΣΗ – ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΑΠΦ-ΕΑΑΚ για το θέμα της δίωξης.

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΑΣΥΛΟ
ΔΕΝ ΜΑΣ ΤΡΟΜΑΖΟΥΝ ΜΑΣ ΕΞΟΡΓΙΖΟΥΝ
ΚΑΜΙΑ ΔΙΩΞΗ ΣΤΟΥΣ ΣΥΜΦΟΙΤΗΤΕΣ ΜΑΣ

Αυτόνομη Πρωτοβουλία Φοιτητών

Οι συλλογικοί αγώνες ξανά στο εδώλιο

2011-01-18T17:55:00.001+02:00

ΟΙ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΞΑΝΑ ΣΤΟ ΕΔΩΛΙΟ

Τον Σεπτέμβρη του 2005 το πρυτανικό συμβούλιο προσπάθησε να ιδιωτικοποιήσει την φοιτητική λέσχη. Ο Σύλλογος Φοιτητών (ΣΦ) προχώρησε σε δυναμικές κινητοποιήσεις, μαζικές γενικές συνελεύσεις, καταλήψεις και σπασίματα διαγωνισμών, για να την αποτρέψει. Κατά τη διάρκεια των κινητοποιήσεων δημοσιογράφοι μαζί με το πρυτανικό συμβούλιο προσπάθησαν να τις συκοφαντήσουν. Σε απάντηση αυτών των λασπολογιών ένας συμφοιτητής μας παρενέβη σε μια ζωντανή εκπομπή προσπαθώντας να υπερασπιστεί τον ΣΦ. Τα λόγια του διαστρεβλώθηκαν σκοπίμως και ο τότε πρύτανης Καραμπίνης έκανε μήνυση και αγωγή σε βάρος του φοιτητή, ζητώντας 200.000 ευρώ και ένα χρόνο φυλάκιση, προσπαθώντας να τρομοκρατήσει τους αγωνιζόμενους φοιτητές. Φυσικά ο ΣΦ υπερασπίστηκε το διωκόμενο μέλος του και αποφάσισε μια σειρά κλιμακούμενων κινητοποιήσεων με αποκορύφωμα το χτίσιμο του γραφείου του Καραμπίνη. Ήταν μια συμβολική ενέργεια που είχε σκοπό να δείξει πως καθηγητές που κάνουν μηνύσεις σε αγωνιζόμενους φοιτητές δεν έχουν θέση στο πανεπιστήμιο. Μετά από την δημοσιότητα που έλαβε το θέμα ασκήθηκε από τον εισαγγελέα δίωξη σε έξι συμφοιτητές μας.
Η δυναμική υπεράσπιση του διωκόμενου από τον ΣΦ πίεσε και απομόνωσε τόσο πολύ τον Καραμπίνη που αναγκάστηκε να αποσύρει και τη μήνυση και την αγωγή, παραδεχόμενος μάλιστα και το λάθος του (sic) να προχωρήσει στις παραπάνω ενέργειες. Σειρά είχε η δίκη των έξι συμφοιτητών μας στην οποία αθωώθηκαν ομόφωνα και μάλιστα και με πρόταση του εισαγγελέα. Σε αυτήν την απόφαση συνέβαλαν καθοριστικά οι κινήσεις αλληλεγγύης και η μαζική παρουσία φοιτητών, περίπου 250 από όλη την βόρεια ελλάδα μέσα και έξω από τα δικαστήρια. Η απόφαση αυτή δεν έγινε αρεστή από συντηρητικούς πολιτικούς και δικαστικούς κύκλους και ασκήθηκε έφεση στους έξι αθωωθέντες η οποία θα εκδικαστεί στις 28 Απρίλη στο εφετείο της Κομοτηνής.
Η απόφαση για την έφεση αυτή είναι πρωτοφανής καθώς σε περίπτωση ομόφωνης αθώωσης είναι εξαιρετικά σπάνιο να ασκηθεί έφεση και η κίνηση δείχνει την προσπάθεια του κράτους να τρομοκρατήσει κάθε αγωνιζόμενο. Η κίνηση αυτή είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την προσπάθεια της κυβέρνησης να περάσει αντιλαϊκά μέτρα η οποία φοβούμενη μαζικές κινητοποιήσεις έχει ανάγκη να καταστείλει και να τρομοκρατήσει το λαϊκό κίνημα.
Αλλεπάλληλες είναι μάλιστα οι επιθέσεις στο πανεπιστημιακό άσυλο που αποτελεί κοινωνική κατάκτηση, η οποία προστατεύει τις δυναμικές κινητοποιήσεις απέναντι στην κρατική καταστολή. Κρίνοντας από τις δύο πρόσφατες παραβιάσεις του ασύλου στο ΕΜΠ και στο ΑΠΘ, θεωρούμε προφανή την κλιμάκωση τέτοιων κινήσεων από πλευράς του κράτους.
Πρέπει λοιπόν να ξεκαθαριστεί ότι η δίωξη αυτή δεν αποτελεί προσωπική υπόθεση των έξι διωκόμενων αλλά επίθεση ενάντια στο φοιτητικό κίνημα της Ξάνθης. Γι' αυτό η απάντηση μας πρέπει να είναι συλλογική καθώς μια αθώωση θα αποτελέσει νίκη ενάντια σε πολιτικές καταστολής και σημαντική παρακαταθήκη για τους επόμενους αγώνες.

ΟΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΝΟΜΙΜΟΙ Ή ΠΑΡΑΝΟΜΟΙ
ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑΙΟΙ

Πρωτοβουλία αλληλεγγύης
(Ε.Π.Α.Α.-Ε.Α.Α.Κ., Α.Π.Φ, Ανένταχτοι Αγωνιστές)

Δικαστήρια 27/10/09 - Αλληλεγγύη

2009-10-21T21:56:00.004+02:00

Οι συλλογικοί αγώνες στο εδώλιο

2009-10-21T21:53:00.000+02:00

Το διάστημα Σεπτεμβρίου-Νοεμβρίου του 2005 ο φοιτητικός σύλλογος της πολυτεχνικής κινητοποιήθηκε ενάντια στην ιδιωτικοποίηση της φοιτητικής λέσχης, που επιχειρήθηκε από τις πρυτανικές αρχές (τότε πρύτανης ήταν ο Καραμπίνης). Αυτό έγινε στο πλαίσιο υπεράσπισης ενός κεκτημένου του φοιτητικού κινήματος, της δημόσιας και δωρεάν σίτισης για όλους τους φοιτητές. Οι κινητοποιήσεις του συλλόγου ήταν δυναμικές με καταλήψεις, σπασίματα διαγωνισμών, πορείες και δημοσιοποίηση του ζητήματος στην τοπική κοινωνία. Αυτός ήταν και ο λόγος που βρήκε μπροστά του την αντίδραση των πρυτανικών αρχών, η οποία επιχειρήθηκε να προσωποποιηθεί στο πρόσωπο του συμφοιτητή Λ.Μπέτση, αφού ο Καραμπίνης προχώρησε σε μήνυση για συκοφαντική δυσφήμιση και αγωγή ζητώντας 200.000 ευρώ και έναν χρόνο φυλάκισης. Την ημέρα της δίκης βέβαια, ο Καραμπίνης όχι μόνο δεν πήρε τίποτα από αυτά που ζητούσε, αλλά αναγκάστηκε να υπογράψει δήλωση συμβιβασμού, στην οποία ουσιαστικά παραδεχόταν ότι όσα έλεγε ήταν ανακριβή, ώστε να μην προχωρήσει η υπόθεση σε δίκη.

Αυτή η πρωτοφανής επίθεση του πρύτανη στους κινητοποιούμενους φοιτητές ήταν και ο λόγος που χτίσαμε συμβολικά την είσοδο του γραφείου του, μετά από απόφαση της γενικής συνέλευσης, δείχνοντας έτσι πως οι μηνύσεις δε μπορούν να καταστείλουν τους συλλογικούς αγώνες. Το αποτέλεσμα αυτής της ενέργειας, όπως και όλων των κινήσεων αλληλεγγύης στον Λ.Μπέτση φάνηκε την ημέρα της δίκης, όπου ο Καραμπίνης αναγκάστηκε ουσιαστικά σε άτακτη υποχώρηση.

Κάτω τα ξερά σας από το άσυλο..

Αυτές οι κινήσεις αλληλεγγύης όμως ήταν η αφορμή για την εξουσία να βάλει στο στόχαστρό της το άσυλο, ένα θέμα που εκείνη την περίοδο συζητιόταν πολύ λόγω και του νέου νόμου-πλαίσιο που θα ψήφιζε η κυβέρνηση της Ν.Δ. Μετά το χτίσιμο του γραφείου του Καραμπίνη και ύστερα από επερώτηση του Έβερτ στη Βουλή, ο εισαγγελέας άσκησε αυτεπάγγελτη δίωξη σε έξι φοιτητές, τα στοιχεία των οποίων έδωσαν στον εισαγγελέα οι γραμματείες των σχολών. Πρόκειται για μια ξεκάθαρη επίθεση στο άσυλο, αλλά και στους συλλογικούς αγώνες και τις δυναμικές μορφές πάλης που επιλέγουν τα κινήματα. Αυτό άλλωστε το ζήσαμε και όσοι συμμετείχαμε στις κινητοποιήσεις ενάντια στην αναθεώρηση του άρθρου 16 και του νέου νόμου-πλαίσιο, όπου η κυβέρνηση επέλεξε την όξυνση της καταστολής για να αντιμετωπίσει το φοιτητικό κίνημα και υπάρχουν ακόμα συμφοιτητές μας οι οποίοι κατηγορούνται για τη συμμετοχή τους σε αυτό το κίνημα.

Το άσυλο ανήκει σε όλο το λαό..

Τι είναι όμως το άσυλο και γιατί η εξουσία το πολεμάει με τόσο μένος; Προφανώς το άσυλο δεν υπάρχει για να διασφαλίζει την ελεύθερη διακίνηση ιδεών, όπως αναφέρεται στο σύνταγμα, καθώς σε καιρό ¨δημοκρατίας¨ η ελεύθερη διακίνηση ιδεών επιτρέπεται σε όλους τους χώρους. Το άσυλο κατακτήθηκε μέσα από κοινωνικούς αγώνες και υπάρχει ακριβώς για να προστατεύει τα κοινωνικά κινήματα από προσπάθειες καταστολής του από τους εκάστοτε κυβερνώντες. Γι’ αυτό και η πρεμούρα τους να ¨τελειώνουν¨ με αυτό το θεσμό.

Στις 27 Οκτώβρη εκδικάζεται η υπόθεση των έξι συμφοιτητών μας. Το κράτος προσπαθεί να προσωποποιήσει την επίθεσή του στο φοιτητικό κίνημα και στις ριζοσπαστικές πρακτικές που αυτό υιοθετεί, οι οποίες πολλές φορές ξεπερνούν τα όρια της αστικής νομιμότητας, καθώς επίσης επιτίθεται και στο άσυλο. Η υπόθεση αυτή δεν αφορά όμως αυτά τα έξι άτομα, αλλά ολόκληρο το κομμάτι των ανθρώπων που επιλέγουν να συγκρουστούν με την πολιτική ιδιωτικοποίησης της εκπαίδευσης, την πολιτική της ανεργίας, της φτώχειας, της λιτότητας και της τρομοκρατίας. Το κομμάτι αυτό των ανθρώπων που επιλέγει να οργανωθεί και να δράσει συλλογικά, ώστε να αντισταθεί σε αυτά που αποφασίζουν άλλοι για αυτούς, χωρίς αυτούς. Οι συλλογικοί αγώνες μπορούν να είναι νικηφόροι και έτσι συλλογικά πρέπει να δράσουμε και τώρα.

-Οι κοινωνικοί αγώνες δεν είναι νόμιμοι ή παράνομοι. Είναι δίκαιοι.

-Όχι στην ποινικοποίηση των συλλογικών αγώνων. Η τρομοκρατία δε θα περάσει.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΕΞΙ ΣΥΜΦΟΙΤΗΤΕΣ ΜΑΣ - ΟΛΟΙ/ΕΣ ΣΤΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ ΤΗΝ ΤΡΙΤΗ 27/10

ΟΛΟΙ ΣΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΟΥ Σ.Φ. ΤΗΝ ΠΕΜΠΤΗ 22/10 16.00 (αμφ. Προκάτ)

Όλοι/ες στις απεργιακές κινητοποιήσεις στις 10 Δεκέμβρη

2008-12-06T12:51:00.000+02:00

Ενώ από τη μετάβαση στο καπιταλιστικό σύστημα οι καταπιεζόμενοι έχουμε στα πλάτη μας τα βάρη από τα κέρδη των αφεντικών, τώρα μας θέλουν συνέταιρους και στις ζημιές τους, να επωμιστούμε την "κρίση" τους, να σώσουμε το τραπεζικό σύστημα δεχόμενοι περαιτέρω άντληση υπεραξίας για να ενισχύσουμε κράτος και κεφάλαιο στη συγκυρία. Τα αντιασφαλιστικά νομοσχέδια, ο εργασιακός μεσαίωνας, η ακρίβεια, οι αντιμεταρρυθμίσεις στην εκπαίδευση, η διευρυνόμενη καταστολή στα κινήματα και στους συνδικαλιστικούς αγώνες, τα αντιμεταναστευτικά σύμφωνα κλπ δίνουν τον τόνο της επίθεσης που δεχόμαστε από τα πλέγματα εξουσίας. Πλέον δεν υπάρχουν αυτονόητα στις διεκδικήσεις, οφείλουμε να υπενθυμίζουμε ακόμα και στους εαυτούς μας ότι τον πλούτο τον παράγουμε εμείς. Να προβάλλουμε διεκδικήσεις για την καλυτέρευση των συνθηκών ζωής μας στο περιβάλλον δουλειάς, εκπαίδευσης και κάθε κοινωνικού χώρου, να πάρουμε πίσω ό,τι συλλογικά μας ανήκει.

Την Τετάρτη 10 Δεκέμβρη η ξεπουλημένη διοίκηση της ΓΣΕΕ κήρυξε απεργία πιεζόμενη από τη γενικευμένη δυσαρέσκεια, τώρα μάλιστα που οι συνέπειες του νέου ασφαλιστικού συστήματος και η ενοποίηση προς τα κάτω των ταμείων είναι φανερές.

Να δώσουμε το παρόν στις απεργιακές κινητοποιήσεις στο πλάι των εργαζομένων βάζοντας στο τραπέζι και τα δικά μας αιτήματα από των χώρο της εκπαίδευσης. Η διάσπαση της αντίστασης όπως τη ζήσαμε και εμείς στην πρόσφατη ιστορία είναι λάθος που ωφελεί μόνο την κυριαρχία (βλ. ετεροχρονισμένες απεργίες δασκάλων - φοιτητικό κίνημα, καταλήψεις μαθητών - απεργία καθηγητών, αγώνας ενάντια στο νέο ασφαλιστικό - απουσία φοιτητικού κινήματος).

Στο χώρο της εκπαίδευσης..

Προχωρά κανονικά από τη κυβέρνηση η αναγνώριση των ΚΕΣ κάνοντας τη "μερική νίκη", που θέλαν μερικές από τις συνιστώσες του κινήματος, στο ζήτημα της μη αναθεώρησης του αρ. 16 να φαίνεται ξεκάθαρα σαν ήττα αφού κανείς δεν μπορεί να διασφαλίσει το δημόσιο χαρακτήρα της παιδείας θεσμικά. Οι αποφάσεις Δ.Σ., συγκλήτων και του ΤΕΕ που καταδικάζουν τη στάση της κυβέρνησης στο ζήτημα των ΚΕΣ δεν σημαίνει απολύτως τίποτα αν δεν αντιπαρατεθούμε συλλογικά οι φοιτητές απέναντι στο κράτος με όρους κινήματος πάνω στο ζήτημα αυτό.

Στη γραμμή αυτή κινήθηκαν πάνω από είκοσι Σ.Φ. από Αθήνα και επαρχία συμμετέχοντας στο συλλαλητήριο που κάλεσε η ΠΟΣΔΕΠ την περασμένη εβδομάδα, σύλλογοι που θα συμμετέχουν όπως όλα δείχνουν και στην απεργία στις 10 Δεκέμβρη, όπου και εμείς πρέπει να είμαστε εκεί.

Το νέο νόμο-πλαίσιο οι φοιτητές στην Ξάνθη μπορούν να τον αντιληφθούν απτά στη καθημερινότητα τους με τη λίστα συγγραμμάτων, την παρακολούθηση στα νέα κτίρια, μέλλουσες πιστωτικές μονάδες και αλυσίδες κ.α. Έχει μπει Δεκέμβρης και ακόμα δεν έχει γίνει επίσημη διανομή συγγραμμάτων. Λίστα συγγραμμάτων σημαίνει ένα μοναδικό σύγγραμμα ανά φοιτητή ανά μάθημα, και μέγιστος αριθμός συγγραμμάτων που μπορεί να λάβει ένας φοιτητής ίσο με το σύνολο των μαθημάτων που διδάσκεται. Κατάργηση ουσιαστικά του δικαιώματος σε νέο δωρεάν σύγγραμμα από τη σχολή σε περίπτωση αλλαγής μαθήματος ή επίσημου συγγράμματος ή συμμετοχής σε επιπλέον μάθημα επιλογής. Την κοροϊδία του κράτους τη βλέπουμε όταν αναφέρει ότι συγγράμματα θα υπάρχουν στις βιβλιοθήκες από όλα τα προταθέντα ικανά να καλύψουν τις ανάγκες των φοιτητών, ενώ ταυτόχρονα το ίδιο αποσύρεται από τις λειτουργικές δαπάνες των πανεπιστημίων.

Έτσι ερχόμαστε και στο ζήτημα των καμερών στις αίθουσες διδασκαλίας στα νέα κτίρια. Η δυνατότητα καταγραφής της καθημερινής δραστηριότητας μας συνιστά άρση του ασύλου και δεν θα υπάρξει καμία ανοχή στην ύπαρξη συσκευών τέτοιων στο πανεπιστήμιο. Η αλλοίωση της έννοιας του ασύλου περιέχεται και μέσα στον νέο νόμο-πλαίσιο που αντιπαλεύει το φοιτητικό κίνημα εδώ και χρόνια, οπότε η τοποθέτηση καμερών μέσα στα ιδρύματα (δεν είναι μόνο φαινόμενο της Ξάνθης) δε μπορεί να ιδωθεί αποκομμένη από το νόμο αυτόν.

Τα φαινόμενα καταστολής στο χώρο μας ξεκινούν από το μονοπώλιο του κράτους στην άσκηση της βίας. Είναι σε άμεση σχέση με τη καταστολή που βιώνει ολόκληρη οι κοινωνία όταν επιλέγει το δρόμο της αντίστασης. Τον ξυλοδαρμό κινητοποιούμενων συνταξιούχων, τη βίαιη επιδρομή των λιμενικών στους απεργούς λιμενεργάτες, οι τρομονόμοι και η ποινικοποίηση των προσωπικών σχέσεων, η επίθεση των ΜΑΤ στους κατοίκους που διεξάγουν τοπικούς αγώνες, η τρομοκρατία των εργοδοτών συμπληρώνουν την ποινικοποίηση των συλλογικών αγώνων, το ψαλίδισμα των συνδικαλιστικών ελευθεριών και σε τελευταίο επίπεδο κάνουν την καθηγητική αυθαιρεσία να φαίνεται κάτι το ανεκτό. Στις 9 Δεκέμβρη δικάζονται έξι συμφοιτητές μας για την υλοποίηση συλλογικής απόφασης στήριξης σε διωκόμενο συμφοιτητή μας (υπόθεση σίτισης). Στο ίδιο πλαίσιο ο αντιπρύτανης Καραμπίνης συνεχίζει να έχει σε ιδιότυπη "ομηρία" τον συμφοιτητή μας Β. Μπέλλο μην ανακοινώνοντας βαθμολογίες και στερώντας του το πτυχίο.

▪ Να πέσουν οι κάμερες παρακολούθησης στα νέα κτίρια της Πολυτεχνικής τώρα!

▪ Αλληλεγγύη στους 6 διωκόμενους συμφοιτητές μας

▪ Να λήξει η ομηρία του συναδέλφου μας Β.Μπέλλου

Να βρεθούμε στο δρόμο στην απεργία της 10 Δεκέμβρη

Αντίσταση στην επίθεση κράτους - κεφαλαίου

2008-11-08T14:52:00.004+02:00

Πέρα από τη ληστρική επιδρομή του κράτους στην καθημερινότητά μας (στην οποία εμπεριέχεται και η εκπαίδευση) με νομοθετικές ρυθμίσεις που το ίδιο θεσπίζει, έρχεται και το ιδιωτικό κεφάλαιο εκμεταλλευόμενο στο έπακρο την εμπορευματοποίηση της εκπαίδευσης, να επιβαρύνει ακόμα περισσότερο τις πλάτες των καταπιεσμένων.
Γινόμαστε μάρτυρες της προσπάθειας του κράτους να «μεταρρυθμίσει» την εκπαίδευση κάτω από τις συγκεκριμένες επιταγές του κεφαλαίου. «Απελευθέρωση της αγοράς» του εκπαιδευτικού συστήματος, εισχώρηση του ιδιωτικού κεφαλαίου στα πανεπιστήμια και απομάκρυνση μείωση της κρατικής χρηματοδότησης όσον αφορά τις φοιτητικές ανάγκες (σίτιση, στέγαση κλπ.) που προωθεί την περεταίρω επιχειρηματική λειτουργία των πανεπιστημίων. Αυτά που η φοιτητική κοινότητα είχε ως κεκτημένα, σήμερα θέτονται υπό αμφισβήτηση.
Η κυβέρνηση σκοντάφτοντας στις πολιτικάντικες και λαϊκίστικες κινήσεις του ΠΑΣΟΚ, το οποίο βρισκόμενο στην αντιπολίτευση δεν στήριξε πολιτικές των οποίων είναι θιασώτης, δεν μπόρεσε να αναθεωρήσει το Άρθρο 16. Ελισσόμενη όμως με προεδρικό διάταγμα μέσα στο καλοκαίρι περνάει την αναγνώριση των ΚΕΣ ως ιδρύματα τα οποία θα «εκδίδουν» πτυχία των οποίων τα επαγγελματικά δικαιώματα έχουν την προοπτική να αναγνωριστούν. Σκοπός είναι να ισχύσουν ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια αξιολόγησης και για τα κρατικά πανεπιστήμια. Να λειτουργούν δηλαδή καθαρά ως επιχειρήσεις, οι οποίες πρέπει να βρίσκουν από μόνες τους πηγές χρηματοδότησης. Και μια επιχείρηση δε θα πρέπει να είναι ζημιογόνα. Έτσι αλλάζουν τα προγράμματα σπουδών, εντατικοποιούνται οι ρυθμοί εκπαίδευσης, καταργούνται οποιεσδήποτε ευνοϊκές για τους φοιτητές ρυθμίσεις (όπως είναι τα δωρεάν συγγράμματα τα οποία με το νέο ν-π αντικαθίστανται με επιλογή ενός μόνου συγγράμματος για κάθε μάθημα από λίστα συγγραμμάτων), καταργείται το άσυλο, ένα κοινωνικό κεκτημένο που προστατεύει τα κοινωνικά κινήματα και τις πράξεις αντίστασης ενάντια στην κυριαρχία.
Στόχος μας πρέπει να είναι η καθολική αντίσταση στις νεοφιλελεύθερες αυτές πολιτικές, να προτάξουμε το συλλογικό αγώνα ενάντια στην επίθεση που δεχόμαστε από κράτος και κεφάλαιο. Αλλά πρέπει να γνωρίζουμε ότι για τη συνολική ανατροπή αυτών των πολιτικών απαιτείται μαζική κινηματική αντιπαράθεση με το κράτος. Αντιπαράθεση με δράσεις τις οποίες θα πάρουν στα χέρια τους οι ίδιοι οι αγωνιζόμενοι, χωρίς μεσάζοντες, χωρίς ειδήμονες των αγώνων. Να αντιληφθούμε όλοι μας την ευθύνη μας απέναντι σε μια συγκυρία που μας θέλει πειθήνιους και υποταγμένους.
Την Πέμπτη 6 Νοέμβρη φοιτητικοί σύλλογοι από διάφορες πόλεις και σχολές έχουν αποφασίσει συμμετοχή σε πορεία διαμαρτυρίας με αιτήματα την κατάργηση του νόμου-πλαισίου του 2007, την μη αναγνώριση των ΚΕΣ και ανατροπή των αντιασφαλιστικών μεταρρυθμίσεων. Ανάλογη απόφαση έχει εκδόσει και η ΠΟΣΔΕΠ από το συνέδριο της για την ίδια ημέρα.

· Καμία εφαρμογή του Νόμου – Πλαισίου
· Όχι στην αναγνώριση των ΚΕΣ
· Αντίσταση στον εργασιακό μεσαίωνα και τις ασφαλιστικές μεταρρυθμισεις

Αυτόνομη Πρωτοβουλία Φοιτητών

autonomh.blogspot.com

Η ΑΠΦ πραγματοποιεί ανοιχτές συνελεύσεις κάθε Δευτέρα 20.00 στο αμφ. Προκάτ

Παρακολούθηση της ζωής μας

2008-11-08T14:42:00.005+02:00

Ξεκινώντας το νέο ακαδημαϊκό έτος, διαπιστώσαμε στα καινούρια κτίρια του τμήματος των ΗΜΜΥ την ύπαρξη καμερών στο μεγάλο αμφιθέατρο. Η τοποθέτηση καμερών σε δημόσιους χώρους είναι ένα φαινόμενο που παρατηρείται εδώ και αρκετά χρόνια, κυρίως μετά από τους Ολυμπιακούς Αγώνες στην Αθήνα. Με πρόσχημα την μεγαλύτερη ασφάλεια που παρέχεται στους πολίτες και την καλύτερη ρύθμιση της κυκλοφορίας(κάμερες στους δρόμους), έχει στηθεί ένας μηχανισμός παρακολούθησης της δημόσιας ζωής των πολιτών από το κράτος. Παρά τις υποδείξεις της ¨ανεξάρτητης¨ αρχής για την προστασία των προσωπικών δεδομένων, το κράτος αρνείται να θέσει ένα τέλος σ’ αυτό το απαράδεκτο φαινόμενο, αντίθετα ο αριθμός των καμερών σε δημόσιους χώρους συνεχώς αυξάνεται.

Όσον αφορά το συγκεκριμένο γεγονός με τις κάμερες εντός πανεπιστημιακού χώρου, θεωρούμε απαράδεκτο σε έναν κατ’ εξοχήν ελεύθερο χώρο να υπάρχει δυνατότητα καταγραφής της κάθε μας κίνησης εντός αυτού, ανεξάρτητα από τις προθέσεις του όποιου το σκέφτηκε και το υλοποίησε και του όποιου θα είναι υπεύθυνος για την παρακολούθηση του
συστήματος.

Εξάλλου, η δυνατότητα καταγραφής της δημόσιας ζωής εντός του πανεπιστημίου συνιστά έμμεση άρση του ασύλου, αφού το υλικό μπορεί να φτάσει και στα χέρια της αστυνομίας. Η αλλοίωση της έννοιας του ασύλου περιέχεται και μέσα στον νέο νόμο-πλαίσιο που αντιπαλεύει το φοιτητικό κίνημα εδώ και 2 χρόνια, οπότε η τοποθέτηση των καμερών δε μπορεί να ιδωθεί αποκομμένη από το νόμο αυτόν. Απαιτούμε την άμεση απόσυρση των καμερών από τους πανεπιστημιακούς χώρους.

ΑΥΤΟΝΟΜΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΦΟΙΤΗΤΩΝ

Η ΑΠΦ πραγματοποιεί ανοιχτές συνελεύσεις
κάθε Δευτέρα, στις 20:00, στο αμφ. ΠΡΟΚΑΤ

autonomh.blogspot.com

Ο νέος νόμος-πλαίσιο δεν θα έχει εφαρμογή, μόνη απάντηση η ανατροπή!

2008-06-12T14:39:00.000+03:00

Ο νέος νόμος-πλαίσιο -την ψήφιση του οποίου αντιπαλεύαμε από το 2006 μέσα από συλλογικές διαδικασίες και δυναμικές κινητοποιήσεις- βρίσκεται μπροστά μας έτοιμος για εφαρμογη. Το πρώτο μέτρο που έρχεται η κυβέρνηση να εφαρμόσει είναι αυτό της καθολικής ψηφοφορίας για την ανάδειξη πρυτάνεων και προέδρων τμημάτων. Σε αυτή την κίνηση κομμάτια του κινηματικού μπλοκ αντιστέκονται έμπρακτα μπλοκάροντας τις διαδικασίες ψήφισης είτε καταλαμβάνοντας τις σχολές την ημέρα διεξαγωγής εκλογών είτε απομακρύνοντας τις κάλπες.

Η κρατική προπαγάνδα μέσα από τα μμε ασκώντας πολεμική στις κινήσεις του κινήματος ενάντια στην εκπαιδευτική αναδιάρθρωση αντιστρέφει την πραγματικότητα. Οι αντιστάσεις μέσα στα πανεπιστήμια ενάντια στη νεοφιλελεύθερη επίθεση που έχουν αναπτυχθεί τα τελευταία χρόνια παρουσιάζονται σαν αποτέλεσμα συσπείρωσης μειοψηφικών ομάδων. Εικόνες βίας γδυμένες από το πολιτικό τους περιεχόμενο βομβαρδίζουν τις τηλεοπτικές οθόνες έχοντας ως δέκτη μια κοινωνία που έχει νωπές ήττες σε εκπαιδευτικό, εργασιακό, φοιτητικό, ακρίβειας. Η κρατική και παρακρατική βία παρουσιάζεται νομιμοποιημένη και αναγκαία για την απόκρουση των "μειοψηφιών" που αντιστέκονται στην "έννομη τάξη". Το μονοπώλιο της βίας από το κράτος πρέπει να εμπεδωθεί σαν αλήθεια στη συνείδηση του κάθε ατόμου, σε αντίθετη περίπτωση η κινηματική βία θα ξέφευγε από το μανιχαϊστικό μοντέλο (βία=κακό, {αστική}δημοκρατία=καλό) και ίσως αντιμετωπιζόταν από ευρύτερες μάζες ως εργαλείο όπως πραγματικά είναι.

Η ψηφοφορία από την βάση των φοιτητών για τους πρυτάνεις και τους προέδρους των τμημάτων αν ειδωθεί αποκομμένη από το ευρύτερο σκηνικό της επίθεσης στο χώρο της εκπαίδευσης μέσω του νόμου-πλαισίου είναι φαινομενικά μια διαδικασία δημοκρατικότερη της προηγούμενης αφού αίρεται ένα επίπεδο διαμεσολάβησης. Επιχείρημα του υπουργείου είναι ότι έτσι παύουν οι πελατειακές σχέσεις μεταξύ εκλεκτόρων των παρατάξεων και καθηγητών. Όμως αυτές οι σχέσεις απλά μετασχηματίζονται με διπλό τρόπο - δεν παύουν να υπάρχουν. Σε ένα μεγάλο βαθμό οι παρατάξεις με μηχανισμούς που διατηρούν μπορούν να συνεχίσουν τις δοσοληψίες με τους καθηγητές με βάση τα εκλογικά τους αποτελέσματα (οι καθεστωτικές παρατάξεις ως εκφραστές συστημικής ιδεολογίας επηρεάζουν σημαντική μερίδα φοιτητών), ενώ παράλληλα σε κάποιο βαθμό οι πελατειακές σχέσεις εξατομικεύονται (αυτός είναι άλλωστε ο τύπος "δημοκρατίας" που επιχειρείται να διατρανωθεί: διάσπαση συλλογικών υποκειμένων σε άτομα-ψηφοφόρους διαχειριστών των πολιτκών του συνασπισμού κράτους-κεφαλαίου).

Άλλες φωνές -ακόμα και εντός κινηματικού μπλοκ- βάζουν σαν κομβικό το ζήτημα των προσώπων / υποψήφιων πρυτάνεων και προέδρων. Είναι προφανές ότι ανεξαρτήτως "προθέσεων" οι πρόεδροι τμημάτων και οι πρυτάνεις θα κληθούν να εφαρμόσουν το νέο νόμο-πλαίσιο. Η λειτουργία των ιδρυμάτων με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια, η πειθάρχηση, η αυθαιρεσία, η υποχρηματοδότηση είναι φαινόμενα που υπάρχουν όχι εξαιτίας ενός διαχειριστικού μπλόκ αλλά είναι αποτελέσματα ενός συστήματος νεοφιλελεύθερης καπιταλισιτκής αναδιάρθρωσης και παράλληλα της ύφεσης των ανταγωνιστικών κινημάτων.

Τα τμήματα πολιτικών μηχανικών και μηχανικών περιβάλλοντος ανακοίνωσαν τη διεξαγωγή προεδρικών εκλογών την Τετάρτη 18/6. Η διαδικασία αυτή αποτελεί εφαρμογή του νόμου-πλαισίου και ως τέτοια να την εμποδίσουμε.

Η αντιμετώπιση του νέου νόμου-πλαισίου και ότι αυτός συνεπάγεται πρέπει να εξαταστεί συνολικά. Δεν μπορεί να υπάρξει διαχωρισμός σε "καλά" και "κακά" μέτρα (ακόμα και στη υποθετική περίπτωση που υπήρχε κάτι θετικό στο ν.νόμο-πλαίσιο). Για να μην καταρτιστούν και εφαρμοστούν 4ετή οικονομικά προγράμματα, οι λίστες συγγραμάτων, οι αντιδραστικοί εσωτερικοί κανονισμοί, η ενταντικοποίηση, οι manager, οι εκλογές-άλλωθι για πρυτάνεις και προέδρους υπεραυξημένων αρμοδιοτήτων οφείλουμε να πράξουμε. Η αποχή στην συγκεκριμένη περίπτωση δεν είναι λύση, σημαίνει αποδοχή, εφαρμογή και νομιμοποίηση της κατάστασης, καθώς στοχεύει σε μια απονομιμοποίηση στην "συνείδηση" των φοιτητών και μας πάει ενα βήμα πίσω απο τον πραγματικό καθήκον που έχουμε αυτή τη στιγμή, την μη εφαρμόγη κανενός μέτρου του νέου νόμου πλαισίου δηλαδή.

Η ανατροπή του ν.νόμου-πλαισίου δεν θα έρθει μέσα από επιμέρους ενέργειες και μόνο, ας μην έχουμε αυταπάτες. Για την συνολική ανατροπή του απαιτείται μαζική κινηματική αντιπαράθεση με το κράτος. Να ξαναβγούμε στο προσκήνιο στο κεντρικο πολιτικό πεδίο. Να επανακοινωνικοποιήσουμε ως ζήτημα την αντίσταση και την ανάπτυξη δομών κοινωνικής αυτοάμυνας.

Καλούμε σε Συντονιστικό την Πέμπτη 12/6, 21.00 στο αμφιθέατρο ΠΡΟΚΑΤ.

Ο αγώνας μας δεν καταστέλλεται, ο αγώνας μας δε συκοφαντείται

2008-06-04T18:17:00.002+03:00

Βρισκόμαστε απέναντι σε μια ιδιαίτερα δύσκολη για το φοιτητικό κίνημα συγκυρία. Τα όσα αντιπαλέψαμε τα προηγούμενα δύο χρόνια, νέος νόμος-πλαίσιο και αναθεώρηση του Α16 δηλαδή, βλέπουμε τώρα να επιχειρείται να εφαρμοστούν. Το κράτος στο πλευρό του σε αυτή την επίθεση ενάντια στις κοινωνικές κατακτήσεις έχει τα καλοπληρωμένα παπαγαλάκια του. Η συστηματική αυτή επίθεση λάσπης ενάντια σε αγωνιζόμενους ανθρώπους και η πλήρης διαστρέβλωση της αλήθειας από τους τηλεαστέρες των 20:00 έχουν πάρει τεράστιες διαστάσεις τον τελευταίο καιρό.

Μερικά γεγονότα των τελευταίων ημερών...

Στο Πανεπιστήμιο Πειραιά τραμπούκοι της ΔΑΠ και της ΟΝΝΕΔ, μαζί με Χρυσαυγίτες και πληρωμένους μπράβους θέλησαν να ‘εμποδίσουν’ τους φοιτητές και αλληλέγγυους τους, που προσπάθησαν να μπλοκάρουν την εφαρμογή του νέου νόμου-πλαισίου (στις 28-5 πραγματοποιούνταν πρυτανικές εκλογές με βάση το νέο νόμο-πλαίσιο). Για τη δημοκρατική τους δράση ΔΑΠίτες και λοιποί δημοκράτες κουβαλούσαν σπρέι πιπεριού και τίζερς (αυτές τις μικρές ηλεκτρικές συσκευές που χτυπάνε με ηλεκτρισμό και χρησιμοποιούν οι μπάτσοι σε αρκετές χώρες στο εξωτερικό).

Η Σύγκλητος του ΑΠΘ στις 28-5 θα συνεδρίαζε για τα Τετραετή Αναπτυξιακά Προγράμματα. Φοιτητές παραβρέθηκαν εκεί για να διασφαλίσουν ότι δε θα περνούσε η νεοφιλελεύθερος αυτός κανονισμός από τη Σύγκλητο του πανεπιστημίου τους. Ο πρύτανης Μάνθος καταφέρνει να λιποθυμήσει και όταν σηκώνεται χτυπάει τον αυχένα του. (Αν και όταν λιποθύμησε φοιτητές της Ιατρικής που βρίσκονταν εκεί και του πήραν το σφυγμό δεν είδαν καμιά διαταραχή σε αυτόν).

Στο ΤΕΙ Θεσσαλονίκης στις 28-5 πραγματοποιούνταν προεδρικές εκλογές. ΜΑΤ παραταγμένα μπροστά από το χώρο του ΤΕΙ δεν άφηναν φοιτητές να εισέλθουν. Αυτό συνιστά ακόμη μια παραβίαση του ασύλου δίπλα στις τόσες άλλες από το κράτος και τις συμμορίες του (ΜΑΤ και παρακρατικούς).

Την ‘ενημέρωσή’ μας ανέλαβαν οι γνωστοί τηλερουφιάνοι των ειδήσεων δείχνοντας σκηνές βίας αποκομμένες από το πολιτικό τους εφαλτήριο και παρουσιάζοντας τους αγωνιζόμενους σαν «τραμπούκους που διασαλεύουν την τάξη μέσα στα πανεπιστήμια». Απαιτώντας να εφαρμοστεί κατά γράμμα η οποιαδήποτε νομοθεσία και από τους πάντες «να καταδικάσουν τη βία από όπου και αν προέρχεται».

Εμείς απαντάμε πως βία είναι η καταπίεση του κράτους και του κεφαλαίου. Βία είναι οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές της κυβέρνησης. Βία είναι η ακρίβεια. Βία είναι οι μισθοί των 600€. Βία είναι η ανασφάλιστη εργασία. Βία είναι η δολοφονία μιας μητέρας στη Λευκίμμη της Κέρκυρας από τα ΜΑΤ επειδή αντιστεκόταν στην κατασκευή ΧΥΤΑ στο χωριό της. Βία είναι η επίθεση στους καταληψίες του ΑΗΣ Αγίου Δημητρίου στην Κοζάνη και η σύλληψή τους επειδή ζητούσαν δουλειά στη ΔΕΗ. Βία είναι η διαστρέβλωση της αλήθειας από τους καλοβολεμένους ρουφιάνους της τηλεόρασης.

Στις 18-6 προγραμματίστηκαν και στο πολυτεχνείο Ξάνθης προεδρικές εκλογές. Να μην αφήσουμε να πραγματοποιηθούν. Να μπλοκάρουμε στην πράξη την εφαρμογή του νόμου-πλαισίου. Για όσα βρεθήκαμε στο δρόμο τα προηγούμενα δύο χρόνια, σε όσα αντισταθήκαμε, τώρα βρίσκονται και πάλι μπροστά μας. Να δώσουμε μια δυναμική απάντηση στους καλοθελητές της “ομαλότητας” και της “νομιμότητας”. Να μην επιτρέψουμε να εφαρμοστούν νόμοι που επιτίθενται στα κοινωνικά μας κεκτημένα.

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ, ΟΧΙ ΣΤΙΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΤΩΝ 20:00

ΟΛΟΙ ΣΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΣΗΜΕΡΑ ΣΤΙΣ 16:00 ΣΤΟ ΑΜΦ. ΠΡΟΚΑΤ

Όχι στην ηττοπάθεια, εμπρός στο δρόμο του αγώνα

2008-05-26T00:05:00.001+03:00

Να ανατραπεί ο νόμος-πλαίσιο

Όχι στην ηττοπάθεια, εμπρός στο δρόμο του αγώνα

Στην περασμένη συνέλευση της Τετάρτης 21/5 την αποχώρηση των παρατάξεων ΔΑΠ και ΠΑΣΠ - ενώ οι καρέκλες του αμφιθεάτρου ήταν σχεδόν γεμάτες- ακολούθησε μετά από τέσσερις ώρες διαδικασίας η αποχώρηση της ΠΚΣ που με την σειρά της θυμήθηκε να μην αναγνωρίσει τους συμμετέχοντες στην διαδικασία που επί ώρες τοποθετείτο ως σώμα γενικής συνέλευσης. Παρ'όλες αυτές τις έντεχνες κινήσεις για να μην παρθεί αγωνιστική απόφαση από τη Γ.Σ. παραμείναμε 150 άτομα στη διαδικασία και μετά την ανάγνωση του κοινού πλαισίου ΕΑΑΚ-ΑΠΦ-ΑΡΕΝ ψηφίσαν ενάντια στην εφαρμογή του νόμου-πλαισίου, υπέρ διήμερης κατάληψης της σχολής και πορεία στην πόλη γύρω στα 120 άτομα. Στο συντονιστικό που ακολούθησε αυτό που επεχείρησαν να πετύχουν οι καθεστωτικές παρατάξεις με συμμετοχή της ΠΚΣ, να απονομιμοποιήσουν μια αγωνιστική απόφαση της Γ.Σ., το πετύχαμε αντί αυτών αλλά για αυτούς οι συμμετέχοντες στη διαδικασία του συντονιστικού. Μετά από αρκετές ώρες διαλόγου και τοποθετήσεων οι φωνές της ηττοπάθειας εντός του κινηματικού μπλοκ κατάφεραν να διαλύσουν από τα κάτω την οργάνωση της μορφής πάλης που είχαμε επιλέξει στη Γ.Σ.

Το ζήτημα της νομιμοποίησης των αποφάσεων των Γ.Σ..

Το ενιαίο συνδικαλιστικό όργανο των φοιτητών είναι προβληματικό από τη φύση του. Θεωρητικά εκφράζει τα κοινά συμφέροντα των φοιτητών, τα οποία όμως δεν υπάρχουν μια και οι φοιτητές δεν αποτελούν κοινωνική τάξη. Εκτός αυτής της φυσικής ανομοιομορφίας, η γενική συνέλευση έχει καταλήξει να είναι μη αμεσοδημοκρατική αλλά απλά μία εκλογική διαδικασία με ιεραρχικές δομές, πράγμα που οδηγεί σε κηδεμονία και καθοδήγηση αγώνων. Παρ’ όλα αυτά όμως είναι ένα μέσο απεύθυνσης στο σύνολο των φοιτητών, όπου ο καθένας μπορεί να παρεμβαίνει προσωπικά ή συλλογικά. Είναι μια καλή βάση για τη δημιουργία και τη δυνάμωση ριζοσπαστικών κινηματικών διαδικασιών, χρησιμοποιούμενη ως όργανο πρόκλησης ρωγμών και δημιουργίας μετώπων πάλης. Η νομιμοποίηση στο σώμα του φοιτητικού κόσμου αλλά και στην κοινωνία της υλοποίησης μια απόφασης έρχεται με την μαζικότητα, την συνέπεια και μια -μίνιμουμ τουλάχιστον- πολιτική συμφωνία και προσπάθεια διάχυσης αυτής στους κοινωνικούς χώρους. Η λογική που θέλει μια απόφαση και πράξη να νομιμοποιείται πρώτα και κύρια από τον αριθμό των ψήφων μας βρίσκει αντίθετους. Δεν σεβόμαστε καμία μη αγωνιστική απόφαση. Όπως θεωρούμε ότι κανείς συμφοιτητής μας δεν οφείλει να σεβαστεί αποφάσεις Γ.Σ. στις οποίες υπερίσχυσαν εκλογικά δυνάμεις συντήρησης και εκφραστές των εκπαιδευτικών αναδιαρθρώσεων που επιβάλλουν κράτος και αφεντικά. Αντίθετα είναι χρέος μας τέτοιου είδους αποφάσεις να τις απονομιμοποιούμε στη κοινωνία ευρύτερα αλλά και στο δικό μας κοινωνικό χώρο πιο συγκεκριμένα και με μεγαλύτερη ένταση, καταδεικνύοντας και τις προβληματικές του συνδικαλιστικού μας οργάνου.

Για τις πρυτανικές και προεδρικές εκλογές..

Η ψηφοφορία από την βάση των φοιτητών για τους πρυτάνεις και τους προέδρους των τμημάτων αν ειδωθεί αποκομμένη από το ευρύτερο σκηνικό της επίθεσης στο χώρο της εκπαίδευσης μέσω του νόμου-πλαισίου είναι ένα μια διαδικασία δημοκρατικότερη της προηγούμενης αφού αίρεται ένα επίπεδο διαμεσολάβησης (αυτό των εκλεκτόρων από τις φοιτητικές εκλογές). Είναι ζήτημα όμως της πλειψηφίας των φοιτητών και της κοινωνίας που πλήττειται σε όλα τα μέτωπα το ποιούς διαχειριστές της ίδιας κατάστασης θα εκλέξει; Η υποχρηματοδότηση, η λειτουργία με ιδιωτικοοικονιμικά κριτήρια, η πειθάρχηση, η αυθαιρεσία είναι καταστάσεις που υπάρχουν όχι λόγω διαχειριστικού μπλοκ αλλά από ένα σύστημα προώθησης των πιο νεοφιλελεύθερων πρακτικών. Η καθολική ψηφοφορία για τους διαχειριστές των υπεραυξημένων αρμοδιοτήτων είναι ένα μέτρο που θέλει να φέρει άλλωθι για τις πρακτικές μέσα στο πανεπιστήμιου που έρχονται σε αντίθεση με την πλειοψηφία των φοιτητών. Στην σημερινή συγκυρία η τέτοιου τύπου "δημοκρατία" που μας σερβίρει το υπουργείο στη περίπτωση εφαρμογής του νόμου-πλαισίου δεν είναι παρά η ευκαιρία για την από τα κάτω επιλογή ενός manager/διαχειριστή της νεοφιλελεύθερης καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης. Βλέποντας συνολικά το νόμο-πλαίσιο ως προμετωπίδα της επίθεσης πρέπει να αντιδράσουμε και να σπάσουμε την εφαρμογή του..

Έχουμε την νομιμοποίηση των 2 και πλέον χρόνων του περασμένου φοιτητικού κινήματος και τα δίκαια της προάσπισης των συμφερόντων μας, είναι ζήτημα για μας όχι μόνο να αναλωθούμε σε ακτιβίστικες ενέργειες (στις οποίες όπου πρέπει θα καταφύγουμε) αλλά να επανακοινωνικοποιηθεί ως ζήτημα η αντίσταση στο νόμο-πλαίσιο και η κατάργηση του από το φοιτητικό κίνημα.

* Όλοι/ες στη Γ.Σ. του Σ.Φ. την Τρίτη 27/5 στις 16.00

* Στο δρόμο του αγώνα για την κατάργηση του νόμου-πλαισίου

Να βαδίσουμε στο δρόμο του ανυποχώρητου αγώνα

2008-05-22T15:14:00.002+03:00

Τα τελευταία χρόνια βιώνουμε μια γενικευμένη επίθεση στα κοινωνικά μας κεκτημένα σε όλα τα επίπεδα. Ήδη μέσα σε δύο χρόνια το κράτος κατάφερε να περάσει “μεταρρυθμίσεις” τόσο στα εκπαιδευτικά όσο και στο ασφαλιστικό. “Μεταρρυθμίσεις”, οι οποίες πλήγουν ιδιαίτερα το σύνολο της κοινωνίας.

Το φοιτητικό κίνημα τα περασμένα δύο χρόνια αντιστάθηκε στην επίθεση στον τομέα της εκπαίδευσης. Λόγω ανικανότητας του φοιτητικού κινήματος να εξελιχθεί, να γίνει κοινωνικό και πραγματικά διεκδικητικό, νικητής αυτής της μάχης αποδείχθηκε η κυβέρνηση. Μια κυβέρνηση πιστός υπηρέτης των συμφερόντων του κεφαλαίου. Έτσι βλέπουμε το νέο νόμο-πλαίσιο να εφαρμόζεται ήδη στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Πέραν αυτού βλέπουμε το νέο υπουργό παιδείας να εισηγείται τον πρότυπο εσωτερικό κανονισμό και τα τετραετή οικονομικά προγράμματα για τα πανεπιστήμια, απειλώντας με πρόσφατες δηλώσεις του πως θα διακοπεί η χρηματοδότηση στα πανεπιστήμια που δε θα τα ακολουθήσουν.

Στο ίδιο μοτίβο νεοφιλελευθερισμού κινούνται και οι μεταρρυθμίσεις στο ασφαλιστικό. Μην μπορώντας οι εργαζόμενοι από την πλευρά τους να εμπιστευθούν τα σωματεία τους και την ίδια τους τη δύναμη, συρρόμενοι πίσω από την ξεπουλημένη ΓΣΕΕ και οι φοιτητές από την πλευρά μας να μένουμε αμέτοχοι στον αγώνα και τις απεργιακές κινητοποιήσεις, καταφέραμε ακόμα μια φορά να βρεθούμε στη θέση του ηττημένου.

Ήττες που έχουν άμεσο αντίκτυπο στην καθημερινότητα μας. Ήττες που πάνε πίσω τις οποιεσδήποτε μελλοντικές κοινωνικές διεκδικήσεις και κάνουν τα κινήματα να δείχνουν ανίκανα να απαιτούν και να καταφέρνουν νίκες απέναντι σε μια “παντοδύναμη” κυβέρνηση.

Στη σημερινή συγκυρία βρισκόμαστε αντιμέτωποι με την εφαρμογή των μεταρρυθμίσεων. Αλλά οι νόμοι πέφτουν και μετά την ψήφισή τους. Με αγώνα πολύμορφο, διαρκή, χρησιμοποιώντας τα κύρια όπλα του εργατικού και φοιτητικού κινήματος ως μέσα πάλης, την απεργία και την κατάληψη. Να θυμίσουμε ότι και ο ν. 815 για τα πανεπιστήμια χρειάστηκε αγώνας και κλιμάκωση και πολύ μετά την ψήφιση του για να ανατραπεί.

Ήδη αυτή τη στιγμή βρίσκονται υπό κατάληψη αρκετές σχολές σε Αθήνα, Πάτρα, Βόλο και Κρήτη. Το φοιτητικό κίνημα δείχνει να αναζωπυρώνεται. Την Πέμπτη 15-5 πραγματοποιήθηκε εκπαιδευτική πορεία στο κέντρο της Αθήνας. Πολλοί φοιτητικοί σύλλογοι διαμηνύουν ότι θα μπλοκάρουν στην πράξη τις πρυτανικές εκλογές (που είναι εφαρμογή του νόμου-πλαισίου).

Η αγωνιστική διάθεση πολλών φοιτητών εδώ στην Ξάνθη φάνηκε την Πέμπτη. Μετά από κάλεσμα του Σ.Ο.Φ.Ξ. για το θέμα της σίτισης (δύο λέσχες, μία του Χούτου και μία που διαχειρίζεται το Ε.Ι.Ν.), με αίτημα να περάσει η σίτιση συνολικά στα χέρια του πανεπιστημίου, πραγματοποιήθηκε μια μαζική πορεία προς τη λέσχη του ιδιώτη, η οποία κατέληξε σε κατάληψη της λέσχης.

Οι ψήφιση των νόμων και οι μεταρρυθμίσεις δεν πρέπει να μας καθηλώνουν και να μας δημιουργούν ηττοπαθή λογική αλλά να μας εξοργίσουν, να μας κάνουν να αντιληφθούμε ότι μόνος δρόμος είναι ο αγώνας και η έμπρακτη αλληλεγγύη. Είναι καιρός να ξεκινήσουμε με καταλήψεις, με δυναμικές κινητοποιήσεις. Πρέπει όμως να μαθαίνουμε από τα λάθη του παρελθόντος. Να μην επιτρέψουμε να εκφυλιστεί ο αγώνας σε ένα κίνημα διαμαρτυρίας που ακολουθεί τις προσταγές των γραφειοκρατών των κομματικών επιτελείων. Να μην υποταχθούμε στις πολιτικές που διαμορφώνονται από τα πάνω μέσα στα πολιτικά γραφεία κομμάτων και οργανώσεων. Να δημιουργήσουμε ένα κίνημα ανατρεπτικό, ριζοσπαστικό, πραγματικά διεκδικητικό. Ένα κίνημα με οριζόντιες δομές, στο οποίο θα αποφασίζουν για τη δράση τους οι ίδιοι οι κινητοποιούμενοι μέσα από αμεσοδημοκρατικά συντονιστικά κατάληψης. Να αφαιρέσουμε από τους φοιτητοπατέρες το ρόλο τους και να πάρουμε τον αγώνα στα χέρια μας. Δεν υπάρχουν ειδήμονες των αγώνων και επαγγελματίες καταληψίες. Να αντιληφθούμε όλοι την ευθύνη μας απέναντι στις αποφάσεις που παίρνουμε.

Αγώνας ανυποχώρητος, αγώνας διαρκείας.

ΟΛΟΙ ΣΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ, ΤΡΙΤΗ 20-5 ΣΤΙΣ 16:00 ΣΤΟ ΑΜΦ. ΠΡΟΚΑΤ

· Να ανατρέψουμε το νόμο-πλαίσιο

· Ελεύθερη σίτιση-στέγαση για όλους

ΑΥΤΟΝΟΜΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΦΟΙΤΗΤΩΝ

(η ΑΠΦ πραγματοποιεί τις ανοιχτές της συνελεύσεις κάθε Πέμπτη 20:30 στο προκάτ)

ΑΠΕΡΓΙΑ 16 ΑΠΡΙΛΗ

2008-04-14T15:35:00.004+02:00

Ενάντια στο εκλογικό πανηγύρι..

2008-04-07T16:11:00.001+02:00

Στις 9 Απρίλη θα διεξαχθούν οι φοιτητικές εκλογές. Η απόφαση για την ημερομηνία πάρθηκε εν μέσω των κινητοποιήσεων ενάντια στην αντιασφαλιστική μεταρρύθμιση, καταδεικνύοντας την εχθρική στάση των φοιτητοπατέρων των καθεστωτικών παρατάξεων απέναντι στην ανάπτυξη κινητοποιήσεων του φοιτητικού χώρου στο πλάι των εργαζόμενων και ανέργων όχι μόνο ως αλληλέγγυοι και μελλοντικοί εργαζόμενοι αλλά βάζοντας και το ζήτημα της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης σαν ένα παράλληλο μέτωπο διεκδίκησης απέναντι στο κράτος.

Η αριστερά φέρει και αυτή ευθύνη γιατί όχι μόνο συναινεί αλλά επιδίωκει και προβάλλει σαν πρώτιστης σημασίας αντιπαράθεση του "φοιτητικού κινήματος" την εκλογική διαδικασία, όταν είναι γνωστό ότι οι εκλογές σημαίνουν επιστροφή στην κανονικότητα και φυσικό όριο σε τυχον κινητοποιήσεις. Αν έχεις πραγματικό στόχο την ανατροπή ενός νόμου, είτε αυτός έχει να κάνει με το ασφαλιστικό είτε με το εκπαιδευτικό, δεν αναγνωρίζεις καμία αναγκαιότητα για εκλογές υψώνοντας κινηματικά "αναχώματα". Όσο για αυτούς που επικαλούνται ότι οι εκλογές είναι μια μάχη στην οποία πρέπει να συμμετέχουμε καθώς αποτυπώνουν τους κοινωνικούς - πολιτικούς συσχετισμούς που υπάρχουν στη κοινωνία και εν προκειμένω στο φοιτητικό χώρο έχουμε να αντιπαραθέσουμε το ότι όπως αποδεικνύεται από την ιστορία -ακόμα και από την πιο πρόσφατη- όταν ξεσπά ένα κίνημα και όσο διαρκεί αυτό οι υποτιθέμενοι συσχετισμοί (οι οποίοι είναι και δυσμενείς για την ανάπτυξη αντιστάσεων) συντρίβονται. Ο κινητοποιούμενος κόσμος δεν συσπειρώνεται πίσω από εκλογικά αποτελέσματα αλλά γύρω και βάσει των αναγκών του, που τον οδηγούν στο δρόμο του αγώνα. Συνιστώσες ολόκληρες του κινήματος αντιστρέφουν την πραγματικότητα θεωρόντας ότι τα εκλογικά αποτελέσματα και οι αλλαγές τους προηγούνται των αλλαγών των συσχετισμών στη κοινωνία. Και οι αλλαγές αυτές στην κοινωνία έρχονται μέσα από πάλη, όχι εκλογική, αλλά συνολική.

Οι φοιτητικές εκλογές και τα θεσμικά όργανα ιστορικά..

Εξετάζοντας τις φοιτητικές εκλογές ιστορικά, παρατηρούμε ότι στο τέλος της επταετίας και κυρίως μετά την μεταπολίτευση όπου ο φοιτητόκοσμος είχε μετατοπιστεί στα αριστερά, στα θεσμικά όργανα (ΔΣ, ΕΦΕΕ) κυριάρχησαν αριστερές δυνάμεις. Από το 75 ως το 77 με την επιχείρηση της καραμανλικής κυβέρνησης για την εισαγωγή ενός αντιδραστικού νόμου-πλαισίου στα πανεπιστήμια, το φοιτητικό κίνημα σηκώνει ανάστημα, με τα θεσμικά όργανα να υποστηρίζουν τις κινητοποιήσεις (ακόμα και αν σε αυτά κυριαρχούν συστημικές αριστερές δυνάμεις). Προχωρόντας χρονικά, με την εδραίωση του κοινοβουλευτισμού εμφανίζονται οι πρώτες σκληρές αντιθέσεις του φοιτητικού κινήματος με τα θεσμικά όργανα. Το 79 οι φοιτητοπατέρες αναγκάζονται να συρθούν στο χορό των κινητοποιήσεων απέναντι στο νόμο 815 πάλι, και οι απεργοσπαστικές λογικές τους και ο εκτωνοτικός "αγώνας διαρκείας" (βλέπε άψυχες συγκεντρώσεις) που προέτασσαν, συνετρίβη μπροστά στη λογική και πρακτική του τότε φοιτητικού κινήματος που από τις ΓΣ αποφάσιζε καταλήψεις διαρκείας. Το 82-83 με κυβέρνηση Πα.Σο.Κ. ψηφίζεται ο ν.1268 για τα ΑΕΙ με τις αντιδραστικές διατάξεις που περιελάμβανε ο 815 να μην υπάρχουν. Είναι η πρώτη φορά που το τριτοβάθμιο όργανο των φοιτητών, η ΕΦΕΕ, συμμετέχει στη διαμόρφωση νόμοσχεδίου φέρνοντας στο προσκήνο τότε τη λογική της συνδιοίκησης και της "διαχείρισης" που οδήγησε αναπόφευκτα στη νομιμοποίηση της κρατικής πολιτικής μέσα στα πανεπιστήμια. Μόλις το 87 η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ βγαίνει εκλογικά νικήτρια και συνεχίζει μέχρι σήμερα. Μέσα στο κοινωνικό χώρο του πανεπιστημίου έχει ήδη καλλιεργηθεί από τα Δ.Σ. και την ΕΦΕΕ ο ατομισμός και η ανάθεση. Τα ΔΣ όμως και οι εκλογικοί συσχετισμοί δεν σημαίνουν τίποτα όταν ο κόσμος αντιλαμβάνεται τις δυνάμεις του και αποκτά συνείδηση, διαμορφώνει πλαίσιο πάλης κατεβαίνει στο δρόμο και διεκδικεί. Αυτό είναι αυταπόδεικτο γιατί ακόμα και με κυριαρχία της "δεξιάς" στα θεσμικά όργανα κινηματικές ρωγμές συνεχίζουν να δημιουργούνται. Όποτε όμως το φοιτητικό κίνημα μπήκε σε λογική "διαλόγου" με το κράτος, "επαναπροσδιορισμού των στόχων" του, και "αποτύπωσης στις εκλογές" έχασε, και έχασε τραγικά. Ας αναρωτηθούμε τί ρόλο θα έπαιζε στο περασμένο κίνημα που συμμετείχαμε η ΕΦΕΕ με αυτά τα εκλογικά αποτελέσματα αν οι φοιτητές δεν την είχαν αποκαθηλώσει από όργανο τους, να σκεφτούμε τί ρόλο θα παίζαν τα Δ.Σ. αν το φοιτητικό κίνημα τα σεβόταν. Ό,τι ακριβώς κατάφερε η ΓΣΕΕ και η ΑΔΕΔΥ στον εργασιακό χώρο σαν εγγυητής κοινωνικής ειρήνης, που ακριβώς δυό μέρες μετά το συλλαλητήριο των 150.000 (συμπεριλαμβανομένου του ΠΑΜΕ) υπέγραψε αυξήσεις 1-2 ευρώ. Φτανεί λοιπόν πια με τη νομιμοποίηση των εκλογών και των θεσμικών οργάνων.

Η ανάθεση σκοτώνει την διάθεση, συνειδητή αποχή!

Το κάλεσμα μας για συνειδητή εκλογική αποχή δεν έρχεται μόνο του αποκομμένο από το υπόλοιπο πλαίσιο που προτάσσουμε για πράξεις αντίστασης και αντεπίθεσης. Η συνειδητή εκλογική αποχή ως πράξη αντίστασης μπορεί να ξεπεράσει το όριο της "αξιοπρεπούς στάσης" και να αποκτήσει ουσιαστική σημασία, μόνο όταν συνοδεύεται από μια ενεργή συμμετοχή στους αγώνες λόγω και έργω, την παρέμβαση μέσα στους κοινωνικούς χώρους, τη συμβολή στη προσπάθεια διάνοιξης κινηματικών ρωγμών ενάντια στις επιθέσεις κράτους και κεφαλαίου. Στα μέσα Απρίλη ξεκινούν και πάλι απεργίες σε πολλούς κλάδους για το ασφαλιστικό και τις συμβάσεις, ο νόμος-πλαίσιο ψηφισμένος περιμένει εφαρμογή. Να αναλάβουμε τις ευθύνες μας όλοι, να είμαστε στο δρόμο.

Στις εκλογές δεν λύνουμε ούτε το ασφαλιστικό ούτε το εκπαιδευτικό,
εκλέγουμε τους διαχειριστές της ήττας μας.

ΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΔΙΝΟΝΤΑΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΣΤΑ ΔΣ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΔΙΑΔΡΟΜΟΥΣ

2008-04-07T10:33:00.002+02:00

ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΑΘΕΣΗ, ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΤΟΥ ΑΔΙΑΜΕΣΟΛΑΒΗΤΟΥ ΑΓΩΝΑ

2008-04-01T10:07:00.000+02:00

Ακόμα μια φορά μετά τα ‘εκπαιδευτικά’ γινόμαστε μάρτυρες των ίδιων πάνω-κάτω γεγονότων. Οι αγώνες ενάντια στην αντιασφαλιστική μεταρρύθμιση σε ‘συνολικό’ πλαίσιο, δηλαδή τόσο απέναντι στα σύγχρονη επίθεση αλλά συνάμα και απέναντι στους νόμους Ρέππα-Σιούφα, σιγά-σιγά σβήνουν και μένουμε στη διεκδίκηση στα κλαδικά, ενάντια σε νέες υπουργικές αποφάσεις. Οι απεργίες σταμάτησαν, οι φωνές έπαψαν, οι δρόμοι επέστρεψαν στην ‘κανονική’ τους λειτουργία. Αποτυγχάνουμε και πάλι να δημιουργήσουμε ένα κίνημα ριζοσπαστικό, διεκδικητικό.

Η ανάθεση των αγώνων σε ‘ειδικούς’ γι ακόμα μια φορά έπαιξε τον καταλυτικό της ρόλο. Οι εργαζόμενοι στην πλειοψηφία τους δεν κατάφεραν να εμπιστευθούν τα σωματεία τους και σύρθηκαν πίσω από τη ΓΣΕΕ. Μια ΓΣΕΕ που στις 27-3 υπέγραψε με τα αφεντικά τη νέα διετή σύμβαση εργασίας με εξευτελιστικές αυξήσεις (κάτω του πληθωρισμού φυσικά). Αυτός και ο ρόλος της ξεπουλημένης ΓΣΕΕ, να απορροφά τους κοινωνικούς κραδασμούς και να κατευθύνει-συγκρατεί τους απεργούς-κινητοποιούμενους εργαζόμενους εντός ‘αστικής νομιμότητας’.

Ίδιος και ο ρόλος της κοινοβουλευτικής αντιπολίτευσης. Ας μην ξεγελιόμαστε με τα τερτίπια εντυπωσιασμού των ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ. Σκοπός τους από την αρχή άλλωστε ήταν η κάρπωση των αγώνων των εργαζομένων. Ούτε η πρόταση δημοψηφίσματος ούτε η πρόταση μομφής προς την κυβέρνηση έγιναν για να πέσει το αντιασφαλιστικό νομοσχέδιο παρά μόνο για την κατασκευή ενός ψευδούς αγωνιστικού προφίλ που θα φέρει τις ψήφους των ‘αγανακτισμένων’ και ‘εξοργισμένων’ με την κυβέρνηση. Άλλωστε οι δυνάμεις των ίδιων κομμάτων δεν έκαναν τίποτα το ουσιαστικό το δρόμο του αγώνα, στον οποίο και δε βρίσκονται βέβαια. Εκεί που βρίσκονται είναι στις συμφωνίες κυρίων μεταξύ ΓΣΣΕ και ΣΕΒ, στις κομματικές ομιλίες των εργατοπατέρων, στις συγκεντρώσεις-κηδείες, στα κομματικά τους συνέδρια.

Όπως κίνηση εντυπωσιασμού θεωρούμε και την πρόταση καταλήψεων λίγο πριν τις φοιτητικές εκλογές. Εκλογές που προγραμματίστηκαν πριν καν τελειώσει η μάχη του ασφαλιστικού. Δεν νοούνται αγωνιστικές αποφάσεις και κινητοποιήσεις με αμετάκλητη ημερομηνία παύσης, θέτοντας ως φυσικό όριο αυτών τις εκλογές. Παρόλα αυτά θα στηρίξουμε τέτοια πρόταση αν διατυπωθεί στο μέτρο που αυτή διασφαλίζει την συνδιαμόρφωση πολιτικού λόγου και κοινή δράση όσων φοιτητών επιλέξουν να παρέμβουν στην κοινωνία, τόσο για το ασφαλιστικό όσο και για τα εκπαιδευτικά. Γιατί πιστεύουμε στην αλληλεγγύη ανάμεσα στους κοινωνικούς χώρους, να είμαστε έτοιμοι να στηρίξουμε-συμμετέχουμε σε κινητοποιήσεις εργαζομένων. Οι νόμοι ανατρέπονται και μετά την ψήφισή τους. Ο ρόλος μας ως φοιτητές δεν είναι απλά αυτός των αλληλέγγυων στις κινητοποιήσεις των εργαζομένων, αλλά αυτός των ενεργά συμμέτοχων. Είτε μέσω του συλλόγου φοιτητών χρησιμοποιώντας ως όπλα μας την κατάληψη, την πορεία, την αντιπληροφόρηση, την παρέμβαση σε χώρους εργασίας είτε μέσω πρωτοβουλιών με εργαζόμενους είτε δείχνοντας την έμπρακτη αλληλεγγύη μας στις απεργιακές κινητοποιήσεις.

Στο μέτωπο του εκπαιδευτικού τώρα βλέπουμε την εντατικοποίηση, την πειθάρχηση, την επίθεση στο άσυλο, την εισχώρηση του ιδιωτικού κεφαλαίου στο πανεπιστήμιο ως κύριους στόχους της κυβέρνησης. Όλα όσα για τα οποία γεννήθηκε το φοιτητικό κίνημα, όλα όσα έθεσε ως αιχμές και προσπάθησε να αντιπαλέψει, συμπυκνώνονται στον πρότυπο εσωτερικό κανονισμό και στα τετραετή οικονομικά προγράμματα που κατατέθηκε στη σύνοδο των πρυτάνεων στην Κομοτηνή. Σύσταση πειθαρχικών συμβουλίων, φύλαξη ΑΕΙ, ορισμός του ενεργού φοιτητή, κατανομή κονδυλίων σύμφωνα με την ‘κατηγορία’ της κάθε σχολής, έρευνα από το ιδιωτικό κεφάλαιο. Για να καταφέρουμε να νικήσουμε, να ανατρέψουμε τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές, είτε αυτές εκφράζονται με νομοσχέδια είτε με εσωτερικούς κανονισμούς, πρέπει να καταφέρουμε να συνδέσουμε τα δύο μέτωπα, το εργασιακό και το εκπαιδευτικό. Να δημιουργήσουμε ένα κίνημα πραγματικά διεκδικητικό, πραγματικά επικίνδυνο.

ΑΥΤΟΝΟΜΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΦΟΙΤΗΤΩΝ

(η ΑΠΦ πραγματοποιεί τις ανοιχτές της συνελεύσεις κάθε Πέμπτη 20:30 στο προκάτ)

ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΣΗΜΕΡΑ ΣΤΙΣ 4:00 ΣΤΟ ΑΜΦ. ΠΡΟΚΑΤ

Η ανάθεση σκοτώνει τη διάθεση

2008-03-28T17:29:00.002+02:00

Στο μέτωπο του ασφαλιστικου..
Πριν ακόμη ψηφιστεί στη βουλή το νομοσχέδιο για το ασφαλιστικό, πρόθυμες -όπως πάντα- οι
συνδικαλιστικές ηγεσίες κήρυξαν την λήξη των κινητοποιήσεων. Οι κλάδοι και σωματεία που πιο δυναμικά κατέβηκαν στο δρόμο και που οι απεργιακές κινητοποιήσεις τους χτυπούν από τα πιο νευραλγικά σημεία της κοινωνικής οργάνωσης δηλαδή οι εργαζόμενοι στη καθαριότητα δήμων και οι εργαζόμενοι στη ΔΕΗ μαζεύτηκαν πίσω άρον άρον από τους εργατοπατέρες. Ακριβώς μετά την απεργία και συγκέντρωση-πορεία στο Σύνταγμα την περασμένη Τετάρτη με συμμετοχή πάνω από 150.000 εργαζομένων, φοιτητών και ανέργων αντί να συνεχιστεί ο αγώνας κάποιοι καλούν σε συγκέντρωση-κήδεία για Πέμπτη και άλλοι βγάζουν ανακοινώσεις για παύση του αγώνα και "συνέχιση με άλλα μέσα". Μέσα σε αυτήν την κατάντια δεν λείπει και το συνδικαλιστικό μέτωπο του ΚΚ, το ΠΑΜΕ. Είναι γνωστό ότι το ΠΑΜΕ "ελέγχει" μεγάλα συνδικάτα όπως αυτό των κλωστοϋφαντουργών, των οικοδόμων κ.α. πουλάει αγωνιστικό φρόνημα μην κάνοντας όμως σε τελική ανάλυση τίποτα που θα διαταράξει την κοινωνική ειρήνη. Ένα ΠΑΜΕ που την Τετάρτη και Πέμπτη βρήκε σκόπιμο να μοιράζει κείμενα στο κέντρο της Αθήνας μέσα στις συγκεντρώσεις που να μην λένε κουβέντα για συνέχιση του αγώνα, κουβέντα για τη δυνατότητα ανατροπής του, αντίθετα στάθηκε πάλι (λόγω γραμμής φυσικά) ως μηχανή άντλησης ψήφων (με λίγα λόγια το κείμενο έγραφε "έναντια σε συγκυβερνήσεις ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, ΠΑΣΟΚ-ΣΥΡΙΖΑ, το ΚΚΕ δεν σε πουλάει, ενίσχυσε το κκε ακόμα και αν δεν συμφωνείς μαζί του"). Η ξεπουλημένη ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ καμία περαιτέρω κινητοποίηση δεν εξαγγέλουν, και αυτό δεν μας εκπλήσσει είναι σαφές ότι πρόκειται για εργοδοτικά σωματεία κρατικοδίαιτων συνδικαλιστών. Για μια ακόμη φορά γίνεται αντιληπτό με τον πιο δυσάρεστο τρόπο ότι οι συνδικαλιστικές ηγεσίες και τα κομματικα ελεγχόμενα μέτωπα παίζουν έναν καθοριστικό ρόλο για το σύστημα: του εγγυητή της "ταξικής" ειρήνης..
Ως πότε θα ανεχόμαστε αυτό το αίσχος; Ο κάθε εργαζόμενος, ο κάθε νεολαίος και άνεργος πρέπει να αντιληφθεί ότι μέσα από τις δικές του δυνάμεις θα γεννηθούν και θα πραγματωθούν αγώνες νικηφόροι. Με συμμετοχή στα σωματεία βάσης και διαμόρφωσης πολιτικού λόγου και δράσης από τα κάτω, με συνέπεια και πλήρη συνείδηση της ταυτότητας μας απέναντι σε κράτος και κεφάλαιο. Γιατί πέρα από την ευθύνη των κάθε λογής ηγεσιών, αναδεικνύεται και η ευθύνη του καθενός από εμάς που δεν όξυνε τα πράγματα στα άκρα, που εμπιστεύτηκε δευτεροβάθμια και τριτοβάθμια όργανα, που δεν πήρε την κατάσταση στα χέρια του μαζί με άλλους αγωνιζόμενους ανθρώπους.
Να μην τρέφουμε αυταπάτες για της κοινοβουλευτικές ντρίπλες που εξελίσσονται στα έδρανα της βουλής. Τόσο ο ΣΥΡΙΖΑ με την πρόταση δημοψηφίσματος, όσο και το ΠΑΣΟΚ σήμερα με την πρόταση μομφής στο παρά πέντε πριν την ψήφιση του νομοσχεδίου, δεν είναι τίποτα άλλο από κανάλια εκτόνωσης του "κινήματος". Ο στόχος και η ρεαλιστική πρόταση για την ανατροπή του ασφαλιστικού εκτρώματος μπορεί να είναι η Γενική Απεργία, οι "άγριες" απεργίες σε κλάδους, το γενικό black-out, το να πήξουν οι δρόμοι στο σκουπίδι, όχι οι αλχημείες των επίδοξων διαχειριστών του συστήματος. Γιατί το ασφαλιστικό δεν είναι ζήτημα διαχειριστικό, που θα το λύσει η εκάστοτε κυβέρνηση με τους εργατοπατέρες, είναι ζήτημα κοινωνικών συσχετισμών και λύνεται στις απεργίες, στις καταλήψεις και στους δρόμους.
Ας είμαστε έτοιμοι να στηρίξουμε κινητοποιήσεις στην Ξάνθη που θα εξαγγείλουν πρωτοβουλίες και σωματεία/συνδικάτα. Είναι ζήτημα ουσίας να αντιληφθεί η κοινωνία που πλήττεται ότι μόνος δρόμος είναι ο αγώνας και η έμπρακτη αλληλεγγύη. Να θυμίσουμε ότι και ο ν. 815 για τα πανεπιστήμια χρειάστηκε αγώνας και κλιμάκωση και πολύ μετά την ψήφιση του για να ανατραπεί. Μακρία όμως από εκτονωτικές λύσεις του "πολύμορφου αγώνα διαρκείας" που είναι η συνταγή που προσφέρουν συγκεκριμένες αγωνιστικές μερίδες. Ναι στο πολύμορφο αγώνα, ναι στη διάρκεια, αλλά δεν εγκαταλείπουμε τα κύρια όπλα του εργατικού και φοιτητικού κινήματος στα μέσα πάλης, την απεργία και την κατάληψη, οξύνουμε πάντα.
Στα δικά μας..
Στο μέτωπο του δικού μας κοινωνικού χώρου τώρα, με την κατάθεση πριν λίγο καιρό στη σύνοδο των πρυτάνεων στην Κομοτήνη του νέου πρότυπου εσωτερικού κανονισμού και των τετραετών οικονομικών προγραμμάτων βλέπουμε τη νέα στόχευση του υπουργείου. Μέσα σε όλα, υπάρχει κεφάλαιο Φύλαξης ΑΕΙ δίχως(;!) περιεχόμενο, η σύσταση Πειθαρχικών συμβουλίων και μέτρων, η γραμμική ποσόστωση για την κατανομή κονδυλίων ανάλογα με τη κατηγορία της κάθε σχολής, ο σαφής ορισμός του ενεργού φοιτητή (μέχρι ν εξάμηνα σπουδών) και η χρηματοδότηση των ιδρυμάτων γίνεται με βάση του αριθμού των ενεργών φοιτητών, παραγράφους για έρευνα από ιδιώτες, ανταποδοτικές υποτροφίες στους φοιτητές και χαμηλά
αμειβόμενη part-time εργασία από φοιτητές. Ότι ακριβώς επιχειρούσε να αντιπαλέψει -σαν αιχμές- το φοιτητικό κίνημα: την ένταση των ταξικών φραγμών, την επίθεση στο άσυλο, την πειθάρχηση, την επιβολή του νέου μοντέλου εργαζομένου κλπ.
Με αφορμή όλα τα παραπάνω η ΑΠΦ καλεί στη Γ.Σ. του Σ.Φ. την Τετάρτη 26/3 στις 15.00.
Αυτόνομη Πρωτοβουλία Φοιτητών
(Η ΑΠΦ πραγματοποιεί τις ανοικτές της συνελέυσης κάθε Πέμπτη 20.30 στο προκάτ)

Τετάρτη 12 Δεκέμβρη – Όλοι στους δρόμους

2007-12-14T20:46:00.000+02:00

Η επίθεση στο ασφαλιστικό..
Η γενικευμένη επίθεση στα κοινωνικά κεκτημένα στη σημερινή συγκυρία έχει σαν
προμετωπίδα της την 'μεταρρύθμιση' του ασφαλιστικού συστήματος. Τα δήθεν επιχειρήματα
που σερβίρει το κράτος και αναμασιόνται σαν αλήθειες για την 'αναγαιότητα γενναίων τομών' είναι
έωλα. Μας μιλούν εισφοροδιαφυγή, για 'κοινωνία υπερηλίκων', για ατυχή διαχείριση των
αποθεματικών των ταμείων και άλλα. Για τη διαχείριση του πλούτου των ταμείων κανένας λόγος
δεν γίνεται για το τζογάρισμα στα χρηματιστήρια, ούτε για τη δημιουργεία των ομολόγων-γιγάντων
που το μόνο που έκαναν ήταν να εξυπηρετήσουν τα μεγάλα χρηματιστηριακά τραστ. Δεν
αναφέρεται η προσπάθεια των κυβερνήσεων μετά το 80' να αφήσουν στη τύχη τους ταμεία στη
λογική ότι οι επόμενες γενιές θα πληρώσουν τα σπασμένα. Μιά άλλη πτυχή που δεν ακούγεται από
τα αστικά μμε είναι η μαύρη εργασία, η ανασφάλιστη εργασία στην οποία μεγάλο μέρος του
εργαζόμενου κόσμου δουλεύει (νέοι, μετανάστες, εργάτες σε χειρωνακτικές – περιοδικές εργασίες).
Το κράτος ενάντια στην εισφοροδιαφυγή; Στα πλαίσια της τριμερούς χρηματοδότησης των
ταμείων (κράτος-αφεντικά-ασφαλισμένος) το κράτος ποτέ δεν πληρώνει το μερίδιο του ως όφειλε.
Πώς είναι δυνατόν να ανάγει το πρόβλημα στην εισφοροδιαφυγή όταν το ίδιο το κράτος χαρίζει τα
χρέη επιχειρήσεων στα ταμεία στο όνομα της οικονομικής ανάπτυξης,όταν υπάρχουν ρυθμίσεις που
επιτρέπουν στα αφεντικά να αφήνουν χρέη που κάποια στιγμή παραγράφονται. Και για να είμαστε
συγκεκριμένοι, για ποιά τριμερή χρηματοδότηση μιλάνε, τα αφεντικά καταβάλλουν εισφορές από
τη δικιά μας εκμετάλλευση, οι εισφορές από τα αφεντικά δεν είναι τίποτα άλλο από μέρος της
δικιάς μας παραγόμενης υπεραξίας για αυτούς, το κράτος χρηματοδοτεί τα ταμεία από τη
δικιά μας φορολογία επίσης. Πρέπει να γίνει ξεκάθαρο ότι η τριμέρης χρηματοδότηση είναι
παραμύθι.
Το κράτος στοχεύει στη υιοθέτησει ενός μοντέλου ελεύθερου ανταγωνισμού – κεφαλαιακής
σχέσης, όπως λειτουργούν οοι περισσότεροι τομείς κρατικών και υπερκρατικών οργανισμών
σήμερα, σε ένα άλλο πεδίο, αυτό της ασφάλισης και της υγείας. Στην προς τα κάτω
μισθολογική/συνταξιολογική εξίσωση των εργαζομένων, την ένταση της καταπίεσης και της
υποταγής. Στην απαλλαγή του κράτους από την καταβολή συντάξεων -ουσιαστικά- εφαρμόζοντας
το δόγμα Γκαργκάνα 'δούλευε μέχρι να πεθάνεις' γιατί 'είσαι παραγωγικός, είσαι καλός'.
..και ο ρόλος(;) του φοιτητικού κινήματος..
Το φοιτητικό κίνημα τα περασμένα δύο χρόνια αντιστάθηκε στην επίθεση στο τομέα της
εκπαίδευσης. Τα αιτήματα του είναι επίκαιρα γιατί αυτή η επίθεση δεν διαλύθηκε, αντίθετα οι
νικήτες αυτής της μάχης εδραιώνονται (ΚΕΣ, σπάσιμο κύκλων σπουδών, εφαρμογή νόμου-
πλαισίου). Ζήτημα του φοιτητικού κινήματος δεν θα πρέπει να είναι μόνο η συμπόρευση με τον
εργαζόμενο κόσμο στη μάχη του ασφαλιστικού. Αλλά να ξεσπάσει και το φοιτητικό κίνημα και με
τις δικές του διεκδικήσεις, ανοίγοντας δεύτερο μέτωπο στο κράτος. Αυτή είναι η ουσία της
πολιτικής και κοινωνικής αλληλεγγύης, το να γίνεσαι επικίνδυνος απέναντι στο κράτος και να το
αποδυναμώνεις αναγκάζοντας το να αντιπαρατεθεί σε δύο μαζικά κινήματα την ίδια συγκυρία.
Εν κατακλείδι..
Το ασφαλιστικό δεν είναι ένα διαχειριστικό ζήτημα που θα το λύσουν μεταξύ τους οι πόλοι
της κρατικής εξουσίας με τα αφεντικά και τους εργατοπατέρες-βιτρίνα των δύο άλλων. Το
ασφαλιστικό είναι άλλη μία μάχη κοινωνικών συσχετισμών. Στο δρόμο θα λυθεί και θα δωθεί η
απάντηση από τον κόσμο που πλήττεται και αντιστέκεται. Την Τετάρτη 12 Δεκέμβρη είναι ένα
πρώτο μαζικό κάλεσμα σε απεργία και διαδήλωση, οφείλουμε να είμαστε όλοι εκεί, ανεξάρτητα
από οποιαδήποτε απόφαση του Σ.Φ. Ξάνθης. Μη ξεχνάμε ότι ο σύλλογος δεν έχει ενιαία
συμφέροντα και δεν οφείλουμε να σεβόμαστε καμία μη αγωνιστική απόφαση, η απόφαση
'πρωτοποριών'.
– Όλοι στη Γ.Σ του Σ.Φ. Τετάρτη 5/12
– Όλοι στη πορεία της Τετάρτης 12/12 – Καμία ανοχή στην επίθεση στο ασφαλιστικό
– Τα αφεντικά να πληρώσουν τα ταμεία
Αυτόνομη Πρωτοβουλία Φοιτητών
(συνέλευση κάθε σάββατο 17.00 στο προκάτ)

ΠΡΩΤΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ 2007-08

2007-12-14T20:44:00.000+02:00

Τα τελευταία χρόνια βιώνουμε μια γενικευμένη επίθεση στα κοινωνικά μας κεκτημένα σε όλα τα επίπεδα. Στο πλαίσιο αυτό, εντάσσεται η -από το 2004 εξαγγελμένη- εκπαιδευτική μεταρρύθμιση. Στη προσπάθεια του ελληνικού κράτους να εναρμονιστεί με κοινοτικές συνθήκές, όπως της Μπολόνια, η κυβέρνηση βάζει σαν προμετωπίδα της την αναθεώρηση του άρθρου 16 (ιδιωτικά πανεπιστήμια) και τη θέσπιση ενός νέου νόμου-πλαισίου για την λειτουργία της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Στο προσχέδιο αυτό περιλαμβάνονται μεταξύ άλλων, θέσπιση ορίου φοίτησης (τότε πρόταση ήταν ν*1.5 έτη σπουδών), διατάξεις για 'μοναδικό' σύγγραμμα, αλλαγή στο θεσμό του πανεπιστημιακού ασύλου, 4ετή οικονομικά πλάνα, manager κτλ. Με τις πρώτες διαρροές για αυτό το προσχέδιο νόμοσχεδίου το Μάϊο του 2006 ξεκίνησαν οι πρώτες κινήσεις οργάνωσης μιας κινηματικής αντίστασης σε αυτή την επίθεση.

Σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα σχεδόν το σύνολο των σχολών βρίσκοταν σε κατάληψη, το τρίπτυχο που ακολουθόταν ήταν Γενική Συνέλευση – Κατάληψη – Διαδήλωση, ένα σχήμα που έφτασε σε ένα σημείο κορύφωσης στις 8 Ιούνη στο πανελλαδικό συλλαλητήριο στην Αθήνα. Σε ένα κρίσιμο σημείο για το δυναμικό φοιτητικό κίνημα, αφού η κυβέρνηση πιεζόμενη από αυτό αναστέλει τη συζήτηση για τη ψήφιση του νόμου-πλαισίου και ανακοινώνει ότι το θέμα θα εξεταστεί εν καιρώ. Το κίνημα αντί να οξύνει τη κατάσταση διεκδικώντας την αμετάκλητη απόσυρση μετά τον κυβερνητικό ελιγμό ξεφουσκώνει. Σοβαρή ευθύνη για αυτή τη στροφή φέρουν συγκεκριμένες συνιστώσες του κινήματος, αλλά πρώτα και κύρια οι ίδιοι οι κινημτοποιούμενοι φοιτητές αφού πειθήνια ακολούθησαν τη γραμμή αυτή.

Το 'ραντεβού' που είχε δωθεί από τις κάθε λογής 'πρωτοπορίες' του κινήματος για τον επόμενο Σεπτέμβρη στη ΔΕΘ ακυρώθηκε στη πράξη. Στο ίδιο διάστημα βρισκόταν σε πλήρη εξέλιξη το απεργιακό κίνημα των δασκάλων και αντί το φοιτητικό κίνημα να ξαναβγει στο προσκήνιο και να αγωνιστεί μαζί με αυτό το κοινωνικό χώρο, επιλέχθηκε η 'αναμονή' για την επόμενη κυβερνητική κίνηση. Χάθηκε έτσι ουσιαστικά η μεγαλύτερη ευκαιρία του φοιτητικού κινήματος για πραγματική όσμωση με άλλα αγωνιζόμενα κοινωνικά κομμάτια. Ήταν φανερό ότι τα χιλιοδιατυπωμένα 'πλαίσια αγώνα' που αναφέροταν στη σύνδεση και με τον αγωνιζόμενο χώρο της εργασίας, δεν ήταν παρά ευχολόγια. Γίνεται προσπάθεια μετά τον Οκτώβρη να συνεχιστεί ότι αφέθηκε στη μέση το Μάη-Ιούνη, κάτι που τελικά δεν επιτυγχάνεται, αφού οι σχολές που μπήκαν πάλι στον αγώνα δεν κατάφεραν να συμπαρασύρουν και τις υπόλοιπες. Φτάνοντας στο Δεκέμβρη, οι φοιτητές βρίσκονται μπροστά σε μία έκπληξη: η κυβέρνηση ανακοινώνει ότι θα ξεκινήσει η συζήτηση για την αναθεώρηση του άρθρου 16, πιάνοντας ουσιαστικά στον ύπνο το φοιτητικό κίνημα που με έχοντας έτοιμες τις κινηματικές άμυνες οργανώνει ένα χλιαρό συλλαλητήριο στην Αθήνα.

Έχοντας διαπιστώσει ότι η στάση αναμονής δεν οδηγεί πουθενά παρα μόνο στην αδυναμία άμεσης απάντησης και τα περιθώρια έχουν στενέψει τόσο για την αρ.16 όσο και για το νόμο πλαίσιο, συνεχίσαμε να πιέζουμε στη κατεύθυνση της αναζωπύρωσης του φοιτητικού κινήματος, κάτι που πραγματώνεται από τα μέσα Γενάρη και μετά. Πάνω στο φούντωμα του κινήματος καταλήψεων, στη τότε πολιτική συγκυρία στο μέτωπο των κομμάτων εξουσίας (εκλογολογία) το πα.σο.κ θέλοντας να βρει σημείο διαφοροποίησης από τη ν.δ αποχωρεί από τη συζήτηση και ψήφιση για την αναθεώρηση του αρ.16. Το γεγονός αυτό κρίσιμο για την πορεία του φοιτητικού κινήματος. Από την μία αναμφισβήτητα θετική εξέλιξη στο συγκεκριμένο μέτωπο, από την άλλη δεν ανάγκασε το κίνημα να μπει σε κορύφωση. Πολλές συνιστώσες θέλησαν να επανανοηματοδοτήσουν την εξέλιξη αυτή σε νίκη του κινήματος, αγνοώντας την πολιτική συγκυρία μέσα στην οποία αυτό συνέβη, όπως και το ότι η πρώτη ψήφιση δεν διασφάλιζε μέχρι το αποτέλεσμα της δεύτερης τη μη αναθεώρηση του αρ.16. Και ενώ το μέτωπο αυτό σβήνει, το ζήτημα του νόμου-πλαισίου μένει καυτό, φτάνοντας το φοιτητικό κίνημα να υφίσταται μεγάλη καταστολή όταν στις 17/1 η αστυνομία μπαίνει από τη Στουρνάρη στο άσυλο και αναγκοζόμαστε να φύγουμε από το άσυλο σε πορεία προς τα λεωφορεία που θα μας μετέφεραν στις πόλεις μας και στις 22/2, με αρκετές συλλήψεις και τραυματισμούς.. Στο ίδιο σχήμα Συνέλευση-Κατάληψη-Διαδήλωση(-και σύγκρουση στο δρόμο) οδηγούμαστε στη μέρα ψήφισης του νόμου πλαισίου, σε πανελλαδικό συλλαλητήριο την 8/3 μπαίνει σε εξέλιξη η μεγαλύτερη επιχείρηση καταστολής, αλλά και η μεγαλύτερη κλίμακας σύγκρουσης στο δρόμο. Ενώ στο κέντρο της Αθήνας επικρατεί πολεμική ατμόσφαιρα στη Βουλή ψηφίζεται ο νέος νόμος-πλαίσιο με 61 συλληφθέντες, πολλούς τραυματισμούς και ασύστολη χρήση χημικών.

Από εκεί και πέρα το φοιτητικό κίνημα φθίνει, έχοντας δεχθεί αυτή τη γροθιά, έχοντας εξαντλήσει σχεδόν τα όριο του σχήματος πάλης που ακολουθούσε μήνες. Αρχίζουν οι πρώτες συζητήσεις για φοιτητικές εκλογές και στη τεράστια πλειοψηφία τους οι 'πολιτικές δυνάμεις' του πανεπιστημίου που συμμετείχαν στο κίνημα συμβάλουν στην ήττα και στην άμβλυνση, παρουσιάζοντας σα μεγάλη νίκη τη πρώτη ψήφιση για το αρ.16 και νίκη το ότι 'δείξαμε τη δύναμη μας' απέναντι στο νόμο-πλαίσιο. Ενώ παραμένει προφυλακισμένος ένας από τους 61 συλληφθέντες, ο αναρχικός οικοδόμος Β. Στεργίου από την πορεία στις 8/3, το φοιτητικό κίνημα σαν να γύρισε διακόπτης (βλ. συγκεκριμένες γραμμές) μετά το Πάσχα απλά δεν υπάρχει και μπαίνει στο ψευτοδίλλημα 'εξεταστική ή κίνημα'.

Ο πολιτικός λόγος που ήθελε κινηματική ανατροπή του νόμου-πλαισίου, μετασχηματίζεται από κάποιες συνιστώσες σε μη-εφαρμογή, 'αγώνας διαρκείας' κ.α. Όμως τους όρους μετά από μία μάχη τους βάζει ο νικητής και όχι ο ηττημένος, η μη-εφαρμογή δεν είναι κάτι που μπορεί να λυθεί μέσα σε Τμήματα και Συγκλήτους. Αυτό μπορεί ο καθένας/μια μας ερχόμενος στη μετα-κινηματική μιζέρια, επιστρέφοντας στη κανονικότητα. Έχοντας περάσει μια τριπλή εξεταστική περίοδο, το νέο ακαδημαϊκό έτος μας βρίσκει απέναντι στη καθηγητική αυθαιρεσία, την εκδικητικότητα-τιμωρία, μπροστά σε έναν ψηφισμένο νόμο-πλαίσιο που κάποιες διατάξεις του ήδη μπαίνουν σε εφαρμογή, την προσπάθεια ισοτίμησης πτυχίων ΚΕΣ – ΑΕΙ κλπ.

Από τη πρόσφατη κινηματική εμπειρία συνάγουμε πολλά συμπεράσματα. Η κατάληψη ως μέσο πάλης είναι αυτό που διασφαλίζει πίεση και προϋποθέσεις για μαζικότητα στο δρόμο, κίνηση και ζύμωση ιδεών/πρακτικών. Η αδιαμεσολάβητη δράση, το σπάσιμο της λογικής της ανάθεσης του αγώνα σε πεφωτισμένες πρωτοπορίες, το να πάρει ο καθείς τον αγώνα στο χέρια του είναι ο μόνος τρόπος να διασφαλιστεί ένα ακηδεμόνευτο φοιτητικό κίνημα που δεν θα 'κατευθύνεται' από στρατηγίσκους, αλλα θα διαμορφώνει τη πορεία του από τη βάση του. Χωρίς τη σύνδεση του περιεχομένου του αγώνα με την πράξη του δεν μπορεί να καταγραφούν ξεκάθαρες πολιτικές δράσεις. Το ξεπέρασμα της αστικής νομιμότητας κρατά ένα κίνημα διεκδικήτικό, μαχητικό και επίκινδυνο (σε αντιδιαστολή με ένα κίνημα 'διαμαρτυρίας) αλλά από μόνο του δεν είναι αρκετό. Χρειάζεται φαντασία και να είμαστε απρόβλεπτοι αλλά και αποτελεσματικόι στις παρεμβάσεις μας, το ανα δυό βδομάδες πανελλαδική πορεία – συνέλευση – κατάληψη – μίνι σύγκρουση, 'κούρασε' αφού ο κινητοποιούμενος κόσμος έβλεπε ότι αυτό και μόνο δεν ήταν ικανό να σπάσει τη κυβερνητική αδιαλλαξία. Ακόμα και το χάσιμο του εξαμήνου είναι κάτι που πρέπει να έχουμε στο τραπέζι, αν οι καταλήψεις μας καταφέρουν να εδραιωθούν σε μέγεθος και διάρκεια, αφαιρούμε από την κρατική εξουσία τη δυνατότητα να ασκεί πολιτική στα πανεπιστημία. Η αδυναμία σύνδεσης του δικού μας κοινωνικού χώρου με άλλα αγωνιζόμενα κομμάτια μας πήγε πολύ πίσω, ένα κοινωνικό κίνημα αναζητά συμμάχους, δεν επαναπαύεται στις δάφνες του (η στην ανωριμότητα/τεμπελιά του). Μη ξεχνάμε ότι μια νίκη μετά από αλλεπάλληλες ήττες ή ανεκπλήρωτους αγώνες δεκαετίες πιά, θα σημάνει στη κοινωνία ότι η συλλογική

δράση και αντίσταση μπορεί να νικά, με ότι αυτό μπορεί να σημαίνει για το μέλλον.

Ο νόμος-πλαίσιο κάθε άλλο παρά 'άταφος νεκρός' είναι. Πρέπει να ανατραπεί και θα αγωνιστούμε σε αυτή τη κατεύθυνση, συμβάλλοντας στη προσπάθεια ανάδειξεις κινηματικών ρωγμών. Οι συνθήκες για τη διεξαγωγή πάλης είναι πλέον χειρότερες τόσο από το ότι ο νόμος πλαίσιο έχει ενσωματωμένες κυρώσεις σε περίπτωση καταλήψεων διαρκείας όσο και από το ότι ο κινητοποιούμενος κόσμος έχει ήδη υποστεί μία ήττα. Έχουμε δείξει όμως ότι έχουμε τις δυνάμεις και αντανακλαστικά, είμαστε οπλισμένοι από τη πρόσφατη μας εμπειρία. Το κράτος ανοίγει το ζήτημα του ασφαλιστικού, και μπορεί κανείς να οσμιστεί μια θύελλα έτοιμη να ξεσπάσει απέναντι στη νέα αυτή επίθεση. Δεν μπορούμε να περιμένουμε για πολύ τις κινήσεις της εξουσίας, αν θέλουμε να κερδίσουμε οφείλουμε να είμαστε στο δρόμο μαζί με τους μαθητές και τους εργαζομένους.

• ΑΜΕΣΗ ΑΠΟΣΥΡΣΗ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ – ΠΛΑΙΣΙΟΥ

• Πορεία μετά το πέρας της Γ.Σ στο κέντρο της Πόλης 1/11.

Αυτόνομη Πρωτοβουλία Φοιτητών

ΟΙ ΜΗΝΥΣΕΙΣ ΠΛΕΟΝ ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΕΛΘΟΝ...

2007-12-14T20:41:00.001+02:00

Την Πέμπτη 8-11 είχε ορισθεί η εκδίκαση της αγωγής του αντιπρύτανη Καραμπίνη στον Λευτέρη Μπέτση, με την οποία ζητούσε 200.000 ευρώ απ’ τον συμφοιτητή μας. Λίγες μέρες αργότερα ήταν ορισμένη και η εκδίκαση της μήνυσης. Μετά από 2 χρόνια ψυχολογικής εξόντωσης του συμφοιτητή μας, ο Καραμπίνης απέσυρε τελικά τη μήνυση και την αγωγή σε λίγα λεπτά, αποδεχόμενος ένα κείμενο που υπέγραψε ο Μπέτσης στο οποίο αναφέρει αυτό που έλεγε απ’ την αρχή, ότι δηλαδή ουδέποτε αποκάλεσε τον Καραμπίνη κλέφτη και ότι τα λόγια του διαστρεβλώθηκαν από τον δημοσιογράφο Παπαδόπουλο.

Αυτή η εξέλιξη δείχνει ξεκάθαρα πλέον πως ο Καραμπίνης δεν είχε στόχο προσωπικά τον Μπέτση, ούτε είχε θιχτεί από τα λεγόμενά του, και πως σκόπιμα διατηρούσε το θέμα στην επικαιρότητα για να τρομοκρατήσει ολόκληρο το φοιτητικό κίνημα, τη στιγμή μάλιστα που αυτό βρισκόταν σε κινητοποιήσεις ενάντια στην αναθεώρηση του άρθρου 16 και στο νέο νόμο-πλαίσιο. Ούτε οι μηνύσεις όμως, ούτε οι αγωγές δε κατάφεραν να μας τρομοκρατήσουν, αντίθετα η πολυτεχνική πρωτοστάτησε στις πανελλαδικές κινητοποιήσεις. Αυτή ήταν και η πρώτη μας νίκη απέναντι στις αντιδραστικές λογικές του Καραμπίνη και όσων τον στήριζαν.

Το σημαντικότερο ήταν βέβαια η απόκρουση της επίθεσης σε βάρος των συνδικαλιστικών μας ελευθεριών, η οποία πρωσοποποιούνταν στο πρόσωπο του συναγωνιστή Μπέτση, αφού ο Καραμπίνης αναγκάστηκε να αποσύρει τη μήνυση και την αγωγή. Ο αγώνας μας όλο αυτόν τον καιρό και το ότι καταφέραμε να ανοίξουμε το θέμα στην κοινωνία, να το βγάλουμε έξω από τα στενά πλαίσια του πανεπιστημίου και να το ανάγουμε στην πραγματική πολιτική του διάσταση και να μην το αφήσουμε στην προσωπική διαμάχη, όπως έλεγαν και οι αντιδραστικές φωνές μέσα στον ίδιο το σύλλογο φοιτητών, έφερε αυτό το νικηφόρο αποτέλεσμα δείχνοντάς μας για άλλη μια φορά πως οι συλλογικοί αγώνες εφόσον είναι δίκαιοι, αποφασιστικοί, μαζικοί μπορούν να είναι αποτελεσματικοί και νικηφόροι.

...ΟΙ ΔΙΩΞΕΙΣ ΣΥΝΕΧΙΖΟΝΤΑΙ

Ενώ εκκρεμούσε η επίθεση στις συνδικαλιστικές ελευθερίες και στο πρόσωπο του Μπέτση από τον Καραμπίνη, ο σύλλογος φοιτητών έπαιρνε συνεχώς αποφάσεις που καταδίκαζαν αυτή την επίθεση, με αποκορύφωμα την απόφαση για το χτίσιμο του γραφείου του Καραμπίνη σαν μια συμβολική πράξη αντίστασης στην προσπάθεια τρομοκράτησης. Η απόφαση έγινε τελικά πράξη από περίπου 100 άτομα και αφού το θέμα πήρε μεγάλης έκτασης δημοσιότητα, ο εισαγγελέας κάλεσε ΄΄αυτεπάγγελτα΄΄ έξι συμφοιτητές μας για ανάκριση και οι οποίοι δικάζονται στις 11 Μάρτη του 2008.

Είναι άλλη μια προσπάθεια τρομοκράτησης των φοιτητών, άλλο ένα χτύπημα στους συλλογικούς αγώνες, αλλά επιπλέον είναι και μια επίθεση που στόχο έχει το πανεπιστημιακό άσυλο και ότι αυτό προασπίζει και εντάσσεται στο γενικότερο πλαίσιο έντασης της καταστολής από μεριάς του κράτους, όπως αυτή τη βιώσαμε και κατά τη διάρκεια των κινητοποιήσεών μας τον προηγούμενο καιρό, ενάντια στο νέο νόμο-πλαίσιο και την αναθεώρηση του άρθρου 16.

Καλούμαστε για άλλη μια φορά μέσα από το συλλογικό μας αγώνα να αντισταθούμε στην επίθεση αυτή, να δείξουμε και σε ολόκληρη την κοινωνία πως η επίθεση αυτή δεν έχει στόχο μόνο τους έξι συμφοιτητές μας αλλά και οποιονδήποτε τολμά και αντιστέκεται στις αποφάσεις της πολιτικής εξουσίας. Να απαιτήσουμε και να πετύχουμε την αθώωση των έξι συμφοιτητών μας.

-ΟΛΟΙ ΣΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΤΕΤΑΡΤΗ 14-11 ΣΤΙΣ 15.00

ΑΥΤΟΝΟΜΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΦΟΙΤΗΤΩΝ

Η Αυτόνομη Πρωτοβουλία Φοιτητών πραγματοποιεί ανοιχτές συνελεύσεις

κάθε Σάββατο στις 5.00 μ.μ. στο Αμφιθέατρο Προκάτ.

ΟΙ ΕΚΛΟΓΕΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Ο ΔΡΟΜΟΣ...

2007-05-04T17:22:00.000+03:00

ΑΓΩΝΑΣ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΑΠΟΣΥΡΣΗ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΝΟΜΟΥ-ΠΛΑΙΣΙΟΥ

2007-04-24T22:47:00.000+02:00

Μετά από 10 μήνες κινητοποιήσεων, με καταλήψεις διαρκείας στα πανεπιστήμια, με μεγαλειώδη πανελλαδικά συλλαλητήρια τα οποία είχαν συγκρουσιακό χαρακτήρα και με τις άλλες πολύμορφες δράσεις μας, δεν καταφέραμε τελικά ακόμη αυτό που είχαμε θέσει σαν στόχο απ’ την αρχή των κινητοπιήσεων. Ο νέος νόμος-πλαίσιο είναι ψηφισμένος και έτοιμος για εφαρμογή. Αντίθετα, βρισκόμαστε πλέον σε μια κατάσταση που το φοιτητικό κίνημα έχει καταλαγιάσει και οι παρατάξεις ετοιμάζονται για εκλογές. Η απόφαση του συλλόγου για παύση των καταλήψεων, όπως και ανάλογες αποφάσεις σε πανελλαδικό επίπεδο θεωρούμε πως ήταν λάθος πολιτική επιλογή. Γι’ αυτό ευθύνη φέρουν οι άνθρωποι εκείνοι που στήριζαν τόσο καιρό τις κινητοποιήσεις αλλά και οι αριστερές παρατάξεις. Ήταν εκείνη η ώρα να βγούμε πάλι μαζικά με καταλήψεις πανελλαδικά και να στριμώξουμε την κυβέρνηση μέχρι να αποσύρει το νόμο. Αντίθετα, τώρα κάναμε αυτό που περίμενε η κυβέρνηση και τα δεκανίκια της: γυρνάμε στα μαθήματά μας. Τα μεγάλα λόγια για ¨σύγκρουση μέχρι τη νίκη¨ φαίνεται τελικά πως ήταν ψεύτικα, απλά για να δημιουργήσουν εντυπώσεις. Η μεν ΠΚΣ λέει ξεκάθαρα πως το κίνημα έληξε, ¨έδειξε τη δύναμή του¨ και τώρα είναι η ώρα να ανατρέψει τους συσχετισμούς ψηφίζοντας τους αγωνιστές. Απ’ την άλλη τα ΕΑΑΚ λένε πως πρέπει να ανασυνταχθούμε και να βγούμε αργότερα για τον ¨τρίτο γύρο¨ που θα είναι και ο τελικός. Δεν πιστεύουμε βέβαια πως τα κινήματα μεταφράζονται σε ψήφους και εκλογική ενίσχυση, ούτε πως λειτουργούν με διακόπτη τον οποίο ανοιγοκλείνεις όποτε θέλεις. Αυτές οι απόψεις πάντως κατάφεραν να πείσουν και ένα μεγάλο μέρος των κινητοποιούμενων φοιτητών οι οποίοι δεν είναι άμοιροι ευθυνών. Δεν άφησαν πίσω αυτές τις ηττοπαθείς λογικές, δεν τόλμησαν να πάρουν τον αγώνα αυτόν πραγματικά στα χέρια τους, μακριά από τους ¨ειδικούς¨ των αγώνων.

Πέρα απ’ όλα αυτά, δεν αποκλείουμε φυσικά να υπάρξει ένα νέο κύμα καταλήψεων το φθινόπωρο, ένα ακόμη ξέσπασμα σαν αυτό που ξεκίνησε το Γενάρη. Όμως, δεν πιστεύουμε πως τίθεται ζήτημα μη εφαρμογής του νέου νόμου-πλαισίου. Κι αυτό γιατί δεν είναι δυνατόν να συνδιαλέγεσαι με τους καθηγητές ζητώντας να ¨παρανομήσουν¨ μη εφαρμόζοντας το νόμο. Όσον αφορά τις αποφάσεις τμημάτων και της Συγκλήτου δε μπορείς να ελπίζεις πως θα πετύχεις την απόφαση που θέλεις απλά με την παρέμβασή σου εκεί πέρα, ούτε είναι δυνατόν να σταματάς τη διαδικασία για πάντα. Γι’ αυτό πιστεύουμε πως είναι εκτός πραγματικότητας το αίτημα για μη εφαρμογή του νόμου, όπως και το ότι μπορείς να διασφαλίσεις τις εξεταστικές μέσα από τις διαδικασίες του πανεπιστημίου. Απ’ τη μεριά μας, ποτέ δε μιλήσαμε για ανέξοδο αγώνα. Όλοι οι αγώνες έχουν κάποιο κόστος. Οι εξεταστικές όμως δε διασφαλίζονται με πολιτική μέσα στα τμήματα, αλλά με το συνεχή αγώνα ενάντια στο νόμο-πλαίσιο. Το γεγονός ότι παίρνονται αποφάσεις για χάσιμο εξεταστικών, πέρα απ’ το ότι είναι ουσιαστικά η εφαρμογή του νέου νόμου και έχουν τιμωρητικό χαρακτήρα, είναι το επακόλουθο ενός κινήματος που ηττάται. Τους κανόνες τους ορίζει πάντα ο νικητής. Στα τμήματα πιστεύουμε πως πρέπει να απαιτούμε και τις τρείς εξεταστικές γιατί οτιδήποτε άλλο είναι εφαρμογή του νόμου-πλαισίου. Αυτή θα είναι και η απαίτησή μας στο τμήμα των πολιτικών μηχανικών και η μόνη απόφαση που θα γίνει δεκτή.

Το κίνημα αυτό έχει καταλαγιάσει, αυτό όμως δε σημαίνει ότι δεν αφήνει τίποτα πίσω του, ότι μένει αλώβητο από την πολεμική που του ασκήθηκε από το κράτος και τους απανταχού «νομιμόφρονες πολίτες». Πάνω από 80 συλληφθέντες, κάποιοι από τους οποίους αντιμετωπίζουν κακουργήματα. Ο συναγωνιστής μας οικοδόμος Βασίλης Στεργίου κρατείται δέσμιος από το κράτος. Ένας άνθρωπος που έδειξε πραγματικά την αλληλεγγύη του σε έναν κοινωνικό αγώνα τιμωρείται από το κράτος για την κίνησή του αυτή. Εκτός αυτού, η προφυλάκιση του Στεργίου είναι και μια μέθοδος εξακρίβωσης των αντιστάσεων από το κράτος. Η αλληλεγγύη μας θα δειχθεί έμπρακτα; Το κίνημα ή οι μετέχοντες σ΄αυτό μια και βρίσκεται σε ύφεση, δεν πρέπει να αφήσουμε έναν από μας πίσω, στα χέρια του κράτους.

Όπως αναφέρθηκε και παραπάνω, δε πιστεύουμε πως τα κινήματα μεταφράζονται σε ψήφους, δεν αποκρυσταλλώνονται στις εκλογές. Δεν κάναμε έναν αγώνα για να ανατρέψουμε τους συσχετισμούς σε κανένα ΔΣ. Ένα κίνημα όταν ξεσπάει συντρίβει όλους τους εκλογικούς συσχετισμούς. Οι οποίοι και δεν παίζουν κανένα ρόλο σε περιόδους κινήματος και αυτό φάνηκε περίτρανα τους τελευταίους 11 μήνες. Αυτό το μεγαλειώδες φοιτητικό κίνημα έβαλε στην άκρη τις ¨πρώτες δυνάμεις¨ του πανεπιστημίου και συνέτριψε τις αντιδραστικές λογικές, ακολούθησε ένα δρόμο αγώνα, ένα δρόμο σύγκρουσης και ρήξης με το καθεστώς. Η ανυπακοή στις προσταγές των κυβερνώντων και η θέληση για πράξη-δράση από τον κόσμο δε μπορεί να μαντρωθεί και να μετρηθεί.

ΤΡΙΤΗ 24-4 το πρωί , ΟΛΟΙ ΣΤΟ ΤΜΗΜΑ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΜΗΧΑΝΙΚΩΝ

ΠΕΜΠΤΗ 26-4 18:00, ΠΟΡΕΙΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗ ΑΝΑΔΙΑΡΘΡΩΣΗ ΚΑΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΟ ΣΥΝΑΓΩΝΙΣΤΗ ΟΙΚΟΔΟΜΟ Β.ΣΤΕΡΓΙΟΥ. ΠΡΟΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ

-ΑΓΩΝΑΣ ΩΣ ΤΗΝ ΑΠΟΣΥΡΣΗ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ-ΠΛΑΙΣΙΟΥ

-ΤΑ ΚΙΝΗΜΑΤΑ ΔΕ ΜΑΝΤΡΩΝΟΝΤΑΙ

-ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΙΣΤΗ ΒΑΣΙΛΗ ΣΤΕΡΓΙΟΥ

ΑΥΤΟΝΟΜΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΦΟΙΤΗΤΩΝ

Η Α.Π.Φ. πραγματοποιεί ανοιχτές συνελεύσεις κάθε Σάββατο στις 5μ.μ. στο αμφ. ΠΡΟΚΑΤ

ΠΡΟΤΑΣΗ ΤΗΣ ΑΥΤΟΝΟΜΗΣ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑΣ ΦΟΙΤΗΤΩΝ ΓΙΑ ΣΥΝΕΧΙΣΗ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ ΚΑΙ ΤΩΝ ΚΑΤΑΛΗΨΕΩΝ

2007-04-16T10:32:00.000+02:00

Η συγκυρία την οποία διανύουμε είναι αρκετά κρίσιμη όσον αφορά το φοιτητικό κίνημα και όχι μόνο. Η συνέχιση ή μη αυτής της κινηματικής έξαρσης αφορά όλη την κοινωνία, όλους τους αγώνες των εργαζομένων από εδώ και πέρα. Ας προσπαθήσουμε όμως να κάνουμε μία ανάγνωση αυτής της συγκυρίας.

Από πλευράς κεφαλαίου-κράτους:

Ήδη η κυβέρνηση της ΝΔ έχει δείξει το πιο σκληρό πρόσωπο της νεοφιλελεύθερης πολιτικής. Πλήρως εναρμονισμένη με τις επιταγές της ΕΕ προς την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση (μία πορεία βέβαια αρκετά αντιφατική που δεν αφορά το παρόν κείμενο) προσπαθεί να προωθήσει τις όποιες απαραίτητες αλλαγές (οι οποίες έχουν καθυστερήσει αρκετά στην Ελλάδα) και αναδιαρθρώσεις αφορούν την εκπαίδευση. Το ΠΑΣΟΚ έχοντας πετάξει προ πολλού το ‘σοσιαλιστικό’ του μανδύα συνεπικουρεί στις αλλαγές αυτές. Η κίνηση της ΝΔ για άμεση κατάθεση του νόμου πλαισίου πάνω στη στιγμή που φαινόταν ότι το φοιτητικό κίνημα βάδιζε προς εκτόνωση (μόλις το ΠΑΣΟΚ, που ολίσθαινε στις εσωτερικές του αντιθέσεις, πιέστηκε να αναδιπλωθεί και δεν ψήφισε την αναθεώρηση του άρθρου 16 δηλαδή) είναι μία κίνηση καθαρά επιθετική που φαινομενικά αναζωπύρωσε το ΦΚ (χωρίς φυσικά να υπονοούμε ότι το ΦΚ γεννήθηκε από την αντιδραστική πολιτική της κυβέρνησης!)

Η προκλητική αυτή στάση του ΄τσαμπουκά’ και του ‘δε μασάμε’ δεν μπορεί να ερμηνευτεί απλά με τον μανδύα της αδιαλλαξίας και του ‘παλαιού κράτους της δεξιάς’. Ήδη η κυβέρνηση προετοιμάζεται να ανοίξει το θέμα του ασφαλιστικού. Μία ήττα από πλευράς των φοιτητών σηματοδοτεί μία ήττα όλων των εργαζομένων και όλης της κοινωνίας. Η επιθετική στάση αυτή μπορεί να ερμηνευτεί μόνο μέσα από την προσπάθεια παραδειγματισμού της κοινωνίας σε όλα τα επερχόμενα μέτρα που δυσχεραίνουν τον κόσμο της εργασίας. Ο συμβολισμός είναι απλός: δείτε τους φοιτητές: τέτοια κινητοποίηση και δεν πέτυχαν τίποτα. Για ποιο λόγο φωνάζετε; Είναι λοιπόν μία έντεχνη προσπάθεια από πλευράς του αστικού συνασπισμού εξουσίας, σπίλωσης και απαξίωσης των συλλογικών αγώνων, μία προσπάθεια που πρέπει να γίνει βίωμα υποταγής σε όλον τον κόσμο.

Από πλευράς ΦΚ

Ο μακρύς αυτός δρόμος που έχει ξεκινήσει από το Μάη-Ιούνη συνεχίστηκε το φθινόπωρο και καλά κρατεί μέχρι και τώρα, έχει αναδείξει αρκετά ποιοτικά χαρακτηριστικά. Το Μάη-Ιούνη και εν μέσω ενθουσιασμού δημιουργήθηκε ένα πλατύ κίνημα. Το φθινόπωρο έγιναν αρκετές προσπάθειες αναζωπύρωσης και συγκρότησης πανεκπαιδευτικού μετώπου (δάσκαλοι-μαθητές-φοιτητές), που όμως σαμποταρίστηκαν από κομμάτια της ρεφορμιστικής αριστεράς αλλά και της ‘ριζοσπαστικής’. Οι προσπάθειες αυτές μπορεί να μην έδωσαν άμεσα αποτελέσματα, αλλά ήταν η απαραίτητη διαλεκτική σχέση σύνδεσης με το λεγόμενο ‘2^ο γύρο των κινητοποιήσεων’, την κινηματικά έξαρση που είμαστε τώρα δηλαδή, του Ιανουαρίου, Φεβρουαρίου, Μαρτίου, Απριλίου και ελπίζουμε και Μαΐου και κλπ!

Υπάρχουν βέβαια και κάποιες προβληματικές όπως το ζήτημα των πολιτικών οργανώσεων που πολλές φορές κάνουν ‘κουμάντο’ στο κίνημα (και οργανωτικά και πολιτικά), το ζήτημα της δημοκρατίας στο κίνημα (φοιτητοπατέρες και έλεγχος καταστάσεων από συγκεκριμένες οργανώσεις), το ζήτημα της μη επαρκούς κοινωνικοποίησης του αγώνα και σε άλλα κοινωνικά στρώματα και άλλα στα οποία δε θα σταθούμε παραπάνω. Θα σταθούμε στα ποιοτικά χαρακτηριστικά και τη συσσώρευση κοινωνικής και κινηματικής εμπειρίας από το Μάη-Ιούνη μέχρι τώρα.

Το Μάη-Ιούνη υπήρχαν πιο πολλές καταλήψεις και περισσότερος ενθουσιασμός, αλλά τώρα έχουμε πολύ περισσότερη μαζικότητα στο δρόμο. Όπως επίσης έχει ριζοσπαστικοποιηθεί και πολιτικοποιηθεί παραπάνω, ένα πολύ μεγάλο μέρος από το λεγόμενο ‘μπλοκ αγώνα’ Έχει ζυμωθεί ένα πολύ μεγάλο κομμάτι του κόσμου με το ζήτημα της βίας και της σύγκρουσης. Και τέλος με τη συσσωρευμένη αυτή εμπειρία το ΦΚ έχει καταφέρει να είναι πραγματικά ένας μοχλός πίεσης και καθεστωτικής κρίσης μέσα από τις διαδικασίες του (συνελεύσεις-καταλήψεις-διαδηλώσεις-συγκρούσεις) και να διεμβολίσει την κεντρική πολιτική σκηνή.

Για τις οργανώσεις της αριστεράς (‘ριζοσπαστικές’ καθεστωτικές και ρεφορμιστικές)

Μέσα στις πολλές προβληματικές παρέμβασης της αριστεράς στο ΦΚ θα επικεντρωθούμε σε αυτές που έχουν άμεση συσχέτιση με τη συνέχιση του κινήματος. Ήδη υπάρχουν τα σενάρια ότι τάσεις των ΕΑΑΚ στηρίζουν την άποψη ότι δε συνεχίζουμε με καταλήψεις μετά το Πάσχα, κάτι που δεν αποσαφηνίστηκε στο διήμερο των ΕΑΑΚ. Οι αντιλήψεις αυτές έρχονται σε μεγάλη αντίθεση με αρκετό κόσμο, αλλά και κόσμο της βάσης των ΕΑΑΚ. Έχοντας μείνει δογματικά προσκολλημένοι στο λενινισμό και την λογική που απορρέει ότι όποιος υπακούει στις μάζες είναι ‘οπορτουνιστής’ δείχνει ότι δεν υπάρχει καμία εμπιστοσύνη στις μάζες. Φυσικά δεν είμαστε υπέρμαχοι στο να ‘υπακούμε’ σε δεξιά αντανακλαστικά του κόσμου, αλλά στα αγωνιστικά. Και οι φοιτητές (κατά δική μας εκτίμηση) έχουν επιδείξει μεγάλη διάθεση αγωνιστικότητας και συνέχισης του αγώνα. Και αυτήν την αγωνιστικότητα προσπαθούν να την υποσκελίσουν με λογικές ότι ‘ο κόσμος κουράστηκε’. Ε λοιπόν δεν είναι έτσι! Είμαστε βέβαια μακριά από λογικές βολονταρισμού και αγωνιστικότητας για την αγωνιστικότητα. Αλλά μία ανάγνωση της συγκυρίας και προσαρμογής στις υπάρχουσες συνθήκες μας δείχνει τη συνέχιση του αγώνα όπως πριν. Στις 15 ημέρες αυτές των διακοπών δεν άλλαξε τίποτα όσον αφορά τη συγκυρία. Για ποιο λόγο να σταματήσουμε;

Ο έτερος μύθος τάσεων της ΕΑΑΚ είναι ότι υπάρχει πολιτικός σχεδιασμός. Ή μάλλον καλύτερα όταν η πολιτική εκτίμηση της συγκυρίας μεταλλάσσεται σε πολιτικό ‘σχέδιο’. Αν κάποιος νομίζει ότι είναι στρατηγός επί χάρτου και κινεί τα νήματα είναι μακράν νυχτωμένος από τη διαλεκτική της ιστορίας και των κινημάτων. Δυστυχώς για κάποιους τα κινήματα δεν είναι ούτε μαθηματικά ούτε και έχουν διακόπτη που μπορείς να τον ανοίξεις ή να τον κλείσεις. Τρανό παράδειγμα είναι η ΑΡΑΝ που νομίζει ότι επιβεβαιώθηκε το τρανό πολιτικό της ‘σχέδιο’ για το σαμποτάρισμα των αγώνων του φθινοπώρου και συνέχισης τον Ιανουάριο. Ε βέβαια! Πάμε για Ιανουάριο είπαν κάποιοι ασήμαντοι όπως το ΚΚΕ, ο ΣΥΝ, η ΠΟΣΔΕΠ, οι συνδικαλιστές δάσκαλοι της ΠΑΣΚΕ, αλλά αφού το είπαν οι 300 της ΑΡΑΝ επιβεβαιώθηκαν! Και μην πει κάποιος ότι οι συγκεκριμένες δυνάμεις δεν έχουν βαρύτητα στο πανεπιστήμιο, διότι δυστυχώς για τις φοιτητοκεντρικές γκρούπες το πανεπιστήμιο δεν είναι γυάλα και ξεκομμένο από την υπόλοιπη κοινωνία.

Τέλος η μη πίστη στις νίκες (κάτι που αφορά όχι μόνο τάσεις μέσα στα ΕΑΑΚ, αλλά και το ΚΚΕ), οδηγεί σε έναν αποπροσανατολισμό στον κόσμο του κινήματος. Η αισχρή αφίσα της ΠΚΣ (δείξαμε τη δύναμή μας, ανατρέψαμε τους συσχετισμούς) δείχνει ακριβώς τη λογική αυτή. Ότι νίκες στον καπιταλισμό δεν υπάρχουν. Μόνο αν συσπειρωθεί κόσμος στο ‘μαγαζί’ μας (άλλοι το λένε καταδίκη του δικομματισμού και άλλοι συσπείρωση όρων) μέσα από τις ‘αγωνιστικές’ εκλογές μπορούμε να πετύχουμε την ‘επανάσταση’. Για να επανέρθουμε και στην πρώτη παράγραφο: καμία εμπιστοσύνη στις μάζες! Ο μεταφυσικός μεσσιανισμός σε όλο του το μεγαλείο. Εδώ πάλι να τονίσουμε ότι η άποψη μας απέχει μακράν του βολονταριστικού ‘εδώ και τώρα’. Για το ζήτημα των επι μέρους νικών, όμως θα επεκταθούμε παρακάτω.

Τέλος όσον αφορά τη ‘ροζ’ αριστερά του ΣΥΝ και των συν αυτώ, η πρόταση για την αριστερή ενότητα, εκτός του ότι έγινε εν μέσω κινήματος και αποτυπώνει ακριβώς την παραπάνω λογική του ‘ό,τι φάμε και ό,τι πιούμε’, δεν αποτελεί τίποτα άλλο παρά μία ακίνδυνη light lifestyle αριστερά της διαχείρισης. Η ενότητα ή θα είναι στη δράση και μέσω μίας μακράς και επίπονης κοινωνικής διαδικασίας θα επέλθει και μία πραγματική ενότητα σε επίπεδο βάσης (και όχι κομματικών επιτελείων) ή θα είναι η ‘χρήσιμη αριστερά’ της διαχείρισης, της ψεύτικης ενότητας, της αφομοίωσης στο μίνιμουμ πολιτικό πρόγραμμα του ΣΥΝ. Ας μην ξεφεύγουμε όμως…

Γιατί συνεχίζουμε;

Την καθεστωτική αυτή κρίση το ΦΚ πρέπει να την εκμεταλλευτεί συνεχίζοντας και κλιμακώνοντας τον αγώνα του με ένα από τα πιο ισχυρά όπλα που διαθέτει: την κατάληψη. Κατάληψη όχι μόνο για την παρακώλυση διδακτικού-ερευνητικού και διοικητικού έργου που είναι πάρα πολύ σημαντικές παράμετροι, αλλά και για τη δημιουργία ενός ζωντανού κέντρου αγώνα με πραγματικά πολιτικές και αμεσοδημοκρατικές συντονιστικές επιτροπές κατάληψης. Ενός κέντρου αγώνα που μπορεί να υπάρχει και μία περαιτέρω κοινωνικοποίηση του αγώνα με άλλα κοινωνικά στρώματα. Τώρα λοιπόν είναι η κατάλληλη ευκαιρία να οξύνουμε παραπάνω τις ήδη υπάρχουσες αντιθέσεις και να φέρουμε πραγματικά την κυβέρνηση σε πολιτικό αδιέξοδο που θα την αναγκάσει να αποσύρει το νόμο-πλαίσιο. Το κλίμα ήδη είναι πολύ πολωμένο, ας το πολώσουμε παραπάνω μέχρι την τελική νίκη. Και φυσικά είμαστε πολύ μακριά από τη λογική της καταληψιολαγνείας ως πολιτισμικής διαφοροποίησης. Αντιλαμβανόμαστε την κατάληψη ως μορφή πάλης που πλέον έχει κατοχυρωθεί και νομιμοποιηθεί πλήρως στους φοιτητές.

Και εδώ μπαίνει ένα ερώτημα τι θα πει νίκη και γιατί την επιδιώκουμε. Ε λοιπόν είμαστε ενάντια στην μεσσιανική λογική του σταλινισμού-λενινισμού (που σε αυτή τη λούμπα πέφτει και μέρος των αναρχικών), ότι δεν υπάρχουν νίκες μέσα στον καπιταλισμό, διότι ακόμα και ο νόμος να πέσει πάλι καπιταλισμό θα έχουμε. Ή οι ακόμα πιο επαίσχυντες ρητορείες του ΚΚΕ ότι πραγματική νίκη είναι η καταδίκη του δικομματισμού και ανατροπή των συσχετισμών (με εκλογές βέβαια!).

Νίκη σημαίνει αυτό που έχει οριοθετηθεί από τον Μάη-Ιούνη: η πλήρης απόσυρση του νόμου-πλαισίου και η μη αναθεώρηση του άρθρου 16. Και αυτό να προκύπτει μέσα από μία πραγματική κινηματική διαδικασία που θα υποχρεώσει το κράτος να μην κάνει τις επικείμενες αλλαγές. Και πιστεύουμε σε αυτές τις νίκες διότι μόνο μέσα από νικηφόρους συλλογικούς αγώνες που έχουν υλικό αντίκρισμα μπορούν τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα να πιστέψουν στην τεράστια δύναμη που κρύβονται στα χέρια τους και να οξύνουν τον πήχη των διεκδικήσεων σαμποτάροντας την κοινωνική ειρήνη, με τελικό στόχο την ανατροπή των παραγωγικών και κοινωνικών σχέσεων. Μην το πάμε όμως πολύ μακριά…

Αναρωτήθηκε κανείς από τα αριστερά κομματικά επιτελεία τι σημαίνει να γυρίσουμε στην ‘αγωνιστική’ διασφάλιση της εξεταστικής; Να γυρίσουμε στα μαθήματα μην έχοντας κατοχυρώσει ουσιαστικά τίποτα, απλά πιστεύοντας στο μεταφυσικό ότι ο νόμος-πλαίσιο είναι παρελθόν και ότι δε θα εφαρμοστεί στην πράξη; Δε θα πυροδοτήσει το μηχανισμό του κοινωνικού παραδειγματισμού; Αν οι φοιτητές με τόσο ‘μεγαλειώδες’ κίνημα γυρνάνε χωρίς αποτέλεσμα, απλά και μόνο όπως οι δάσκαλοι ‘κέρδισαν την αξιοπρέπεια’ ή ακόμα χειρότερα τα διάφορα μαγαζάκια, γκρουπούσκουλα και μη συσπείρωσαν ‘όρους’, ποιος είναι ικανός να κερδίσει; Για ποιους συλλογικούς κοινωνικούς αγώνες μιλάμε όταν δεν έχουμε πίστη σε αυτούς απλά θέλουμε να ενισχύσουμε εκλογικά και οργανωτικά την οργανωσούλα μας. Φυσικά δε θα πέσουμε και στη λούμπα της οργανωσιοφοβίας και μιας μεταφυσικής άποψης ότι ο κόσμος είναι αγγελικά πλασμένος και έτοιμος για αμεσοδημοκρατία αλλά απλά φταίνε οι ‘κακές’ οργανώσεις. Πιστεύουμε στους πολιτικούς φορείς και στον πολιτικό αγώνα αρκεί να μην προσπαθεί να ελέγξει ένα κίνημα, αλλά δίνοντας το πολιτικό του στίγμα και συμμετέχοντας σε αυτό να εκφράσει έμπρακτα την κοινωνική αλληλεγγύη.

Κάλεσμα

Τελειώνοντας, θέλουμε να καλέσουμε όλον τον κόσμο που πραγματικά πιστεύει στο κίνημα για συνέχιση του αγώνα. Και εννοούμε κάθε ανένταχτο, κάθε αυτόνομο, κάθε αναρχικό/αντιεξουσιαστή, κάθε αριστερό (δεν έχει και πολύ σημασία η ταυτότητα εν τέλει). Αυτόνομα σχήματα, οργανώσεις, εφήμερες πρωτοβουλίες φοιτητών, να πάρουν την πρωτοβουλία στις σχολές τους και να προτείνουν κατάληψη και συνέχιση-κλιμάκωση του αγώνα. Ας μη μας πιάνει η μεμψιμοιρία ότι τα ΕΑΑΚ ‘ξεπουλάν’ το κίνημα (όσον αφορά ΚΚΕ και ΣΥΝ αυτό έχει γίνει ήδη και επισήμως). Τώρα είναι πραγματικά η ώρα να ορθώσει το ανάστημα του και ένας κόσμος που πραγματικά πιστεύει στο κίνημα και τις διαδικασίες του. Ένας κόσμος που πιστεύει ότι το κίνημα μπορεί να παράγει πολιτική από τη βάση του και όχι διαμεσολαβημένο από τις οργανώσεις που παρεμβαίνουν σε αυτό. Που πιστεύει ότι μπορούμε να νικήσουμε. Γιατί μπορούμε και να νικήσουμε, αλλά και να έχουμε ένα ακηδεμόνευτο μαχητικό κίνημα βάσης.

Και αυτό θα γίνει περνώντας από τις συμπληγάδες πέτρες της διαχείρισης και του βολονταρισμού. Που μεταφράζεται: καταλήψεις μέχρι τελικής πτώσης. Δεν πρέπει να φοβόμαστε την ήττα από τις καθεστωτικές παρατάξεις. Δεν πρέπει να μπούμε στη λογική ότι τα κινήματα μπορούμε να τα μαζέψουμε και να τα αναπτύξουμε όποτε θέλουμε εμείς (γιατί δεν μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο). Αν κάποιος μας διαψεύσει θα είναι ο ίδιος ο κόσμος και θα υπάρχει μία ομαλή περίοδος εκφυλισμού του κινήματος. Το μοναδικό ‘σχέδιο’ που υπάρχει είναι το να δίνουμε κάθε πολιτική μάχη εμπιστευόμενοι τον κόσμο αφήνοντας το στίγμα μας. Ή θα κερδίσουμε ή θα χάσουμε, ή ακόμα καλύτερα να μετατρέψουμε αυτό το δίλημμα στο ή θα κερδίσουμε ή θα κερδίσουμε! Αν όμως δε συνεχίσουμε η ήττα είναι δεδομένη. Ας τελειώσουμε με τις λογικές του ΄3^ου γύρου’ (βλέπε εμφύλιος!). Και από την άλλη ας αφήσουμε και τις λογικές της βολονταριστικής αγωνιστικότητας που φτάνει στα όρια της γραφικότητας. Μιλάμε για τη δημιουργία πραγματικών καταστάσεων που λαμβάνουν υπ’ όψιν τις συνθήκες και όχι τους 300 του Λεωνίδα που ετοιμάζουν την ‘επανάσταση’ σε μία ντουζίνα όλο κι όλο κατειλημμένων σχολών.

ΑΥΤΟΝΟΜΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΦΟΙΤΗΤΩΝ

στην ΠΟΛΥΤΕΧΝΙΚΗ ΞΑΝΘΗΣ

Υ.Γ. Ήδη έχει αρχίσει να είναι φανερή όσο ποτέ άλλοτε η αδυναμία του προαναφερόμενου κόσμου του κινήματος να συντονιστεί, με αποτέλεσμα να ηγεμονεύεται και να καπελώνεται από λενινιστικές αντιλήψεις και οργανώσεις. Φυσικά αυτή η αδυναμία δε θα λυθεί εν μέσω κινήματος όπως η ‘αριστερή ενότητα’ που προσπαθεί ακόμα δεν τελείωσε το κίνημα να το θάψει θέλοντας να αποκομίσει όσο το δυνατόν μεγαλύτερα εκλογικά οφέλη, αλλά έχοντας όλη αυτή την εμπειρία του κινήματος και μία υπαρκτή και επιτακτική ανάγκη, να έχουμε στο πίσω μέρος του κεφαλιού μας μια φόρμουλα συντονισμού και δικτύωσης μέσα από ήδη υπάρχουσες ή εν δυνάμει δομές παρέμβασης σε κάθε σχολή.

ΔΕΝ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΟΥΜΑΣΤΕ, ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ ΜΕΧΡΙ ΤΗ ΝΙΚΗ

2007-03-26T11:45:00.000+02:00

Η επίθεση στα κοινωνικά μας κεκτημένα είναι γενικευμένη. Η εκπαίδευση αναδιαρθρώνεται προς όφελος του κεφαλαίου, οι αγώνες ποινικοποιούνται, το άσυλο μετατρέπεται από άσυλο για τους κοινωνικούς αγώνες σε άσυλο για τις επιχειρήσεις και τη δραστηριότητά τους στους χώρους των πανεπιστημίων. Σε όλα αυτά απαντάμε με έναν αγώνα που κρατάει 11 μήνες τώρα απαιτώντας ένα καλύτερο μέλλον από αυτό που μας επιφυλάσσουν. Ο αγώνας των φοιτητών παρά τον πόλεμο που του γίνεται από το κράτος και τους έμμισθους κονδυλοφόρους του συστήματος, την τρομοκρατία των μπάτσων σε πορείες και διαδηλώσεις και κάθε είδους δράσεις, την εκδικητικότητα του συστήματος απέναντι στους αγωνιστές μέσω της δικαστικής εξουσίας, συνεχίζει αμείωτος και διεκδικητικός.

Την Πέμπτη 8-3 είδαμε τη λυσσαλέα επίθεση του κράτους με κάθε μέσο που μπορούσε να χρησιμοποιήσει για να τρομοκρατήσει το κίνημα. Είδαμε 61 αγωνιστές να συλλαμβάνονται, πολλούς να τραυματίζονται. Είδαμε να διαχωρίζονται τελικά οι φοιτητές από τους αλληλέγγυους στον αγώνα τους. Και αναφερόμαστε στον αγωνιστή Βασίλη Στεργίου που κρατείται προφυλακισμένος από τις 8 Μάρτη με τη χρησιμοποίηση του επαγγέλματός (είναι οικοδόμος) σαν διαχωριστικό στοιχείο από τους άλλους συλληφθέντες. Η αλληλεγγύη του φοιτητικού κινήματος με οποιοδήποτε μέσο είναι απαραίτητη (εφόσον θέλει να ονομάζεται κοινωνικό κίνημα) ώστε ο συναγωνιστής μας Στεργίου να ελευθερωθεί.

Η προφυλάκιση αυτή, όπως και η προφυλάκιση του Παναγιώτη Ασπιώτη στις 14 Μάρτη είναι εκδικητική και παραδειγματική για όσους αγωνίζονται. Ο Ασπιώτης κατηγορείται ότι συμμετείχε σε ληστεία ενός ταμείου στο Rockwave το 2005! Είναι ο ίδιος άνθρωπος που είχε αθωωθεί για την υπόθεση των κλεμμένων ασπίδων από τα ΜΑΤ μετά από 12 μήνες προφυλάκισής του(!) και τώρα με συνοπτικές διαδικασίες ξαναπροφυλακίζεται. Βλέπουμε μία μεθοδευμένη προσπάθεια του κράτους να εκφοβίσει όσους βγαίνουν στο δρόμο και αντιστέκονται στην κρατική καταστολή.

Ο αγώνας πρέπει να συνεχιστεί μέχρι τη νίκη. Δεν πρέπει να καλλιεργείται κλίμα ηττοπάθειας επειδή ο νόμος-πλαίσιο ψηφίστηκε στη βουλή αλλά ούτε κλίμα εφησυχασμού ότι δε θα εφαρμοστεί στην πράξη. Στόχος μας είναι να αποσυρθεί ο νόμος και προς αυτήν την κατεύθυνση αγωνιζόμαστε. Αυτά που σήμερα κρίνονται αντισυνταγματικά, στην επόμενη βουλή πιθανόν να είναι σύμφωνα με το σύνταγμα.

Αν το φοιτητικό κίνημα ηττηθεί πάνε πίσω όλοι οι κοινωνικοί αγώνες, δημιουργείται η εικόνα της παντοδύναμης κυβέρνησης και αποθαρρύνονται οι αγωνιστές. Αντιθέτως, η νίκη του φοιτητικού κινήματος θα αποτυπωθεί σε ολόκληρη την κοινωνία και θα είναι μια παρακαταθήκη και για άλλους κοινωνικούς αγώνες όπως αυτός ενάντια στο νέο ασφαλιστικό νομοσχέδιο που είναι στα σκαριά.

Την Πέμπτη καλείται νέα πανελλαδική πορεία στην Αθήνα. Και σε αυτήν την πορεία πρέπει να δείξουμε ότι δεν τρομοκρατούμαστε. Η αμφισβήτηση της αστικής νομιμότητας και η άμυνα στην κρατική βία είναι πια ανάγκη του κινήματος και όχι επιλογή. Η υπεράσπιση των κοινωνικών μας κεκτημένων πρέπει να γίνει πράξη και να μη μείνουμε μόνο στα λόγια. Και αναφερόμαστε στο δικαίωμά μας να διαδηλώνουμε χωρίς τη συνεχή παρουσία των μπάτσων, χωρίς “κόκκινες γραμμές” και γενικά τα μέσα που χρησιμοποιεί το σύστημα για την τρομοκράτηση των αγωνιζόμενων. Επίσης έχουμε υποχρέωση να υπερασπιστούμε το άσυλο περιφρουρώντας το μετά το τέλος της πορείας, γιατί το άσυλο ουσιαστικά χάνεται όταν δεν μπορεί να προστατευτεί μέσα σε αυτό το κίνημα γιατί πνίγονται οι άνθρωποι από τα χημικά ή όταν οι μπάτσοι μπαίνουν 10 μέτρα μέσα (όπως στις 17 Γενάρη από την πύλη της Στουρνάρη) και ψεκάζουν με χημικά.

- Η ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΔΕ ΜΑΣ ΦΟΒΙΖΕΙ, ΜΑΣ ΕΞΟΡΓΙΖΕΙ

- ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ ΜΑΖΙΚΑ, ΔΥΝΑΜΙΚΑ, ΑΔΙΑΜΕΣΟΛΑΒΗΤΑ
- ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΑ ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΜΕΝΑ ΚΑΤΗΓΟΡΗΤΗΡΙΑ
- ΑΜΕΣΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΟΥ Β. ΣΤΕΡΓΙΟΥ

- ΑΜΕΣΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΟΥ Π. ΑΣΠΙΩΤΗ
- ΑΠΟΣΥΡΣΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΩΝ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΣΥΛΛΗΦΘΕΝΤΕΣ ΤΗΣ 8 ΜΑΡΤΗ
- ΟΙ ΕΓΓΥΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΠΡΟΦΥΛΑΚΙΣΕΙΣ ΝΑ ΠΛΗΡΩΘΟΥΝ ΑΠΟ ΤΟΝ Σ.Φ. ΞΑΝΘΗΣ

ΑΥΤΟΝΟΜΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΦΟΙΤΗΤΩΝ

Η Αυτόνομη Πρωτοβουλία Φοιτητών πραγματοποιεί ανοιχτές συνελεύσεις
κάθε Σάββατο στις 5.00 μ.μ. Στο Αμφιθέατρο Προκάτ.

Ή ΘΑ ΝΙΚΗΣΕΙ Ο ΤΡΟΜΟΣ, Ή ΘΑ ΝΙΚΗΣΕΙ Ο ΔΡΟΜΟΣ

2007-03-14T01:28:00.000+02:00

Την Πέμπτη 8-3, στο μεγαλύτερο πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο των τελευταίων δεκαετιών με πάνω από 40.000 διαδηλωτές στο κέντρο της Αθήνας, το κράτος αποφάσισε να απαντήσει με ωμή βία και καταστολή. Την ίδια ώρα που 40.000 άνθρωποι διαδήλωναν στο κέντρο της Αθήνας και έξω απ’ το κτίριο της Βουλής ενάντια στο νέο νόμο-πλαίσιο για τα πανεπιστήμια, μέσα στο κτίριο η μειοψηφία των 164 βουλευτών της κυβέρνησης ψήφιζε υπέρ του νομοσχεδίου. Ένα νομοσχέδιο που επιβάλει το πλαίσιο λειτουργίας των πανεπιστημίων και εντατικοποιεί το ρυθμό σπουδών μας, καταργεί τα δωρεάν συγγράμματα, περιορίζει το άσυλο και επιβάλλει την επιχειρηματικοποιήση του πανεπιστημίου προετοιμάζοντας το έδαφος για τα ιδιωτικά.

Η αντιμετώπιση του φοιτητικού κινήματος από την αρχή των κινητοποιήσεων τον περασμένο Μάη από την κυβέρνηση είναι η καταστολή και η ωμή αστυνομική βία. Μέσα από το κλίμα τρομοκρατίας που επικρατεί σε κάθε πανελλαδικό συλλαλητήριο στην Αθήνα, το οποίο καλλιεργούν και τα ΜΜΕ, με εκατοντάδες διμοιρίες ένστολων αστυνομικών να ακολουθούν τις πορείες και ενίοτε να τις χτυπούν και να τις διαλύουν, πιστεύει η κυβέρνηση πως θα τρομοκρατήσει το φοιτητικό κίνημα. Η απάντησή μας έρχεται μέσα από τη μαζικοποίηση του κινήματος, όπως φάνηκε και από την μαζικότατη πορεία της Πέμπτης, ημέρα ψήφισης του νέου νόμου-πλαισίου στη Βουλή. Η πορεία συγκέντρωσε 40.000 κόσμο και ήταν η μαζικότερη των τελευταίων δεκαετιών. Κλίμα αστυνομοκρατίας για άλλη μια φορά στο κέντρο της Αθήνας, με εκατοντάδες ματάδες να στέκονται προκλητικά κατά μήκος της πορείας. Μπροστά στη Βουλή απ’ όπου αποφασίζει να περάσει η πορεία υπάρχουν παρατεταγμένες πολλές διμοιρίες ΜΑΤ που απαγορεύουν στους φοιτητές να διαδηλώσουν τα αιτήματά τους. Η αστυνομία είχε διαταγή να διαλύσει την πορεία, όπως παραδέχονται αργότερα και διάφοροι αξιωματούχοι. Οι δυνάμεις καταστολής πνίγουν κυριολεκτικά την πορεία στα χημικά και την διαλύουν σε πολλά κομμάτια. Χτυπούν ανελέητα φοιτητές και φοιτήτριες, πολλοί απ’ τους οποίους καταλήγουν στα νοσοκομεία. Χαρακτηριστική είναι και η καταγγελία του σωματείου εργαζομένων του ερυθρού σταυρού: ΄΄...Κατά τη διάρκεια της εφημερίας του Νοσοκομείου μας γίναμε όλοι μάρτυρες της τραγικής αυτής και αιματοβαμμένης επίθεσης, όταν 30 και πλέον τραυματίες προσήλθαν με τραύματα στον αυχένα και στο κεφάλι στα επείγοντα. Το είδος των χτυπημάτων και η σοβαρότητα των κακώσεων που υπέστησαν αποδεικνύει ότι πρόκειται για μεθοδευμένη δολοφονική επίθεση ενάντια στον καθένα που αγωνίζεται για τα δικαιώματά του, για δημόσια και δωρεάν παιδεία...΄΄. Κατά τη διάρκεια των συγκρούσεων συλλαμβάνονται επίσης και 61 διαδηλωτές, ανάμεσά τους και 2 συμφοιτητές-συναγωνιστές μας από την Ξάνθη, ο Παναγιώτης Μουσταφέλλος και ο Γιάννης Καρδουλάκης, στην προσπάθειά τους να περιφρουρήσουν τα φοιτητικά μπλοκ από τις επιθέσεις των δυνάμεων καταστολής. Στους 52 από αυτούς αποδίδονται κατηγορίες σε βαθμό πλημμελήματος και στους άλλους 9 σε βαθμό κακουργήματος.

Στόχος όλων των παραπάνω είναι η τρομοκράτηση όχι μόνο του φοιτητικού κινήματος, αλλά και όλων όσοι αγωνίζονται για τα δικαιώματά τους. Εμείς απαντάμε με τη συνέχιση και κλιμάκωση του αγώνα μας, μέχρι την απόσυρση του νέου νόμου-πλαισίου. Καλούμε και όλη την υπόλοιπη κοινωνία να στηρίξει το δίκαιο αγώνα μας για δημόσια και δωρεάν παιδεία.

-Η ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΔΕ ΜΑΣ ΦΟΒΙΖΕΙ, ΜΑΣ ΕΞΟΡΓΙΖΕΙ
-ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΑ ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΜΕΝΑ ΚΑΤΗΓΟΡΗΤΗΡΙΑ
-ΑΜΕΣΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΟΥ Β.ΣΤΕΡΓΙΟΥ
-ΑΠΟΣΥΡΣΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΩΝ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΣΥΛΛΗΦΘΕΝΤΕΣ ΤΗΣ 8 ΜΑΡΤΗ
-ΟΙ ΕΓΓΥΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΠΡΟΦΥΛΑΚΙΣΕΙΣ ΝΑ ΠΛΗΡΩΘΟΥΝ ΑΠΟ ΤΟΝ Σ.Φ. ΞΑΝΘΗΣ

ΤΙΠΟΤΑ ΔΕ ΤΕΛΕΙΩΣΕ, ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ ΜΕΧΡΙ ΤΗ ΝΙΚΗ

2007-03-14T01:25:00.000+02:00

Βρισκόμαστε πλέον στο κρισιμότερο σημείο του αγώνα μας. Η κυβέρνηση με περίσσεια αλλαζονεία αποφάσισε την περασμένη Πέμπτη να ψηφίσει το νέο νόμο-πλαίσιο, παρόλο που στους δρόμους της Αθήνας διαδήλωναν 40.000 άνθρωποι ενάντια στο νόμο. Είναι τώρα η ώρα να κλιμακώσουμε τον αγώνα και να νικήσουμε ή να γκρεμίσουμε ότι έχουμε χτίσει ως τώρα με τις κινητοποιήσεις των τελευταίων 11 μηνών.

Είναι σημαντικό να συνεχίσουμε τώρα τις κινητοποιήσεις για να αποσυρθεί ο νέος νόμος-πλαίσιο. Εδώ και 11 μήνες τα πανεπιστήμια όλης της χώρας είναι σε αναβρασμό, με καταλήψεις τον περασμένο Μάη-Ιούνη, τον Οκτώβρη-Νοέμβρη και από την αρχή της χρονιάς σχεδόν 2 μήνες. Έχουμε δώσει πολλά σ' αυτόν τον αγώνα, δεν πρέπει να τ'αφήσουμε να πάνε χαμένα. Τώρα είναι η ώρα να συνεχίσουμε, να δυναμώσουμε τον αγώνα μας, ώστε να πετύχουμε την απόσυρση του νέου νόμου-πλαισίου. Αυτή η νίκη θα αποτυπωθεί σε όλη την κοινωνία και όχι μόνο στο φοιτητικό κίνημα. Και θα δώσει ώθηση σε όλο το λαϊκό κίνημα για τους αγώνες που έρχονται όπως είναι το ασφαλιστικό.

Η μεγαλειώδης πορεία της περασμένης Πέμπτης μας έδειξε το δρόμο που πρέπει να ακολουθήσουμε, το δρόμο της συνέχισης και της ρήξης μέχρι τη νίκη. Πάνω από 40.000 διαδηλωτές στη μεγαλύτερη πορεία των τελευταίων δεκαετιών έδειξε πως το φοιτητικό κίνημα έχει πολλές δυνάμεις ακόμα, δεν υποχώρησε όπως προέβλεπαν οι ''ειδικοί'' της πολιτικής στα τηλεοπτικά παράθυρα.

Στη μεγαλειώδη αυτή πορεία είδαμε το πραγματικό πρόσωπο της κυβέρνησης, καταστολή και ωμή βία. Αυτός είναι ο διάλογος που ευαγγελίζονται. Με χημικά και ξύλο θέλουν να αποτελειώσουν το φοιτητικό κίνημα. Η απάντηση δίνεται και θα δίνεται συνεχώς με τη μαζικοποίηση του κινήματος. Στην πορεία είχαμε επίσης και 61 συλλήψεις διαδηλωτών, ανάμεσα στους οποίους και 2 συμφοιτητές-συναγωνιστές μας από την Ξάνθη. Οι 52 από αυτούς διώκονται σε βαθμό πλημμελήματος και οι άλλοι 9 σε βαθμό κακουργήματος. Οι 60 από αυτούς απελευθερώθηκαν, μόνο ένας έχει μείνει προφυλακισμένος, ο οποίος δεν είναι φοιτητής. Θα πρέπει το φοιτητικό κίνημα να δείξει την έμπρακτη αλληλεγγύη του σε όλους τους διωκόμενους των φοιτητικών κινητοποιήσεων.

Είδαμε και σ' αυτή την πορεία τις δυνάμεις καταστολής να επιτίθενται στους διαδηλωτές με μεγάλη αγριότητα. Οι επιθέσεις ήταν δολοφονικές όπως μαρτυρούν και γιατροί που εφημέρευαν εκείνη την ώρα στα νοσοκομεία της Αθήνας. Μπροστά στη Βουλή ξέσπασαν συγκρούσεις ανάμεσα στους διαδηλωτές και τις δυνάμεις καταστολής, αφου η πολιτική βία στο δρόμο είναι ένα μέσο πάλης του κινήματος. Κάποιες δυνάμεις του κινήματος επέλεξαν πάλι να διαχωρίσουν τους ''κουκουλοφόρους'' από τους φοιτητές, βάζοντας μάλιστα στο ίδιο τσουβάλι την κρατική βία με τη αντι-βία του κινήματος. Ο διαχωρισμός αυτός είναι ψεύτικος. Δεν απαγορεύεται οι φοιτητές να επιλέγουν τη σύγκρουση στο δρόμο, αμφισβητώντας έμπρακτα την αστική νομιμότητα, θέτοντας οι ίδιοι τους όρους του κινήματος.

-ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ ΜΑΖΙΚΑ,ΔΥΝΑΜΙΚΑ,ΑΔΙΑΜΕΣΟΛΑΒΗΤΑ
-ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΑ ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΜΕΝΑ ΚΑΤΗΓΟΡΗΤΗΡΙΑ
-ΑΜΕΣΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΟΥ Β.ΣΤΕΡΓΙΟΥ
-ΑΠΟΣΥΡΣΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΩΝ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΣΥΛΛΗΦΘΕΝΤΕΣ ΤΗΣ
8 ΜΑΡΤΗ

ΑΥΤΟΝΟΜΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΦΟΙΤΗΤΩΝ

Η Αυτόνομη Πρωτοβουλία Φοιτητών πραγματοποιεί ανοιχτές συνελεύσεις
κάθε Σάββατο στις 5.00 μ.μ. Στο Αμφιθέατρο Προκάτ.

ΟΛΟΙ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ, ΔΕΝ ΥΠΟΧΩΡΟΥΜΕ, ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ

2007-02-27T18:35:00.000+02:00

Η σύγκρουση του φοιτητικού κινήματος με τις κυβερνητικές αποφάσεις κλιμακώνεται πλέον ακόμα περισσότερο, μετά την κατάθεση του νέου νόμου-πλαισίου στη βουλή. Η κυβέρνηση αδιαφορώντας για τη γενικευμένη αναταραχή στο χώρο της παιδείας, για τις 300 και πλέον σχολές που βρίσκονται υπό κατάληψη, τα μεγάλα συλλαλητήρια στην Αθήνα και σε άλλες πόλεις και τις έντονες αντιδράσεις του μεγαλύτερου μέρους της πανεπιστημιακής κοινότητας, αποφάσισε την προηγούμενη εβδομάδα να καταθέσει το νέο νόμο-πλαίσιο για ψήφιση στη βουλή. Με περίσσεια αλλαζονεία, η κυβέρνηση δηλώνει ότι ο διάλογος τελείωσε και η κοινωνία είναι πλέον ώριμη να δεχτεί τις μεταρρυθμίσεις. Η αλήθεια είναι πως το φοιτητικό κίνημα δε συμμετείχε ποτέ σε κανέναν διάλογο μαζί τους, γιατί διάλεξε απ’ την αρχή το δρόμο της ολικής ρήξης, δεν ήταν δυνατόν να διαπραγματευτούμε τα κεκτημένα μας. Το κίνημα απαντάει με τη δράση του, με τις καταλήψεις, με τις μαζικότατες πορείες(με αποκορύφωμα την πανελλαδική πορεία της περασμένης Πέμπτης) μπροστά στις οποίες το μόνο που έχει να αντιτάξει η κυβέρνηση είναι η καταστολή. Τολμούν και μιλούν ακόμη για μειοψηφίες, ενώ οι περισσότερες σχολές είναι κατηλειμμένες, επιλέγουν τη μετωπική σύγκρουση και οφείλουμε να απαντήσουμε με την κλιμάκωση και τη συνέχιση του αγώνα μας μέχρι την τελική νίκη.

Ο νέος νόμος-πλαίσιο έρχεται να επιφέρει εντατικοποίηση του ρυθμού των σπουδών μας. Προβλέπει αποπομπή από το φοιτητικό σώμα μετά από 2ν έτη σπουδών. Αλυσίδες μαθημάτων, δηλαδή δεν θα ‘χεις το δικαίωμα να δώσεις κάποιο μάθημα αν δεν έχεις περάσει μάθημα κατώτερου εξαμήνου το οποίο συνδέεται με αυτό. Επίσης, ορίζεται αυστηρά ότι οι εξεταστικές περίοδοι είναι 3, καταργούνται οι πτυχιακές εξετάσεις. Η εντατικοποίηση του ρυθμού των σπουδών στοχεύει στη συρρίκνωση του ελεύθερου χρόνου μας και της συνδικαλιστικής δράσης μέσα και έξω απ’ το πανεπιστήμιο. Σε μια προσπάθεια ποινικοποίησης των αγώνων, ορίζεται η διάρκεια του εξαμήνου αυστηρά σε 13 εβδομάδες, αν δεν συμπληρωθούν το εξάμηνο χάνεται. Επίσης εισάγεται μάνατζερ στα πανεπιστήμια, ο οποίος έχει βαφτιστεί γραμματέας, και είναι υπεύθυνος για οικονομικά κυρίως θέματα. Αυτό σε συνδυασμό με το τετραετές αναπτυξιακό πλάνο που θα συντάσσει κάθε ίδρυμα, οδηγεί στην επιχειρηματικοποίηση των πανεπιστημίων. Τέλος, επιχειρείται με το νέο νόμο-πλαίσιο ο επαναπροσδιορισμός της έννοιας του ασύλου. Το άσυλο θα προστατεύει πλέον μόνο τα μέλη της πανεπιστημιακής κοινότητας και μόνο σε χώρους εκπαιδευτικού και ερευνητικού έργου. Η άρση του θα γίνεται πλέον με απλή πλειοψηφία του πρυτανικού συμβουλίου. Το άσυλο έχει καταγραφεί στη συνείδηση της κοινωνίας ως χώρος όπου καταφεύγουν κοινωνικά κινήματα για να προστατεύονται από την κρατική καταστολή. Κατοχυρώθηκε από τους κοινωνικούς αγώνες και δε θεσμοθετήθηκε για την ελεύθερη διακίνηση ιδεών. Όλα τα παραπάνω μέτρα εντάσσονται στη μεθοδευμένη επιχειρούμενη αναδιάρθρωση του χώρου της εκπαίδευσης, αποτελούν μέρος της γενικευμένης επίθεσης στα κοινωνικά κεκτημένα και έχουν στόχο τη φίμωση κάθε φωνής αντίθετης απ’ αυτήν της κυρίαρχης ιδεολογίας, με την κατάργηση του ασύλου, και τη δημιουργία εργαζομένων πειθήνιων και υποταγμένων, χωρίς την ικανότητα να μπορούν να διεκδικήσουν.

Μιά πρώτη απάντηση για το ποιά θα είναι η συνέχεια του φοιτητικού κινήματος δόθηκε την περασμένη Πέμπτη στην πανελλαδική πορεία στην Αθήνα. Ήταν η μεγαλύτερη πορεία από την αρχή των κινητοποιήσεων, αφού συγκέντρωσε γύρω στις 30.000 κόσμο. Δεν υπάρχει πλέον άλλος δρόμος απ’ αυτόν της κλιμάκωσης και συνέχισης μέχρι τη νίκη. Μπροστά σε αυτήν τη μαζικότατη πορεία, το κράτος επέλεξε την καταστολή για να τρομοκρατήσει το φοιτητικό κίνημα. Δεκάδες διμοιρίες των ΜΑΤ ακολουθούσαν την πορεία μέχρι το Πολυτεχνείο, όπου έριξαν πάρα πολλά δακρυγόνα μέσα στο χώρο του ασύλου. Θέλησαν να δείξουν μ’ αυτόν τον τρόπο ποια θα είναι η αντιμετώπιση των κοινωνικών κινημάτων από ‘δω και πέρα, με τις νέες ρυθμίσεις για το άσυλο. Εδώ πρέπει να δούμε και την ολιγωρία από μεριά μας στην περιφρούρηση του ασύλου, αφού δεν έγινε αυτό που είχε γίνει στην προηγούμενη πανελλαδική πορεία, όπου είχε μείνει πολύς κόσμος έξω απ’ το χώρο για να εμποδίσει τη δράση των κατασταλτικών δυνάμεων.

Μπροστά στη Βουλή είχαν στηθεί ως συνήθως δυνάμεις καταστολής για να εμποδίσουν την πορεία. Έγιναν και πάλι συγκρούσεις, αφού το φοιτητικό κίνημα έχει επιλέξει την πολιτική βία στο δρόμο ως μέσο πάλης, αμφισβητώντας έμπρακτα την αστική νομιμότητα. Στην προσπάθεια ενός συναδέλφου μας να προστατέψει το μπλοκ από την επίθεση της αστυνομίας, συνελήφθη και ξυλοκοπήθηκε από τα ΜΑΤ. Βρίσκεται ακόμη στο νοσοκομείο κρατούμενος και έχει 4 κατηγορίες, ένα κακούργημα και τρία πλημμελήματα. Αργότερα και μετά το τέλος της πορείας έγινε πορεία αλληλεγγύης στον συλληφθέντα φοιτητή στην αστυνομική διεύθυνση, η οποία χτυπήθηκε από τις δυνάμεις καταστολής απρόκλητα και διαλύθηκε. Εκεί συνέλαβαν ακόμη έναν συνάδελφό μας, ο οποίος αργότερα αφέθηκε ελεύθερος. Μπροστά στην κρατική καταστολή, το κίνημα θα απαντήσει με την κλιμάκωση του αγώνα και την έμπρακτη αλληλεγγύη στους διωκόμενους φοιτητές.

Συνεχιζόμενη είναι και η προσπάθεια από τα ΜΜΕ της ποινικοποίησης ενός ολόκληρου πολιτικού χώρου, αφού μιλάνε συνεχώς για κουκουλοφόρους και αντιεξουσιαστές που παρεισφρύουν στις πορείες, σαν να είναι κάτι εξωκοινωνικό και εξωφοιτητικό. Ο συνάδελφος που συνελήφθη στις συγκρούσεις μπροστα στη Βουλή ανήκει στον αντιεξουσιαστικό χώρο, είναι γνωστός στα Γιάννενα για τη συνδικαλιστική δράση του και συμμετέχει σε όλες τις διαδικασίες του φοιτητικού κινήματος.

Τέλος, θα πρέπει να προχωρήσουμε και να κοινωνικοποιήσουμε τον αγώνα μας έξω απ’ τα όρια του πανεπιστημίου. Ήδη έχουν παρθεί αποφάσεις για δράσεις έξω απ’ το πανεπιστήμιο, όπως μοίρασμα κειμένων σε σχολεία, εργοστάσια και άλλους χώρους, κλείσιμο δρόμων με σκοπό την πληροφόρηση της κοινωνίας για τον αγώνα μας από εμάς τους ίδιους, μην αφήνοντας την πληροφόρηση μονοπώλιο στα χέρια των ΜΜΕ. Να στηρίξουμε όλοι τέτοιες δράσεις και οργανώνοντας μέσα στα συντονιστικά και έμπρακτα συμμετέχοντας.

-Η αντίσταση στη γενικευμένη επίθεση κράτους-κεφαλαίου περνάει μέσα από την υπεράσπιση των κοινωνικών κεκτημένων.

-Συνεχίζουμε μαζικά,δυναμικά,αδιαμεσολάβητα.

-Αλληλεγγύη στον συλληφθέντα φοιτητή και σ’ όλους τους διωκόμενους φοιτητές.

-ΚΑΛΟΥΜΕ ΣΕ ΠΟΡΕΙΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΟΝ ΣΥΛΛΗΦΘΕΝΤΑ ΦΟΙΤΗΤΗ ΚΑΙ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΚΡΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ ΑΜΕΣΩΣ ΜΕΤΑ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗΣ.

ΑΥΤΟΝΟΜΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΦΟΙΤΗΤΩΝ

Η Αυτόνομη Πρωτοβουλία Φοιτητών πραγματοποιεί ανοιχτές

Συνελεύσεις κάθε Σάββατο στις 5.00 μ.μ. στο Αμφιθέατρο Προκατ.

Η συνέχιση και εξέλιξη του αγώνα είναι μονόδρομος

2007-02-12T22:18:00.000+02:00

Οι αντιδραστικές μεταρρυθμίσεις που προωθεί η κυβέρνηση απειλούν ακόμη την εκπαίδευση και τα κοινωνικά μας κεκτημένα. Βρισκόμαστε σε ένα κρίσιμο σημείο και η συνέχιση του αγώνα είναι απαραίτητη. Ακόμα και αν το ΠΑΣΟΚ αποχωρώντας από τη διαδικασία της συνταγματικής αναθεώρησης αφαιρεί από την κυβέρνηση το “πλεονέκτημα” των 180 ψήφων που θα μπορούσε να έχει, αυτό δε σημαίνει ότι το άρθρο 16 δε θα αναθεωρηθεί στην επόμενη βουλή. Δεν μπορούμε και δεν πρέπει να εφησυχάζουμε λόγω τέτοιων κινήσεων μέσα στη βουλή, οι οποίες ουσιαστικά δε διασφαλίζουν τίποτα. Άλλωστε μεγαλοστελέχη του ΠΑΣΟΚ δηλώνουν απερίφραστα υπέρ της αναθεώρησης του άρθρου 16. Όσον αφορά τώρα το νέο νόμο-πλαίσιο, η κυβέρνηση δε χρειάζεται τη συγκατάθεση κανενός άλλου και δείχνει αποφασισμένη να τον κάνει πραγματικότητα. Το κίνημα δε θα παίξει στο παιχνίδι των ΠΑΣΟΚ-ΝΔ, δε θα αναμιχθεί στα μικροπολιτικά τους συμφέροντα, πρέπει να συνεχίσει δυναμικά ώστε να αποσυρθεί ο νέος νόμος πλαίσιο και να μην αναθεωρηθεί το άρθρο 16.

Ο αγώνας του φοιτητικού κινήματος έχει ως τώρα οριστεί κυρίως από το τετράπτυχο “συνελεύσεις-καταλήψεις-διαδηλώσεις-συγκρούσεις”. Αντιλαμβανόμαστε πια ότι το κίνημα πρέπει να ξεπεράσει τη λογική αυτή και να προχωρήσει σε πολύμορφες δράσεις (όπως ήταν το κρέμασμα πανό στο εργατικό κέντρο), να αναλάβει την πληροφόρηση της υπόλοιπης κοινωνίας για τον αγώνα του, μην αφήνοντας την «αποκλειστικότητα» αυτή στα αστικά ΜΜΕ. Τα αστικά ΜΜΕ χρησιμοποιούνται από το κράτος και το κεφάλαιο και επιχειρείται μέσα από αυτά μία μεθοδευμένη πολεμική ενάντια στο κίνημα. Έτσι, δεν μπορεί να επαφίεται η πληροφόρηση-επικοινωνία σε “καλοθελητές”, είναι δικιά μας ευθύνη και υποχρέωση.

Πέραν αυτού, πρέπει να καταβάλλουμε μεγαλύτερη προσπάθεια για την κοινωνικοποίηση του αγώνα. Αν και η ανάγκη αυτή είχε διαφανεί από το Μάη-Ιούνη ως αυτή τη στιγμή δεν έχουμε καταφέρει να συνδέσουμε το φοιτητικό κίνημα με άλλους κοινωνικούς χώρους, δεν έχουμε καταφέρει ουσιαστικά να ξεπεράσουμε τα στενά όρια του πανεπιστημίου.

Το κίνημα αντιμετωπίζει όμως και προβλήματα στην οργάνωσή του και αυτό γιατί όταν μιλάμε για ένα κίνημα αμεσοδημοκρατικό, με συμμετοχή όλων και ισότητα στη λήψη αποφάσεων, αυτό μεταφράζεται στρεβλά από συνιστώσες του κινήματος. Και αναφερόμαστε στη στάση της ΕΑΑΚ μέσα στο κίνημα, που προσπαθεί να συνδέσει την αμεσοδημοκρατία με την πολιτική ηγεμονία. Οι δύο έννοιες είναι από τη φύση τους ασύνδετες και αντίθετες. Πολιτική ηγεμονία είναι η επιβολή των θέσεων και των αποφάσεων μιας πολιτικής δύναμης στις άλλες, ή σε μη οργανωμένους αλλά συμμετέχοντες σε έναν κοινό αγώνα, όταν αυτή η πολιτική δύναμη έχει τους συσχετισμούς να το κάνει. Αντιθέτως η αμεσοδημοκρατία σημαίνει διάλογος-σύνθεση-ομοφωνία, και σε μια τέτοια διαδικασία συμμετέχουν όλοι οι αγωνιζόμενοι. Όταν λοιπόν σε μια γενική συνέλευση του σ.φ. (η οποία από την ΕΑΑΚ θεωρείται αμεσοδημοκρατική) εκφράζεται η θέση “δε μπορώ να ξεπεράσω το σχήμα μου” για ποια συνδιαμόρφωση και αμεσοδημοκρατία μιλάμε. Η συμμετοχή όλων των αγωνιζόμενων στη λήψη αποφάσεων λοιπόν δεν επιτυγχάνεται μέσα από τη γενική συνέλευση, γι’ αυτό προκύπτει η ανάγκη ύπαρξης ενός συντονιστικού αγώνα, ουσιαστικού, με πολιτικό λόγο, στο οποίο όλοι ισότιμα, συνδιαμορφώνοντας θα μπορούν να αποφασίζουν για τον αγώνα τους.

Παρ’ όλ’ αυτά, το κίνημα παρουσιάζει συνεχώς μία εξέλιξη και αυτό φάνηκε στην Αθήνα στις 8/2, όταν κάποιοι φοιτητές μετά το τέλος της πορείας και αφού αυτή γυρνούσε προς το Πολυτεχνείο αποφάσισαν να περιφρουρήσουν το άσυλο οι ίδιοι μένοντας έξω από τον προαύλιο χώρο. Οι δυνάμεις των ΜΑΤ ακολούθησαν την πορεία προς το Πολυτεχνείο σύμφωνα με τη συνήθη τακτική τους, προσπαθώντας να δημιουργήσουν επεισόδια που θα πλήξουν την εικόνα του ασύλου μέσω των ΜΜΕ. Η παρουσία όμως των φοιτητών εκεί τους εμπόδισε να καταπατήσουν ξανά το άσυλο και να προκαλέσουν σύρραξη.

Στην ίδια πορεία όμως αντιληφθήκαμε πως το κίνημα δεν έχει κατακτήσει το να δρα σύμφωνα με αυτά που αποφασίζει το ίδιο, σύμφωνα με αυτά που αποφασίζονται από τα κάτω. Είδαμε σε δράση τους φοιτητοπατέρες να αποφασίζουν για τους φοιτητές στον δρόμο χωρίς αυτούς. Να σταματούν την πορεία λίγο πριν τις αστυνομικές δυνάμεις, να “απαγορεύουν” τη σύγκρουση. Να κρατάνε το μπλοκ σύγκρουσης αποκομμένο από το υπόλοιπο σώμα της πορείας και ακινητοποιημένο για αρκετά λεπτά έτσι ώστε να δείχνει κάτι ξένο και φανατισμένο εναντίον της αστυνομίας. Το φοιτητικό κίνημα δεν πρέπει να άγεται και να φέρεται από φοιτητοπατέρες, πρέπει να τους ξεπεράσει, να τους αφαιρέσει το ρόλο τους.

ΑΥΤΟΝΟΜΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΦΟΙΤΗΤΩΝ

Η Αυτόνομη Πρωτοβουλία Φοιτητών πραγματοποιεί

ανοιχτές συνελεύσεις κάθε Σάββατο στις 17:00 στο αμφιθέατρο προκάτ

Η ΣΥΝΕΧΙΣΗ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟΔΡΟΜΟΣ

2007-02-05T19:20:00.000+02:00

Ο αγώνας να γίνει κτήμα του καθενός

Ο αγώνας αυτός αφορά το μεγαλύτερο μέρος των φοιτητών, μιάς και τα συμφέροντα των περισσότερων από εμάς πλήττονται από αυτήν την αντιδραστική μεταρρύθμιση στο χώρο της εκπαίδευσης. Η ένταση των ταξικών φραγμών γίνεται ακόμη μεγαλύτερη με την επικείμενη αναθεώρηση του άρθρου 16 του Συντάγματος, κάνοντας πλέον ακόμη πιο εύκολη τη ταξική διαστρωμάτωση της κοινωνίας. Επίσης με το νέο νόμο-πλαίσιο που θα είναι ο νόμος που θα ορίζει το πλαίσιο λειτουργίας των ανώτατων ιδρυμάτων, επέρχεται η πλήρης εντατικοποίηση του ρυθμού των σπουδών και συνεπώς πλήρης εντατικοποίηση του ρυθμού ζωής των φοιτητών. Αλυσίδες μαθημάτων, ανώτατο όριο φοίτησης, κατάργηση των πτυχιακών εξετάσεων είναι μερικά από τα νέα μέτρα που προβλέπονται στο νομοσχέδιο. Όλοι όσοι στηρίζουν τα αγωνιστικά πλαίσια στις συνελεύσεις, αλλά και όσοι αναγνωρίζουν ότι πλήττονται τα συμφέροντά τους θέτοντας τον εαυτό τους απέναντι στην επιχειρούμενη αναδιάρθρωση, πρέπει να στηρίζουν τις δράσεις του συλλόγου. Ποτέ κανένας νόμος δεν έπεσε στα αμφιθέατρα. Οι νόμοι πέφτουν στο δρόμο.

Άσυλο

Το άσυλο είναι μιά λαϊκή κατάκτηση πολλών ετών. Δε θεσμοθετήθηκε για την ακαδημαϊκή ελευθερία όπως διαδίδει η κυρίαρχη ιδεολογία και τα παπαγαλάκια μέσω των ΜΜΕ. Το άσυλο εξασφαλίζει πολιτική ελευθερία. Κατοχυρώθηκε για να προασπίζει τα κοινωνικά κινήματα που καταφεύγουν σε αυτό ώστε να αντιμετωπίσουν την κρατική καταστολή. Το άσυλο κατοχυρώνει αυτά που η εξουσία αρνείται. Αυτή η επίθεση των τελευταίων εβδομάδων στον θεσμό του ασύλου, η οποία αποκρυσταλλώνεται στο νομοσχέδιο που κάνει πιο εύκολη την άρση του ασύλου, εντάσσεται στη γενικευμένη επίθεση στα λαϊκα κεκτημένα που σκοπό έχουν τη φίμωση κάθε αντίστασης και κάθε φωνής αντίθετης από αυτήν της κυρίαρχης ιδεολογίας.

Για τον χαρακτήρα του κινήματος

Ένα κίνημα πρέπει να αναπτύσσει τις δικές του πολιτικές δομές και διαδικασίες. Σε αυτή την περίπτωση τα συντονιστικά πρέπει να γίνουν το όργανο του κινήματος. Σε μιά τέτοια περίοδο οξυμένης κατάστασης πρέπει όλοι όσοι συμετέχουν στο κίνημα να εκφέρουν λόγο. Ο λόγος του καθενός να έχει βαρύτητα ίση με των άλλων. Δεν είναι άμεση δημοκρατία το να ψηφίζεις στη συνέλευση ένα πλαίσιο μπετοναρισμένο, με τη ¨σωστή γραμμή που θα κινητοποιεί τις μάζες¨. Δεν προσβλέπουμε στην κατάργηση των πολιτικών οργανώσεων, απλά σε περίοδο κινήματος το συντονιστικό να λειτουργεί στην κατεύθυνση εμβάθυνσης του πολιτικού λόγου, να είναι αυτό που θα κατεβάζει το αγωνιστικό πλαίσιο στη συνέλευση ώστε να εξασφαλίσει τη νίκη απέναντι στις συστημικές παρατάξεις, όπως γίνεται σε πάρα πολλές σχολές.

Η αντίσταση στη γενικευμένη επίθεση κράτους-κεφαλαίου ξεκινά από την υπεράσπιση των κοινωνικών μας κεκτημένων. Όχι στην αναθεώρηση του άρθρου 16-Να μη κατατεθεί ο νέος νόμος-πλαίσιο.
Συνεχίζουμε μαζικά, δυναμικά, αδιαμεσολάβητα, ακηδεμόνευτα.

ΑΥΤΟΝΟΜΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΦΟΙΤΗΤΩΝ

Η Αυτόνομη Πρωτοβουλία Φοιτητών πραγματοποιεί ανοιχτές

συνελεύσεις κάθε Σάββατο στις 5:00μ.μ. στο αμφιθέατρο ΠΡΟΚΑΤ .

Συνεχίζουμε – Κλιμακώνουμε τον αγώνα μας..

2007-01-30T02:25:00.000+02:00

Έχοντας ήδη διανύσει κάποιες εβδομάδες κατάληψης, βρισκόμαστε σε ένα κρίσιμο σημείο για την έκβαση του αγώνα. Η κλιμάκωση είναι μονόδρομος, σε αντίθετη περίπτωση κινδυνεύουμε να δούμε το κίνημα να μεταστρέφεται σε ένα κίνημα “διαμαρτυρίας”, ένα κίνημα που απλά θα περιφέρει το σαρκίο του. Το να εντείνουμε τον αγώνα σημαίνει ουσιαστική οργάνωση εντός του κινήματος, συνδιαμόρφωση πολιτικού λόγου, τη μαζικοποίηση μας, κοινωνικοποίηση με τον κόσμο έξω από τα όρια του πανεπιστημίου, παρεμβάσεις σε πλατείες, χώρους εργασίας και κατοικίας.
Για μας έχει αναδειχθεί ως ανάγκη η συμμετοχή όλων των κινητοποιούμενων στα συντονιστικά κατάληψης. Είναι η μόνη διαδικασία στην οποία υπάρχει πραγματική σύνθεση απόψεων-αντιλήψεων μεταξύ των κινητοποιούμενων ατόμων μακριά από λογικές “συνδιαμόρφωσης”-κοπτοραπτικής παρατάξεων-φοιτητοπατέρων όπως γίνεται μέσα στη θεσμική Γ.Σ. Ένα κίνημα μπορεί να είναι επικίνδυνο για το κατεστημένο, διεκδικητικό και τελικά νικηφόρο μόνο όταν καταφέρει να αναπτύξει τις δικές του πολιτικές δομές.

Κοινωνικοποίηση του αγώνα..
Από τον περασμένο Μάη-Ιούνη υπήρχε διαπιστωμένη από όλες τις τάσεις του κινήματος η ανάγκη της κοινωνικοποίησης του αγώνα μας. Στην πρώτη φάση το κίνημα δεν ξεπέρασε τα όρια του, αποτύχαμε στο να συνδέσουμε το φοιτητικό κίνημα με αυτό της εργασίας, των μαθητών και των δασκάλων, είχαμε μείνει μόνο στη διατύπωση της “σύνδεσης” των αγώνων σαν “αίτημα-ευχή”. Θεωρούμε το φοιτητικό κίνημα ως κοινωνικό κίνημα, ως τέτοιο πρέπει να αναζητά συμμάχους και έξω από τα στενά όρια του πανεπιστημίου. Να κινηθούμε λοιπόν, λόγω και πράξη, σε μια κατεύθυνση σύνδεσης από τα κάτω με άλλους κοινωνικούς χώρους, και όχι τεχνητά μέσα από πολιτικά γραφεία. Ακόμα, –τότε- δεν είχε διαφανεί η ανάγκη (τουλάχιστον όχι από όλες τις συνιστώσες του κινήματος) να επικοινωνούμε εμείς οι ίδιοι/ες τον αγώνα μας στην κοινωνία, το έργο αυτό το είχαν αναλάβει τα μμε. Αντιλαμβανόμενοι (ελπίζουμε όλοι) πια ότι ο συνασπισμός κράτους-κεφαλαίου επιχειρεί μέσα από τα μμε μία μεθοδευμένη πολεμική ενάντια στο κίνημα, δεν μπορεί να επαφίεται στα αστικά μμε η πληροφόρηση-επικοινωνία, είναι δικιά μας ευθύνη και υποχρέωση.

Αντιανάθεση- Διαχωρισμός φοιτητοπατέρων-ψηφοφόρων..
Ακόμη μια φορά είδαμε να υπάρχει αναντιστοιχία ανάμεσα σε αυτούς που ψηφίζουν το αγωνιστικό πλαίσιο, δηλαδή αυτούς που πυροδοτούν τον αγώνα και σε αυτούς που πραγματικά στηρίζουν τις κινητοποιήσεις του συλλόγου. Η θεσμική κάλυψη, η “νομιμοποίηση” της μορφής πάλης παρέχεται από αυτούς που ψηφίζουν. Αλλά αυτό δεν αρκεί. Ποτέ κανένα κίνημα δεν κέρδισε από τα αμφιθέατρα αλλά στο δρόμο. Μόνο με την ουσιαστική συμμετοχή όλων μας θα νικήσουμε. Ο αγώνας αυτός αφορά το μεγαλύτερο μέρος των φοιτητών και πρέπει να γίνει κτήμα όλων μας. Κλιμάκωση λοιπόν σημαίνει και μαζικοποίηση, διεύρυνση και ριζοσπαστικοποίηση του αγωνιστικού μπλοκ. Για έναν αγώνα αμεσοδημοκρατικό και ακηδεμόνευτο, που δημιουργεί και διαμορφώνει συνειδήσεις ρήξης, όχι αναθετικό και ενσωματώσιμο.

Όταν το κράτος μιλά για “κοινωνικό διάλογο” εννοεί καταστολή..
Το κράτος έχει δείξει από τον Ιούνη τί σημαίνει “κοινωνικός διάλογος”. Από δω και πέρα η κρατική καταστολή θα βρίσκεται μπροστά μας. Όταν το κίνημα αμφισβητεί και ξεπερνά την αστική νομιμότητα το κράτος θα επιτίθεται. Αυτό όμως δε θα πρέπει να μας τρομάζει και να μας βάζει σε λογικές άμβλυνσης των μορφών πάλης που θα υιοθετούμε.
Την Τετάρτη, 24/1 οι κινητοποιούμενοι του Σ.Φ. Ξάνθης συμμετείχαμε στην πανθρακική πορεία στην Κομοτηνή, η οποία συσπείρωσε πάνω από 500 φοιτητές από Κομοτηνή, Ξάνθη και Καβάλα. Φτάνοντας η πορεία μπροστά από την Περιφέρεια Αν. Μακεδονίας και Θράκης ένα μπλοκ ατόμων από Ξάνθη και Κομοτηνή προσπάθησε να καταλάβει συμβολικά το κτίριο που αποτελεί το κέντρο της κρατικής εξουσίας στην περιοχή. Συγκεντρωμένες ήταν πάνω από τέσσερις διμοιρίες των ΜΑΤ, που τελικά με άγρια καταστολή και χημικά μας εμπόδισαν να καταλάβουμε το κτίριο. Χάρη στη συντροφικότητα και αλλυλεγγύη που επέδειξε το μπλοκ της Ξάνθης δεν κατάφεραν οι δυνάμεις καταστολής να σπάσουν τις γραμμές μας.

Περί συντροφικότητας στο δρόμο και τις λογικές “διαχείρησης” των κινημάτων..
Από την αρχή της πορείας καθοδηγητές της ΚΝΕ μιλούσαν για προβοκάτορες και προσπαθούσαν να τοποθετήσουν στην κεφαλή της πορείας το μπλοκ των ΤΕΙ Καβάλας συνεπικουρούμενοι από μέλη της ΚΝΕ από την Κομοτηνή, θέλοντας έτσι να μην επιτρέψουν την επιχείρηση κατάληψης της Περιφέρειας. Τελικά στην κεφαλή της πορείας (όπως και είναι λογικό) ήρθαν οι καταληψίες της Νομικής Κομοτηνής, ακολουθούσε το πανό του κατάληψης Σ.Φ. Ξάνθης και στο τέλος αυτό των ΤΕΙ Καβάλας. Την ώρα που δεχόμασταν την επίθεση των μονάδων καταστολής οι συναγωνιστές της ΚΝΕ επέλεξαν να αφήσουν ακάλυπτα τα υπόλοιπα μπλοκ και να συνεχίσουν(!) την πορεία τους μέσα στην πόλη. Τέτοιες κινήσεις θεωρούμε ότι καταδεικνύουν τις λογικές που φέρει η ΚΝΕ και εν τέλει υπονομεύουν τον κοινό αγώνα.

Η αντίσταση στην γενικευμένη επίθεση κράτους-κεφαλαίου ξεκινά από την υπεράσπιση των κοινωνικών μας κεκτημένων.
Όχι στην αναθεώρηση του άρθρου 16 – Να μη κατατεθεί ο νέος νόμος-πλαίσιο.
Συνεχίζουμε μαζικά, δυναμικά, αδιαμεσολάβητα, ακηδεμόνευτα.
Αυτόνομη Πρωτοβουλία Φοιτητών
(ανοιχτή συνέλευση κάθε Σάββατο 20.30 στο αμφ. Προκάτ)

ΓΙΑ ΤΑ ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΑ

2007-01-23T00:18:00.000+02:00

ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΙΚΟΝΑ ΣΤΙΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ, ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΓΕΝΝΙΟΥΝΤΑΙ ΟΙ ΣΥΝΕΙΔΗΣΕΙΣ

Έχουμε μπει πλέον σε μια διαδικασία κινητοποιήσεων τοπικά και πανελλαδικά. Μετά από μερικούς μήνες αδράνειας ξεσηκώνεται πάλι αυτό που είχε δημιουργηθεί το Μάη-Ιούνη με σκοπό πλέον την τελική νίκη( μη αναθεώρηση άρθρου 16, απόσυρση του νέου νόμου-πλαισίου). Η μαζικότατη πανελλαδική πορεία της περασμένης Τετάρτης και το συντονιστικό που ακολούθησε έδωσαν το στίγμα: καταλήψεις διαρκείας μέχρι τη νίκη.

Παρά τη μαζικότητα των συνελεύσεων βέβαια, παρατηρούμε και πάλι το φαινόμενο αναντιστοιχίας ανάμεσα σε αυτούς που ψηφίζουν τα αγωνιστικά πλαίσια και σε αυτούς που συμμετέχουν στις κινητοποιήσεις του συλλόγου. Κι αυτό είναι απόρροια της ίδιας της γενικής συνέλευσης και του πως έχει καταντήσει, σαν μια διαμάχη παρατάξεων με τους πεφωτισμένους ηγέτες. Αυτό από μόνο του δημιουργεί το διαχωρισμό ανάμεσα σε οδηγούς και ακολούθους, σε αυτούς που διαμορφώνουν τα πολιτικά πλαίσια και σε αυτούς που αρκούνται στο να τα ψηφίζουν. Πρέπει να γίνει συνείδηση στον καθένα ότι πρέπει να αναλαμβάνει τις ευθύνες του για κάτι που ψηφίζει, συμμετέχοντας και στηρίζοντας τις δράσεις του συλλόγου. Το πλαίσιο που ψηφίζεται στη συνέλευση δεν υλοποιείται μεταφυσικά,επειδή σφραγίζεται με τη σφραγίδα του συλλόγου, αλλά επειδή υπάρχουν άνθρωποι που στηρίζουν αυτές τις αποφάσεις.

Πέρα από τη γενική συνέλευση βέβαια, είναι πολύ σημαντικό όσοι στηρίζουν τα αγωνιστικά πλαίσια να συμμετέχουν και στα συντονιστικά της κατάληψης. Το συντονιστικό είναι μια ανοιχτή διαδικασία όπου λαμβάνονται αποφάσεις αμεσοδημοκρατικά, με συνδιαμόρφωση των απόψεων. Θέση μας είναι ότι τα συντονιστικά πρέπει να πάρουν πολιτικά χαρακτηριστικά και να γίνουν το όργανο του κινήματος. Μέσα εκεί να γίνονται πολιτικές συζητήσεις και αντιπαραθέσεις όχι μόνο ανάμεσα στις παρατάξεις, αλλά και σε οποιονδήποτε θέλει να συμμετάσχει και να πει την άποψή του. Δε μπορεί σε διαδικασία κινήματος το συντονιστικό να αναλώνεται σε διαχειριστικές πράξεις, για το ποιος θα κάνει βάρδια ή για το ποιος θα μοιράσει το κείμενο. Πρέπει εκεί να αρχίσουμε να δίνουμε περιεχόμενο στον αγώνα μας. Γιατί ένα κίνημα αν θέλει να γίνει επικίνδυνο πρέπει το ίδιο να δημιουργεί τις πολιτικές δομές του.

Αυτό που πιστεύουμε είναι ότι μέσα σε ένα κίνημα θα πρέπει όλοι όσοι συμμετέχουν να έχουν λόγο και ο λόγος τους βέβαια να είναι ισότιμος με το λόγο οποιουδήποτε άλλου. Από εδώ πηγάζει και η άποψη πως πρέπει τα συντονιστικά να πάρουν πολιτικά χαρακτηριστικά και το αγωνιστικό πλαίσιο που θα κατεβαίνει στη συνέλευση να είναι απόφαση του συντονιστικού. Ένα πλαίσιο που θα ξεφεύγει από παραταξιακές λογικές και θα προκύπτει από αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες, οι οποίες είναι ανοιχτές και μπορούν να πολιτικοποιήσουν ανένταχτο κόσμο. Η κοπτοραπτική του πλαισίου μέσα στη γενική συνέλευση δεν είναι ύψιστη πολιτική διαδικασία, καθώς δεν διαμορφώνεται μέσα από πραγματική αντιπαράθεση. Αυτό δε σημαίνει βέβαια πως θα καταργηθούν οι πολιτικές οργανώσεις μέσα στο κίνημα, ούτε θα το θέλαμε. Αντίθετα, είναι πολύ υγιές να υπάρχουν πολιτικές αντιπαραθέσεις. Εξάλλου, σε πολλές σχολές το αγωνιστικό πλαίσιο που κατατίθεται προς ψήφιση είναι απόφαση του συντονιστικού κατάληψης.

Μέσα στα συντονιστικά μπορούν να γίνουν σοβαρές πολιτικές αντιπαραθέσεις και συζητήσεις, πέρα από τη γενική συνέλευση όπου κυριαρχούν κατά βάση μικροπολιτικά συμφέροντα. Κι αυτό είναι ίσως αναπόφευκτο αφού είναι δεδομένη η συμμετοχή των καθεστωτικών παρατάξεων οι οποίες προσπαθούν να αποπροσανατολίσουν τον κόσμο από τα πραγματικά προβλήματα, αφού αναλώνονται σε θέματα όπως το αν θα χαθεί η εξεταστική ή το ποιος διέγραψε φοιτητές πριν πέντε χρόνια.

Αυτό που πιστεύουμε πως είναι σημαντικό σε ένα κίνημα είναι να έχει αμεσοδημοκρατικά χαρακτηριστικά και να αναδεικνύει την ισοτιμία όλων στη λήψη των αποφάσεων. Δε βλέπουμε την αμεσοδημοκρατία απλά σαν ένα μέσο για την επίτευξη των στόχων μας, αλλά και σαν μόρφή οργάνωσης του κινήματος η οποία μπορεί να το κάνει να πάρει και άλλα χαρακτηριστικά. Και βέβαια δε θεωρούμε ότι η γενική συνέλευση πρέπει να είναι ο ‘’ιμάντας’’ για να περάσει η ‘’σωστή’’ πολιτική γραμμή της κάθε οργάνωσης. Απλά, ή είσαι με την άμεση δημοκρατία και την εφαρμόζεις στην πράξη ή απλά δημιουργείς εντυπώσεις.

ΑΥΤΟΝΟΜΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΦΟΙΤΗΤΩΝ

Καταλήψεις διαρκείας!..

2007-01-16T00:18:00.000+02:00

Η συνέχιση του αγώνα, και μόνον αυτή, θα φέρει τη νίκη..

Την περασμένη εβδομάδα γύρω στις 240 σχολές τελούσαν υπό κατάληψη, σε όλες σχεδόν τις πόλεις στις 10 Γενάρη έγιναν συγκεντρώσεις-πορείες ενάντια στην αναθεώρηση του άρθρου 16 με τη συμμετοχή φοιτητών, μαθητών και εργαζομένων. Ο μόνος δρόμος για να μην ψηφιστεί προς αναθεώρηση στα μέσα Μάρτη το άρθρο 16 (όπως και ο νέος νόμος-πλαίσιο) είναι η συνέχεια του αγώνα ακόμα πιο δυναμικά. Το κλίμα πανελλαδικά θεωρούμε ότι είναι τέτοιο που θα εξασφαλίσει τη συνέχιση του κινήματος των καταλήψεων και πρέπει να συμβαδίσουμε με τους κινητοποιούμενους των άλλων σχολών. Να μην επιτρέψουμε καμία άμβλυνση, να μην αφήσουμε την ευκαιρία να δημιουργηθεί η οξυμένη κατάσταση του Μάη-Ιούνη ανεκμετάλλευτη..

Ο συνασπισμός κράτους-κεφαλαίου χρειάζεται την αυξημένη πλειοψηφία της βουλής να ψηφίσει υπέρ της διαδικασίας αναθεώρησης του άρθρου 16 στα μέσα Μαρτίου. Είναι στο χέρι μας να δημιουργήσουμε κοινωνική αναταραχή και καταστάσεις στο δρόμο, τέτοιες που να μην επιτρέψουν τη λήψη αυτής της απόφασης..

Καταλήψεις διαρκείας!..

Από την πρώτη φάση του κινήματος η κατάληψη των σχολών έχει αναδειχθεί ως η κορυφαία μορφή πάλης. Οι μαζικές καταλήψεις καταφέρνουν να συσπειρώσουν και άλλο κόσμο και να δημιουργήσουν οξυμένες καταστάσεις στο δρόμο. Να μην πειθαρχήσουμε στις οργανωμένες τάσεις του κινήματος που θέλουν να “μαζέψουν” τον αγώνα. Σαφέστατα η κατάληψη δεν είναι η μόνη μορφή πάλης, δεχόμαστε την πολύμορφη δράση και την θεωρούμε απαραίτητη, αυτό δεν σημαίνει ότι θα αφήσουμε το ισχυρότερο όπλο μας – το μαζικό κίνημα καταλήψεων – να μεταστραφεί σε ένα απλό κίνημα διαμαρτυρίας, όπως θέλουν κάποιες πρωτοπορίες μέσα στους φοιτητικούς συλλόγους.

Είναι ξεκάθαρο ότι αν αφήσουμε την σχολή ανοικτή θα δρομολογηθεί διαδικασία εξεταστικής. Εν μέσω εξεταστικών κίνημα θα είναι πολύ δύσκολο (αν όχι ακατόρθωτο) να συνεχιστεί. Να συνεχίσουμε στο δρόμο του Μάη-Ιούνη, η λογική του ανέξοδου αγώνα πρέπει επιτέλους να απεμπολιστεί. Στερείται νοήματος να αναλωθούμε πάλι σε συζητήσεις για το πώς δεν θα χαθεί η εξεταστική ενώ διακυβεύονται τα κοινωνικά μας κεκτημένα..

Για ένα αμεσοδημοκρατικό συντονιστικό κατάληψης – όργανο του κινήματος..

Για να δίνεται σε κάθε θεσμική γενική συνέλευση του Σ.Φ. συνέχεια στο κίνημα μέσα από τη νίκη απέναντι στις συστημικές-αντιδραστικές παρατάξεις, και να δίνουμε εμείς οι ίδιοι/ες πολιτικό περιεχόμενο στον αγώνα, πρέπει να δούμε την αναγκαιότητα της συμμετοχής όλων όσοι κινητοποιούμαστε στα συντονιστικά της κατάληψης.

Να μην επιτρέπουμε σε καμία οργάνωση-φοιτητοπατέρα να δίνει το πολιτικό πλαίσιο, τη μορφή πάλης και τις ημερομηνίες των κινητοποιήσεων κατά πώς το έχουν μέσα στο πολιτικό σχεδιασμό τους οι πρωτοπορίες. Χρειάζεται να πάρουμε τη ζωή στα χέρια μας, να αυτοοργανωθούμε μέσα στα συντονιστικά κατάληψης, να συνδιαμορφώσουμε τα πολιτικά πλαίσια που θα έρθουν να κερδίσουν στην Γ.Σ. τις συστημικές παρατάξεις. Οι κινητοποιούμενοι/ες έχουμε κοινά συμφέροντα και μπορούμε να αυτόοργανωθούμε στη βάση αυτών και των οξυμένων κινηματικών καταστάσεων, έχοντας απέξω τις λογικές της ανάθεσης του αγώνα σε κάποιους πεφωτισμένους..

Στην Αθήνα, 17 Γενάρη, να είμαστε όλοι/ες στους δρόμους..

Την προηγούμενη Τετάρτη στη μαζική πορεία της Αθήνας, οι συνάδελφοι/ισσες μας του ΕΜΠ συγκρούστηκαν με τις δυνάμεις καταστολής που είχαν κλείσει τη λεωφόρο Β.Σοφίας στο ύψος της Βουλής όταν τους απαγόρεψαν να συνεχίσουν την πορεία. Τα όρια των κινημάτων δεν τα ορίζει η αστική νομιμότητα. Και πάλι την Τετάρτη, σε ακόμα πιο μαζική πορεία, να κινηθούμε με όρους σύγκρουσης και έμπρακτης αμφισβήτησης.. Να ακουστεί η έμπρακτη αντίθεση μας σε ότι δρομολογείται και πλήττει τα ταξικά μας συμφέροντα.. Η αντιπολίτευση δεν θα είναι θεσμική, η μάχη την Τετάρτη θα δίνεται στους δρόμους..

Η αντίσταση στην γενικευμένη επίθεση κράτους-κεφαλαίου ξεκινά από την υπεράσπιση των κοινωνικών μας κεκτημένων..

· Όχι στην αναθεώρηση του άρθρου 16 – Όχι στο νέο νόμο-πλαίσιο.

· Κατάληψη Διαρκείας, νέα γενική συνέλευση τη Δευτέρα 22 Γενάρη με κλειστή σχολή.

· Μαζική συμμετοχή στα συντονιστικά της κατάληψης.

· Πορεία στην Αθήνα 17 Γενάρη.

· Συγκέντρωση-Πορεία το Σάββατο 20/1 με μαθητές και εργαζόμενους στην Κ.Πλατεία.

Αυτόνομη Πρωτοβουλία Φοιτητών

(συνέλευση κάθε Κυριακή 20.30 στο Αμφ. Προκάτ)

ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ 13-12-06

2006-12-11T19:03:00.000+02:00

“Εξελίξεις” στο μέτωπο της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης..

Στα μέσα της τελευταίας εβδομάδας έγινε γνωστή από τα μμε η πρόθεση της κυβέρνησης και του πα.σο.κ να συζητηθεί το θέμα της αναθεώρησης του άρθρου 16 στις 13 του Δεκέμβρη. Το κράτος με τη συνηθισμένη πρακτική του δεν ανακοίνωσε ξεκάθαρα τί προτίθεται να κάνει (αν τελικά το ζήτημα θα μπει στο τραπέζι τον Ιανουάριο ή τώρα), επέλεξε να “κόψει διαθέσεις” διοχετεύοντας πληροφορίες στον τύπο. Το σίγουρο είναι ότι δεν είναι μακριά η ώρα που η κυβέρνηση θα ζητήσει την ενισχυμένη πλειοψηφία της βουλής να πάρει θέση υπέρ του περάσματος του άρθρου 16 στο πακέτο των αλλαγών για την επόμενη -αναθεωρητική- βουλή.

Ας πάμε λίγο πίσω..

Τον Μάιο-Ιούνιο είχαμε ορίσει όλοι όσοι συμμετείχαμε στο κίνημα ενάντια στην εκπαιδευτική αναδιάρθρωση ως νίκη (βασικά) την απόσυρση του νέου νόμου-πλαισίου και τη μη αναθεώρηση του άρθρου 16. Το μαζικό κίνημα, η εκπεφρασμένη και η έμπρακτη αντίθεση στις επιταγές κράτους-κεφαλαίου κατάφερε να μην περάσει η ψήφιση του νέου νόμου-πλαισίου για κάποιους μήνες, το ίδιο και για τη συζήτηση για το άρθρο 16. Η μετατόπιση, όμως, στο χρόνο της ψήφισης του νόμου-πλαισίου για μετά το Γενάρη ΔΕΝ συνιστούσε νίκη, δεν πετύχαμε αυτό που θέλαμε. Οι πολιτικές οργανώσεις που ήθελαν να είναι (και σε μεγάλο βαθμό ήταν) η “φωτισμένη πρωτοπορία” θέλησαν να κεφαλοποιήσουν κάποια πράγματα μέσα από το κίνημα. Βάφτισαν λοιπόν την αναδίπλωση του κράτους από τη δυναμική αντιπαράθεση με το κινητοποιούμενο κόσμο, νίκη και έστειλαν τον περισσότερο κόσμο σπίτι του δίνοντας “ραντεβού” για Σεπτέμβρη-Νοέμβρη.

Ήρθε ο Σεπτέμβρης και εν μέσω εξεταστικών τα άτομα που κινητοποιήθηκαν πρίν το καλοκαίρι δεν κατέβηκαν πάλι στους δρόμους. Οι “πρωτοπορίες” δεν θέλησαν εσκεμμένα και από πολιτικό σχεδιασμό να μην αναζωπυρωθεί ότι σβήστηκε τον Ιούνιο. Τελικά η ριζοσπαστικοποίηση όσων συμμετείχαμε στις διαδικασίες του κινήματος δεν ήταν αυτή που θα θέλαμε. Δεν μπορεί να μετρηθεί με ποσοτικούς όρους αλλά είναι φανερό ότι οι μάζες που συγκροτήσαμε το κίνημα του Ιούνη, δεν ξεφύγαμε και σε μεγάλο βαθμό μείναμε στάσιμοι στις λογικές της ανάθεσης και της αδράνειας. Αφού δεν καταφέραμε να σπάσουμε την λογική του ανέξοδου αγώνα, αφού αναλωθήκαμε στο πώς δεν θα χαθούν οι εξεταστικές και δεν περάσαμε στο περιεχόμενο του αγώνα μας, ήρθαμε να πληρώσουμε το τίμημα βλέποντας την απουσία διάθεσης για νέο γύρο αγώνα, τη λεγόμενη δεύτερη φάση του κινήματος μας.

Μέχρι πρόσφατα-προ των “εξελίξεων”-συγκεκριμένες αριστερές παρατάξεις/οργανώσεις καθ ησύχαζαν τον κόσμο διατυμπανίζοντας ότι είναι μακριά η ώρα για να ξεκινήσουμε πάλι να κατεβαίνουμε στους δρόμους, να κλείνουμε τις σχολές. Αυτό ήρθε να συστρατευθεί άριστα με τις συστημικές δυνάμεις εντός των πανεπιστημίων και διευκόλυνε το κράτος να μας φέρει στο σημείο που είμαστε σήμερα.

Πού βρισκόμαστε σήμερα..

Αυτή τη στιγμή εύκολα μπορεί κανείς να διαπιστώσει ότι τίποτα δεν θυμίζει το κλίμα του Μάη-Ιούνη. Πολύ λιγότεροι είναι οι φοιτητικοί σύλλογοι που βρίσκονται σε κατάληψη, και υπάρχει διάχυτο το αίσθημα της απαισιοδοξίας που καλλιεργείται από αριστερά και δεξιά. Πια όμως τα χρονικά περιθώρια έχουν στενέψει. Πιστεύουμε ότι θα πάψουν να περνούν οι φωνές εφησυχασμού και ανάσχεσης-μετάθεσης του αγώνα για “μετά”/”όταν είναι ο καιρός”. Ο καιρός είναι τώρα, να αρχίσουμε να βάζουμε μπρος για δυναμικές κινητοποιήσεις. Οι λόγοι εναντίωσης στην επιχειρούμενη αναδιάρθρωση της παιδείας είναι εδώ και είναι εντονότεροι πια. Έχουμε σε καθαρή θέα το κράτος-κεφάλαιο να μπαίνει στη διαδικασία της θεσμικής κατοχύρωσης της νέας πραγματικότητας στο χώρο της παιδείας.

Έχουμε γνώσει των περιορισμένων μας δυνάμεων του κινήματος στη τωρινή συγκυρία, αναγνωρίζουμε ότι θέλει λίγη δουλειά ακόμα για να συσπειρωθούμε πάλι και να υπερασπιστούμε τα κοινωνικά κεκτημένα μας. Το έλλειμμα οργάνωσης, την έλλειψη μαζικότητας να την αναπληρώσουμε με την έμπρακτη αντίθεση μας, με την κοινωνική-πολιτική βία στο δρόμο. Στη μαζικότερη πορεία των φοιτητών τα τελευταία χρόνια στις 8 Ιούνη στη Μητροπόλεως έξω από το υπ. παιδείας, επιλέξαμε να συγκρουστούμε και φάνηκε ότι η πολιτική βία επικοινωνείται αφού απενοχοποιήθηκε στη συνείδηση αρκετών συμμετεχόντων στο κίνημα και στηρίχθηκε από πλατιά μαζα, η βία έχει ενταχθεί στο πρόγραμμα του κινήματος de facto.

Το στοίχημα λοιπόν θα παιχτεί στο δρόμο..

Την Τετάρτη 13 Δεκέμβρη θα συνεδριάζουν στη βουλή και για το άρθρο 16. Να ακουστεί η έμπρακτη αντίθεση μας στις επιταγές του κράτους κεφαλαίου, η “αντιπολίτευση” δεν θα είναι θεσμική. Η αντιπαράθεση δεν θα είναι μέσα από κανένα “κοινωνικό διάλογο” που θέλει να διεξάγει το κράτος. Η μάχη θα είναι στο δρόμο.

· Να μην αφήσουμε κανένα να τρέφει αυταπάτες για το πότε, ο αγώνας είναι τώρα.

· Όλοι/ες στη Γ.Σ του Σ.Φ την Τρίτη 12 Δεκέμβρη.

· Ολοι/ες στο δρόμο στην Αθήνα 13 Δεκέμβρη. Να μάθουν να μας φοβούνται.

Αυτόνομη Πρωτοβουλία Φοιτητών

ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ 3-11-06

2006-12-11T18:58:00.000+02:00

Η γενική συνέλευση του συλλόγου φοιτητών που πραγματοποιήθηκε την Τρίτη 31-10 ΄΄υΐοθέτησε΄΄ το πλαίσιο της ΔΑΠ, της καθεστωτικής παράταξης με συγκεκριμένο ρόλο μέσα στο πανεπιστήμιο, την αναπαραγωγή και διάχυση του λόγου της κυβέρνησης μέσα στο φοιτητικό σώμα. Έστω και με μικρή διαφορά ψήφων ο σύλλογος ΄΄αποφάσισε΄΄ να μη προχωρήσει σε κινητοποιήσεις ενάντια στις εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις.

Σαν αυτόνομη πρωτοβουλία δεν αποδεχόμαστε και δε νομιμοποιούμε ένα τέτοιο αντιδραστικό πλαίσιο, επειδή απλά δεν πιστεύουμε ότι οι φοιτητές έχουν κοινά συμφέροντα και ούτε βέβαια η σφραγίδα του συλλόγου φοιτητών από μόνη της νομιμοποιεί τέτοιες αποφάσεις. Γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο καλούμε όσους εναντιώνονται στις εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις στο σημερινό πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο.

Συμμετέχουμε στο δίκαιο αγώνα των μαθητών και των δασκάλων, γιατί η εκπαιδευτική αναδιάρθρωση αφορά όλο το εκπαιδευτικό σύστημα και επιδρά βέβαια σ’ όλο το σύστημα, αφού οι βαθμίδες της εκπαίδευσης δεν είναι αποκομμένες η μία απ’ την άλλη, αλλά άμεσα συνδεδεμένες. Γιά το λόγο αυτό, ο αγώνας μας είναι κοινός στη βάση του. Ακόμη, πιστεύουμε πως είναι πολύ σημαντικό το να συμπορευτούμε μαζί με τους μαθητές και τους δασκάλους για να πάρει πλέον ο αγώνας πανεκπαιδευτικό χαρακτήρα.

Παράλληλα βέβαια προωθούμε και τα δικά μας αιτήματα. Η οριστική απόσυρση του νέου αντιδραστικού νόμου-πλαισίου και η μη αναθεώρηση του άρθρου 16 είναι οι δύο βασικότερες διεκδικήσεις αυτή τη στιγμή. Ο νέος νόμος-πλαίσιο, που αναγκάστηκε η κυβέρνηση να καθυστερήσει την ψήφισή του μετά τις κινητοποιήσεις του φοιτητικού κινήματος τον ιούνη, επιφέρει την πλήρη εντατικοποίηση των σπουδών καθώς προβλέπει συγκεκριμένο χρόνο φοίτησης και αριθμό εξετάσεων σε κάθε μάθημα. Επίσης επαναπροσδιορίζει την έννοια του πανεπιστημιακού ασύλου, αυτής της πολύ σημαντικής κατάκτησης του λαού, αφού πλεόν και οι καταλήψεις θα θεωρούνται παράνομες. Ακόμη, με την αναθεώρηση του άρθρου 16 ανοίγει ο δρόμος για την ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων και μη κρατικών που θα λειτουργούν με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια, γεγονός που θα επιφέρει ένταση των ταξικών φραγμών στην εκπαίδευση και την πλήρη υποταγή των δημόσιων πανεπιστημίων στις ανάγκες της αγοράς.

ΤΟ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟ ΔΕ ΛΥΝΕΤΑΙ ΜΕ ΝΟΜΟΥΣ

Ή ΜΙΑ ΖΩΗ ΣΤΙΣ ΑΙΘΟΥΣΕΣ Ή ΜΙΑ ΖΩΗ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

ΟΛΟΙ ΣΤΟ ΠΑΝΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟ ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΟ

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 3-11, 12.00 ΣΤΗΝ ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΠΛΑΤΕΙΑ

ΑΥΤΟΝΟΜΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΦΟΙΤΗΤΩΝ

ΠΟΙΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ

2006-12-11T16:27:00.000+02:00

Κατάσταση στην εκπαίδευση. Ο χώρος της εκπαίδευσης από τον περασμένο Μάιο και μετά βρίσκεται σε αναβρασμό. Οι νεοφιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις που προωθούνται από το πολιτικό κατεστημένο προκάλεσαν τη δημιουργία ενός κινήματος που εναντιώθηκε στην αντιδραστικότητα και υπερασπίστηκε τις κατακτήσεις των κοινωνικών αγώνων του παρελθόντος. Κίνημα που ξεκίνησε με τις κινητοποιήσεις των φοιτητών και συνεχίστηκε με απεργίες δασκάλων, καθηγητών και καταλήψεις των σχολείων από τους μαθητές. Το πανεκπαιδευτικό αυτό κίνημα δεν πρέπει να σβήσει αντιθέτως να ενδυναμωθεί και να γιγαντωθεί.

Το πολιτικό σκηνικό στα πανεπιστήμια. Η άμεση δημοκρατία είναι απωλεσμένη έννοια για το φοιτητόκοσμο, κατάσταση στην οποία συναινούν η πλειονότητα των αριστερών παρατάξεων. Ο διαμεσολαβητικός ρόλος που διαδραματίζουν οι παρατάξεις (καθεστωτικές και μη) ανάμεσα στους φοιτητές-ψηφοφόρους και την υπόλοιπη κοινωνία προωθεί την έννοια της ανάθεσης των διαδικασιών σε κάποιους, λίγους, ΄΄ειδικούς΄΄. Πρέπει να γίνει κτήμα του καθενός η συναίσθηση της ευθύνης για την υλοποίηση αποφάσεων που στήριξε. Με αυτόν τον τρόπο και μόνο με αυτόν μπορεί να δημιουργηθεί ένα κίνημα ακηδεμόνευτο, αντιαναθετικό, πραγματικά προοδευτικό και επικίνδυνο για το κατεστημένο, πέρα από απόλυτες κομματικές ή παραταξιακές ταυτότητες. Ένα κίνημα που θα έχει αμεσοδημοκρατικά χαρακτηριστικά και θα καταδεικνύει την ισότητα όλων στη λήψη και υλοποίηση αποφάσεων.

Γενικές συνελεύσεις. Το ενιαίο συνδικαλιστικό όργανο των φοιτητών είναι προβληματικό από τη φύση του, Θεωρητικά εκφράζει τα κοινά συμφέροντα των φοιτητών, τα οποία όμως δεν υπάρχουν μια και οι φοιτητές δεν αποτελούν κοινωνική τάξη. Εκτός αυτής της φυσικής ανομοιομορφίας, η γενική συνέλευση έχει καταλήξει να είναι μη αμεσοδημοκρατική αλλά απλά μία εκλογική διαδικασία με ιεραρχικές δομές, πράγμα που οδηγεί σε κηδεμονία και καθοδήγηση αγώνων. Παρ’ όλα αυτά όμως είναι ένα μέσο απεύθυνσης στο σύνολο των φοιτητών, όπου ο καθένας μπορεί να παρεμβαίνει προσωπικά ή συλλογικά

Πέραν αυτού η γενική συνέλευση είναι μια καλή βάση για τη δημιουργία και τη δυνάμωση ριζοσπαστικών κινηματικών διαδικασιών, χρησιμοποιούμενη ως όργανο πρόκλησης ρωγμών και δημιουργίας μετώπων πάλης. Βέβαια μακροπρόθεσμος στόχος είναι η δημιουργία άλλων οργανωτικών δομών, αυτόνομου συνδικαλισμού και όχι ενιαίου, κάτι όμως που είναι ακόμα μακριά λόγω της κοινωνικής πραγματικότητας στην ελλάδα.

Εκλογές, Όργανα συνδιοίκησης. Τασσόμαστε υπέρ ενός καθαρά αντιεκλογικού προσανατολισμού, πέρα από την έννοια της αντιπροσώπευσης την οποία οι εκλογές εκφράζουν και κατά της λογικής ‘μέτρησης και σύγκρισης’ δυνάμεων. Άλλωστε όπως έδειξε και η πολύ πρόσφατη ιστορία, σε περίοδο κινήματος οι εκλογικοί συσχετισμοί συντρίβονται. Όσον αφορά τα όργανα συνδιοίκησης, αυτά είναι διαχειριστές μιας προβληματικής κατάστασης μέσα στα πανεπιστήμια, δοσοληψίας μεταξύ καθηγητών και φοιτητών και πάλι υπό τη λογική των παραταξιακών ‘δυνάμεων’. Είναι αντιδραστικά όργανα, τα οποία καταφέρνουν να στρεβλώνουν και να ωραιοποιούν την κατάσταση στα πανεπιστήμια.

Δράσεις. Λόγω της μη αποδοχής της γενικής συνέλευσης σαν όργανο που εκφράζει κοινά συμφέροντα πιστεύουμε πως δε χρειάζεται η νομιμοποίηση κινητοποιήσεων ή δράσεων από εκπροσώπους συμφερόντων αντίθετων αυτών της πλειονότητας των φοιτητών. Η νομιμοποίηση εξασφαλίζεται μόνο από τη μαζικότητα και όχι από τη σφραγίδα οποιουδήποτε θεσμικού οργάνου. Έτσι κι αλλιώς η έννοια της νομιμότητας χρησιμοποιείται από κυβερνήσεις κατά το δοκούν και αυτό φάνηκε το Μάη όπου οι φοιτητές που ψήφιζαν τις καταλήψεις χαρακτηρίστηκαν μειοψηφίες. Αυτό δε σημαίνει πως δε στηρίζουμε με όλες μας τις δυνάμεις αποφάσεις δυναμικές που παίρνει ο σύλλογος φοιτητών αν και εφόσον αυτές παλεύουν για κοινωνική δικαιοσύνη. Οι δράσεις μας όμως θα αποτελούν και προσπάθειες να κρατηθούν ψηλά αγώνες που παρακμάζουν, όπως θα επιχειρούμε να πυροδοτήσουμε αγώνες, τους οποίους η νωθρότητα του συλλόγου και των παρατάξεων καθιστά ανύπαρκτους.

Το σχήμα. Ως αυτόνομο σχήμα παίρνουμε αποφάσεις των κινήσεών μας μέσα από ανοιχτές, σε όλους τους φοιτητές, συνελεύσεις. Στόχος μας είναι η δημιουργία κινηματικών ρωγμών και η αντίσταση στο υπάρχον. Η παραγωγή ενός δυναμικού πολιτικού λόγου πέρα από κομματικές ταυτότητες και ιεραρχίες που θα οδηγεί σε κινήματα ακηδεμόνευτα. Δεν επιθυμούμε να συμμετέχουμε στις φοιτητικές εκλογές αντιτιθέμενοι στη λογική της αντιπροσώπευσης και του χωρισμού των φοιτητών σε οδηγούς και ακόλουθους. Δε συμμετέχουμε στα όργανα συνδιοίκησης όργανα που αποτελούν θεσμικά μέσα συνδιαλλαγής φοιτητών και καθηγητών, όπου οι φοιτητές συμμετέχουν παραταξιακά, αναλογικά με τα εκλογικά ποσοστά τους.

Τώρα όσον αφορά τις γενικές συνελεύσεις του συλλόγου φοιτητών και τη συμμετοχή μας σε αυτές έχουμε να πούμε τα εξής: όπως προαναφέραμε οι φοιτητές δεν έχουν ενιαία συμφέροντα. Τελική στοχοθέτησή μας είναι η δημιουργία αυτόνομων αγωνιστικών συνδικάτων στους φοιτητές που θα δρουν έξω από τους επίσημους συλλόγους. Έχουμε όμως χρέος ως αγωνιστές να μη δρούμε ξεκομμένοι από την πραγματικότητα, αλλά να βλέπουμε τις συνθήκες. Συνεπώς παρεμβαίνουμε στις θεσμικές γενικές συνελεύσεις και αναλόγως την περίπτωση καταθέτουμε πλαίσιο ή όχι.

ΑΥΤΟΝΟΜΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΦΟΙΤΗΤΩΝ

ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΩΞΗ ΤΟΥ ΛΕΥΤΕΡΗ ΜΠΕΤΣΗ

2006-12-10T16:49:00.000+02:00

Πριν ένα χρόνο περίπου ο σύλλογος φοιτητών εναντιώθηκε στην απόφαση του πρύτανη να προκηρύξει διαγωνισμό για τη λέσχη, να τη δώσει δηλαδή στον Χούτο, ενώ όλα τα προηγούμενα χρόνια η σίτιση πήγαινε με απευθείας ανάθεση στο ΕΙΝ. Υπερασπίστηκε ο σύλλογος ένα κοινωνικό κεκτημένο, τη δημόσια και δωρεάν σίτιση. Μετά από δυναμικούς αγώνες κατάφερε να σπάσει αρκετούς διαγωνισμούς και πέτυχε τελικά η λέσχη να παραμείνει στο ΕΙΝ μετά και από νομοθετική ρύθμιση. Όλα αυτά βέβαια δεν άρεσαν στις πρυτανικές αρχές, αφού το κράτος έχει δείξει από καιρό την πρόθεσή του να αποσυρθεί από τις λειτουργικές δαπάνες των πανεπιστημίων. Γι’ αυτό και ο τότε πρύτανης προσπάθησε στο πρόσωπο του Λ.Μπέτση να ποινικοποιήσει τους αγώνες του συλλόγου για το δικαίωμά μας στη δημόσια και δωρεάν σίτιση, ακολουθώντας τον Χούτο στις μηνύσεις. Ο Χούτος βέβαια μήνυσε και ολόκληρο το σύλλογο, κάτι που δε θα μπορούσε προφανώς να κάνει ο πρύτανης. Και δεν είναι μόνο αυτή η μήνυση προσπάθεια ποινικοποίησης των συλλογικών αγώνων, είναι και η αντίστοιχη δίωξη φοιτητών στην Κομοτηνή, μετά από καταλήψεις στην πρυτανεία, τους οποίους κάλεσε ο πρύτανης για ένορκη διοικητική εξέταση.

Την περασμένη Τετάρτη υλοποιήθηκε η απόφαση του συλλόγου, το χτίσιμο του γραφείου του αντιπρύτανη Καραμπίνη. Βλέποντας τη μαζικότητα της δράσης (γύρω στα 80 άτομα), ο αντιπρύτανης πήρε όλους τους υφισταμένους του και κλείστηκε στο γραφείο του θέλοντας να κάνει τον φυλακισμένο ήρωα. Τα άτομα που ήταν εκεί αποφάσισαν να μη του το επιτρέψουν, αλλά να τον ωθήσουν απλά με τα σώματά τους έξω απ’ το γραφείο, πράγμα που έγινε. Συνέχισε ακόμη κι έξω απ’ το γραφείο του να παραδίδει μαθήματα νομιμότητας και δημοκρατίας την ίδια στιγμή που ο ίδιος δεν αποδεχόταν αποφάσεις του συλλόγου φοιτητών, την ίδια στιγμή που ο ίδιος μη αποδεχόμενος συλλογικούς αγώνες ενάντια στην ιδιωτικοποίηση της λέσχης έχει μηνύσει φοιτητή απ’ τον οποίο ζητάει 200.000 ευρώ και ένα χρόνο φυλάκιση. Συνοδοιπόροι του βέβαια και αρκετοί καθηγητές που δε νομιμοποιούν συλλογικές αποφάσεις, όπως και οι παρατάξεις της ΠΑΣΠ και της ΔΑΠ, οι οποίες ενώ δεν καταψήφισαν στη συνέλευση το ψήφισμα που προέβλεπε τη συγκεκριμένη δράση, έσπευσαν αμέσως να συμπαρασταθούν στον Καραμπίνη βλέποντας την έκταση που πήρε το θέμα. Θερμός υποστηρικτής του αντιπρύτανη και ο ΄΄δημοσιογράφος΄΄ Παπαδόπουλος στον οποίο στηρίχτηκε ο Καραμπίνης για να υποβάλλει τη μήνυση. Μέσα από την εκπομπή του την ώρα του χτισίματος ζητούσε να μπεί η αστυνομία στο πανεπιστήμιο(!!!), αλλά και τις επόμενες μέρες στην εφημερίδα του δε δίστασε να κατονομάσει δημόσια φοιτητές που διακρίνονταν σε φωτογραφίες την ώρα του χτισίματος. Με τέτοιους ανθρώπους συνδιαλέγεται ο αντιπρύτανης.

Και βρήκαν όλοι αφορμή να εναντιωθούν στο άσυλο. Οι συλλογικές δράσεις σαν κι αυτή δεν συνιστούν καταπάτηση του ασύλου. Αντίθετα το άσυλο το καταπατούν οι καθηγητές που έχουν μετατρέψει το πανεπιστήμιο σε εργαστήριο προσωπικού κέρδους, μέσα από τα ερευνητικά προγράμματα, το καταπατούν όσοι τοποθετούν κάμερες στον χώρο του πανεπιστημίου, το καταπατούν οι ιδιωτικές εταιρείες φύλαξης(σεκιούριτι) που έχουν εισχωρήσει σε πολλούς πανεπιστημιακούς χώρους και γίνονται και μάρτυρες κατηγορίας σε καταλήψεις όπως έγινε στην Κομοτηνή. Αυτοί καταπατούν καθημερινά το άσυλο.

ΑΥΤΟΝΟΜΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΦΟΙΤΗΤΩΝ

ΓΙΑ ΤΟ ΦΟΙΤΗΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ

2006-12-10T16:39:00.000+02:00

Τα προηγούμενα νομοσχέδια για την αξιολόγηση, τη δια βίου εκπαίδευση, το Δ.Ο.Α.Τ.Α.Π., τα οποία πέρασαν στην πλάτη του φοιτητικού κινήματος, άνοιξαν το δρόμο για την ιδιωτικοποίηση της εκπαίδευσης και την παιραιτέρω υποβάθμισή της. Ο νέος αντιδραστικός νόμος-πλαίσιο και το άρθρο 16 έρχονται απλά να δώσουν το τελειωτικό χτύπημα στο δημόσιο και δωρεάν χαρακτήρα που έχει απομείνει στο πανεπιστήμιο.Βρισκόμαστε πλέον ένα βήμα από τον ενταφιασμό της δημόσιας-δωρεάν παιδείας. Όλα αυτά όμως δεν έρχονται σαν κεραυνός εν αιθρία, αρκεί να γυρίσουμε λίγο πίσω το χρόνο.

Η Διακήρυξη της Μπολόνια έχει θέσει συγκεκριμένους στόχους για την εκπαίδευση στην Ευρώπη. Ο πλέον βασικός είναι η σύγκλιση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης των ευρωπαικών χωρών ώστε να δημιουργηθεί ένας <<Κοινός Ευρωπαικός Χώρος Ανώτατης Εκπαίδευσης>> (ΚΕΧΑΕ) με σκοπό την ανταγωνιστικότητα της ευρωπαικής οικονομίας έναντι της Αμερικάνικης και της οικονομίας των χωρών της Άπω Ανατολής. Οι εκπαιδευόμενοι-αυριανοί εργαζόμενοι- πρέπει να είναι απόλυτα προσαρμοσμένοι στις ανάγκες της αγοράς, ΄΄ελαστικοί΄΄ και πειθήνιοι, πρόθυμοι να εκπαιδεύονται για όλη τη ζωή τους ανάλογα με τις εκάστοτε ανάγκες των επιχειρήσεων και φυσικά χωρίς να έχουν ποτέ εξασφαλισμένη δουλειά, αλλά ευρισκόμενοι σε έναν διαρκή ανταγωνισμό με τους άλλους εργαζόμενους. Τέτοιους εργαζόμενους έρχονται να εκπαιδεύσουν τα ιδιωτικά πανεπιστήμια.

Η υποβάθμιση της εκπαίδευσης σε όλες τις βαθμίδες απ’ τη μεριά του κράτους έχει ξεκινήσει από την υπογραφή της συνθήκης της Μπολόνια με συγκεκριμένο στόχο, αυτό που βιώνουμε σήμερα. Σχολεία και πανεπιστήμια με άθλια υλικοτεχνική υποδομή, απαράδεκτα συγγράμματα και άλλα. Την ίδια στιγμή όμως που το κράτος υποβαθμίζει την εκπαίδευση, έρχεται το ίδιο να δώσει τη «σωτήρια» λύση: η βάση του 10 στη δευτεροβάθμια και ο νόμος-πλαίσιο μαζί με την αναθεώρηση του αρθρου 16 στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Προφανώς και η αναδιάρθρωση αφορά όλο το εκπαιδευτικό σύστημα. Προλειαίνοντας το έδαφος για την ιδιωτική εκπαίδευση, η κυβέρνηση θέσπισε το 10 ως ελάχιστο βαθμό πρόσβασης στην τριτοβάθμια εκπαίδευση αφήνοντας έξω απ’ αυτήν τους μισούς υποψήφιους φέτος. Ο ανταγωνισμός δηλαδή μεταξύ των μαθητών έχει πλέον μεγαλώσει ακόμη περισσότερο, η ανάγκη για φροντιστήρια είναι επιτακτική και όσοι έχουν την οικονομική δυνατότητα έχουν και τις περισσότερες πιθανότητες να προχωρήσουν στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Και γι’ αυτούς που έμειναν απ’ έξω όμως υπάρχουν ΄΄λύσεις΄΄. Είναι οι διάφορες ιδιωτικές σχολές, κολλέγια, προσεχώς και πανεπιστήμια απ’ όπου θα μπορεί ο καθένας με την οικονομική δυνατότητα βέβαια, να αποκτήσει ένα πτυχίο. Βλέπουμε δηλαδή την ένταση των ταξικών φραγμών στο πέρασμα απ’ τη δευτεροβάθμια στην τριτοβάθμια εκπαίδευση.

Όσον αφορά την ανώτατη εκπαίδευση, η ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων, πέρα απ’ την ένταση των ταξικών φραγμών στην εκπαίδευση, θα επιφέρει και την περαιτέρω υποβάθμιση των δημόσιων πανεπιστημίων και βέβαια την πλήρη υποταγή τους στις ανάγκες της αγοράς, αφού για να μπορούν οι πτυχιούχοι τους να ανταγωνιστούν τους αντίστοιχους των ιδιωτικών, πρέπει να είναι απόλυτα εξειδικευμένοι και στείροι τεχνοκράτες. Με το νέο νόμο-πλαίσιο επέρχεται πλήρης εντατικοποίηση των σπουδών: Συγκεκριμένος χρόνος φοίτησης(ν+ν/2), αποβολή από το φοιτητικό σώμα μετά την τέταρτη αποτυχημένη προσπάθεια σε ένα μάθημα είναι δύο απ’ τις διατάξεις του νόμου με στόχο τον περιορισμό του ελεύθερου χρόνου των φοιτητών, του χρόνου που αφιερώνουν στις κοινωνικές τους δραστηριότητες, του χρόνου που τους απομένει για να ζήσουν. Ακόμη, έχουμε τον επαναπροσδιορισμό της έννοιας του ασύλου αφού ακόμη και οι καταλήψεις θα θεωρούνται παράνομες, γιατί εμποδίζουν την εκπαιδευτική διαδικασία, όμως το πανεπιστημιακό άσυλο,το οποίο είναι μια σημαντική κατάκτηση του λαού, θεσμοθετήθηκε για να προασπίζει τους κοινωνικούς αγώνες.

Θεωρούμε πολύ σημαντικό το να αντισταθούμε στα νέα αντιδραστικά μέτρα που προωθούνται. Κι αυτό όχι γιατί μας αρέσει το σημερινό πανεπιστήμιο, αλλά είναι υποχρέωσή μας να υπερασπιστούμε κοινωνικά κεκτημένα. Η δημόσια-δωρεάν εκπαίδευση είναι κεκτημένο κοινωνικών αγώνων. Υπερασπιζόμενοι βέβαια το δημόσιο πανεπιστήμιο δε σημαίνει ότι δεν προσπαθούμε να το αλλάξουμε, επαναπροσδιορίζοντας καταρχήν την έννοια του δημοσίου. Το δημόσιο πανεπιστήμιο σε μία πραγματικά προοδευτική κοινωνία πρέπει να είναι αυτόνομο από το κράτος, άμεσα ελεγχόμενο από τους πανεπιστημιακούς και τους εκπαιδευόμενους και έμμεσα ελεγχόμενο από τους πολίτες μέσα από τις αμεσοδημοκρατικές συνελεύσεις τους. Έτσι μόνο μπορεί να επιτευχθεί η αποσύνδεση των πανεπιστημίων από την αγορά, μια πραγματικά δημοκρατική παιδεία.Όλα αυτά βέβαια συνεπάγονται έναν αγώνα ενάντια στο υπάρχον σύστημα, έναν αγώνα επιθετικό πέρα από τα αμυντικά αιτήματα ενάντια στο νόμο-πλαίσιο και την αναθεώρηση του άρθρου 16, τα οποία είναι πολύ σημαντικά. Εξάλλου, ο αγώνας των φοιτητών δεν πρέπει να είναι μονοδιάστατος, ούτε αποκομμένος απ’ τους αγώνες άλλων κοινωνικών ομάδων όπως οι μαθητές, οι δάσκαλοι, οι καθηγητές, κ.τ.λ.

Οι κινητοποιήσεις του Ιούνη έδειξαν ότι η κυβερνητική αδιαλλαξία δεν είναι άκαμπτη. Η κυβέρνηση υποχρεώθηκε να καθυστερήσει τις μεταρρυθμίσεις, αλλά όχι να τις αποσύρει οριστικά το οποίο είναι ο στόχος μας. Είναι η ιδανική στιγμή να συμπορευτούμε πλέον με τους αγώνες της υπόλοιπης εκπαιδευτικής κοινότητας, ώστε να αποκτήσουν οι αγώνες πανεκπαιδευτικό χαρακτήρα και να γίνουν ακόμη πιο μαζικοί, με την κατάληψη να είναι το πιο δυνατό μέσο διεκδίκησης. Σταματόντας την κανονική ροή της ζωής στο πανεπιστήμιο, έχουμε πλέον τη δυνατότητα να θέσουμε τους δικούς μας όρους, όχι μένοντας απλοί θεατές σ’ αυτήν την κανονικότητα, αλλά διαμορφώνοντας τους δικούς μας όρους ζωής. Βασικό στοιχείο βέβαια για την επίτευξη των στόχων μας είναι η αυτονόητη ανάγκη συνεχούς και μαζικής συμμετοχής στις δραστηριότητες του συλλόγου και αποφασίζοντας αμεσοδημοκρατικά ως αυτόνομα υποκείμενα και όχι σαν οπαδοί κάποιων κομμάτων.

ΑΥΤΟΝΟΜΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΦΟΙΤΗΤΩΝ